สวัสดีค่ะ..ชาวsteemit วันนี้มดของนำเสนอเรื่องราวของเด็กผู้ชายตัวเล็กๆที่มีความมุ่งมั่นเดินตามฝันในสิ่งที่ตัวเองรัก..ในช่วงหนึ่งที่กีฬาอย่างฟุตบอลกำลังฟีเวอร์นั้นทุกคนลุ้นให้บอลไทยได้ไปแข่งระดับโลกบ้าง
ทุกคนลุ้นกันอยู่พักใหญ่ๆก็เริ่มซาลง..แต่สำหรับเด็กชายคนนี้เขากำลังก้าวไปทีละก้าว..มาวิน เป็นชื่อเล่นของเขา..ชื่อจรืงคือ ด.ช. ณฐกร รัตนสุวรรณ ปีนี้มาวินอายุ 11 ปีแล้ว..มาวินเป็นหลานของมดเอง..เขาจะเรียกมดว่าป้า..มาวินเรื่มเล่นบอลตอนอายุได้ 6 ขวบไปซ้อมอยู่กับสโมสรลำนารายณ์ยูไนเต็ด..ในปี 2559 เมื่อมาวินอายุได้ 9 ขวบ กำลังเรียนอยู่ชั้นป.3 ที่ ร.ร. นารายณ์วิทยา อ.ชัยบาดาล จ.ลพบุรี สโมสรบุรีรัมย์ยูไนเต็ดเปิดคัดเลือกนักฟุตบอล มาวินก็ไม่พลาดโอกาสนี้ด้วยแรงสนับสนุนของทางครอบครัวและญาติมาวินจึงร่วมทดสอบฝีเท้า และเกิดไปเข้าตาทีมงานสต๊าฟโค้ชจึงได้เข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของบุรีรัมย์ยูไนเต็ด อะคาเดมี่...สิ่งที่ได้มาไม่ได้โชคช่วยแต่เพราะความขยันและอดทนในการฝึกซ้อม..ภาพที่ทุกคนเห็นชินตาก็คือมาวินไปไหนจะมีลูกบอลหนีบไปด้วยทุกครั้ง..แต่การได้มาซึ่งโอกาสก็ต้องแลกด้วยการจากครอบครัวไปอยู่ที่สโมสรที่จ.บุรีรัมย์ ด้วยการย้ายโรงเรียนไปเรียนที่โน่นเเละจะได้กลับบ้านก็ต่อเมื่อสโมสรอนุญาตให้กลับเท่านั้น
จากเด็กที่เกาะขอบสนามเฝ้ามองทีมที่ตัวเองชื่นชอบ..ก็ได้เข้าสู่สนาม
บางครั้งแสนจะเหนื่อยและล้า
แต่มาวินก็ยังอดทนต่อสู้เพื่อฝันของตัวเองและวันนี้..มาวินก็ทำได้..มาวินอยู่กับสโมสรบุรีรัมย์ยูไนเต็ด อะคาเดมี่เข้าปีที่ 3 ได้ประสพการณ์และทักษะใหม่ๆในการเล่นฟุตบอล
ได้พบเจอคนดังที่เขาใฝ่ฝัน
สิ่งสำคัญได้มิตรภาพจากเพื่อนๆในทีมและเพื่อนใหม่ที่โรงเรียนใหม่
แต่หัวใจสำคัญที่ขาดไม่ได้ก็คือกำลังใจจากคนในครอบครัว พ่อแม่ ปู่ย่าตายายลุงป้าน้าอาทั้งหลายที่ขนกันไปเชียร์
และนี่คำสัญญาและความตั้งใจของมาวินบนเส้นทางฝัน
ขอบคุณทุกคนที่ติดตามนะคะ..เรื่องราวอาจยาวไปหน่อยแต่ตัวมดเองประทับใจในตัวหลานคนนี้ที่จากครอบครัวไปอยู่ไกลและมีความอดทนมากๆค่ะ😊😊😊สู้ๆนะ..มาวิน✌✌✌
