ၾကယ္ျပာေလးနဲ႔ ထမင္းစားၿပီးေနာက္………… ေမာင္ေခ်ာႏြယ္
+++++++++++++++++++++++
ဟိုးခပ္ေ၀းေ၀း...ႀကီးေကာင္၀င္စ အသံေလးမွာ
ျပန္စရာ အိမ္မရွိရွာဘူး အေမရယ္
ကမၻာေျမႀကီးေပၚမွာ အကုသိုလ္ပန္းေတြ ေ၀ပုံကလည္း
အဖူးေပၚ အညႊန္႔တတ္လို႔ တပ္မက္စရာပါလား အေမ
သံသရာေလး ေတးခ်င္းေတြက စီစီ
ပုရစ္ကေလးလို သားကျမည္လို႔ေပါ့
တစ္ခါတစ္ရံေတာ့ အေမရယ္
သားဘ၀ဟာ ေျမေငြ႕ပ်ံ ညေလးတစ္ညျဖစ္ခဲ့ရတယ္။
သားေလ သူ႔ကိုယ္ပိုင္အသီးေတြ
ညြတ္အိေလးလံေနေအာင္ ထမ္းပိုးထားရေပမယ့္
ေပ်ာ္ရွာတဲ့ ကုန္ထမ္းသမား သလဲပင္ေလးကို အားက်မိတယ္။
အေမရယ္ ေလေတြထန္ေနေလေလ
သားမွာ ေၾကကြဲရေလေလပါပဲ
မိုးဦးအက်ေစာမယ္ ဆိုတာလည္း
တကယ္ေတာ့ ေလာကဓံတရားပါလား
အိပ္စရာမရွိတဲ့ ညေတြမွာ မိုးေတြ သိပ္ရြာတာပဲ အေမရယ္
အေမွာင္နဲ႔ စိုစြတ္ မိုးေရေတြ ရႊဲရႊဲနစ္လို႔
အသံေတြေတာင္ ငုတ္ေနခဲ့ပါၿပီအေမ။
ဆုံး႐ႈံးမႈသစ္ရြက္ေတြ မ႐ႈမလွနဲ႔
ကံဆိုးမိုးေမွာင္ ေတာင္ကုန္းေပၚမွာ
သားဘ၀ရဲ႕ အပိုင္းအစေတြတဲ့လား
သားျငင္းဆန္တယ္အေမ အေမ မသိဘူးလား
အေမ့သားက ကဗ်ာဆရာေလ အေမရဲ႕။
တကယ္ေတာ့လည္း အေမရယ္
ကဗ်ာဆရာဆိုတာ ဒဏ္ခံႀကိဳးေလးတစ္ေခ်ာင္းပါဗ်ာ။
အေမရယ္ ေဟာဒီကမၻာေလာကႀကီးမွာ
အေမ့သား ကဗ်ာဆရာျဖစ္လာတာ
အျပစ္ရွိပါသလားအေမ၊ သားရဲ႕အခ်စ္မွာေလ
ေဟာဒီကမၻာႀကီး နစ္ခဲ့ရင္ေတာင္
စစ္ျဖစ္ဖို႔ မေသခ်ာေတာ့ပါဘူး အေမရယ္။
ခုေတာ့ တျခားသူေတြ မျမင္မိတဲ့ အသံေလးကို
ေခါင္းအုံးအိပ္မိလို႔ အၾကင္နာအမဲ့ဆုံး ဆုလာဘ္ကို
သားရခဲ့ပါတယ္။
အေမမသိဘူးလား လူေတြရဲ႕ အၿပံဳးမွာ
ကုန္ေစ်းႏႈန္းေတြပါတယ္အေမရဲ႕။
ဧည့္ခန္းန႔ဲ အကၤ် ီေကာင္းမွ
ဆက္ဆံတတ္တဲ့ လူေတြရဲ႕ သေဘာထားကို
သား တူးတူးခါးခါး မုန္းတယ္အေမ။
အေမရယ္ တျခားသူေတြ အတြက္ေတာ့
အရာရာဟာ လက္တစ္ပစ္စာရယ္ပါ။
သားမွာေတာ့ ယူဇနာသန္းေပါင္းမ်ားစြာ ေ၀းကြာလို႔
သားေလ ေရေရာထားတဲ့ ညရယ္လို႔ မရခဲ့ဖူးဘူး။
သားရဲ႕ ဘီးကေလးဟာေလ
ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ပါးလွပ္ေနသလဲဆိုေတာ့
ဆံျခည္မွ်င္ေလး တစ္မွ်င္နင္းမိရင္ေတာင္
ဘီးက ထေပါက္သြားႏိုင္ပါတယ္အေမ။
အလွ်ံညီးညီး မီးေတာက္မီးလွ်ံႀကီးထဲ
ေန႔စဥ္ခုန္ခုန္ခ်ေနရတဲ့ ဘ၀ခရီး
အခမဲ့ညေတြ သိပ္ၿပီး သိပ္သည္းလြန္းလွ
အေမရယ္ လြတ္လြတ္ကၽြတ္ကၽြတ္ႀကီး ကန္သြင္းခံရ
ကၽြန္ေတာ္ဘယ္ေလာက္ မွားယြင္းမိလို႔လဲအေမ
အဆုတ္က ၾကပ္ခိုးမီးဖိုေခ်ာင္
ေခ်ာင္းဆိုးလိုက္တိုင္း ေခ်ာင္းဆိုးလိုက္တိုင္း
ရင္ေခါင္းႀကီးထဲ မီးထ ထေတာက္တာ ျမင္ရ
အေမရယ္ အတြင္းလူမမာတစ္ေယာက္ပါ
ဒါေပမယ့္ သစ္သားဘတ္စ္ကားအိုအိုႀကီး ခိုစီးလို႔
ကဗ်ာဆရာ မာယာေကာ့စကီး ဆိုတဲ့
လူလည္း ပါတယ္ေလ လူနဲ႔သူနဲ႔ မတူတဲ့လူလို႔
လူေတြသူေတြ ေျပာခံရတဲ့ သားမိတ္ေဆြေပါ့
ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ေၾကာက္မက္ဖြယ္ရာ
ၿပိဳလဲခဲ့ပါသလဲ ဘယ္ေတာ့မ်ားမွ သမၼာေဒ၀ေတြ
လက္ထဲေရာက္မွာတဲ့လဲ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ေမးရင္းေပါ့
မ်က္စိတစ္မွိတ္ လွ်ပ္တစ္ျပက္အတြင္းမွာ
ေသာမၿဂိဳဟ္ေတြ ေခ်ာင္းေကာျဖစ္သြား
ဘ၀ကို ျဖစ္ညွစ္ၾကည့္လိုက္ေတာ့
လိေမၼာ္သီးကေလးမွာ အခ်ဳိရည္ က်န္ေသးတယ္
အို..... အသည္းႏွလုံးထဲမွာ
ပန္းေတြ အရမ္းပြင့္တာပဲ အေမရယ္။
ကုတ္အကၤ် ီ၀တ္ခ်င္တဲ့ ေဆာင္းရာသီရယ္
မီးလွ်ံကင္းမဲ့တဲ့ မီးလင္းဖိုႀကီးရယ္
ႏွင္းစက္ေတြကို အေသခံ ေသာက္ခ်င္တဲ့ ျမက္ပင္ကေလးရယ္
လမင္းကို ျပည့္ျပည့္၀၀ တိုက္႐ိုက္မျမင္ခ်င္တဲ့ အၿပံဳးရယ္
အေနအထိုင္ မတတ္တဲ့ ေရပန္းတိုင္ကေလးရယ္
မိုက္တြင္းနက္နက္ ကဗ်ာေပၚအခ်စ္ရယ္
မၾကာခဏ လူလိမ္ခံရတဲ့ ရင္ထဲက ၾကယ္ျပာေလးရယ္
နကၡတ္မိမိ ေပ်ာ္ခ်င္ရွာတဲ့ အေပ်ာ္ကေလးရယ္
သားလက္ဖ၀ါးထဲမွာ က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဆုတ္ထားလို႔
တဆတ္ဆတ္တုန္ေနတဲ့ သားဘ၀ေလးရယ္
အေမ့သားမွာ ပိုင္ဆိုင္ပါတယ္။
ထမင္းစစ္စစ္ စားခ်င္တယ္အေမရယ္
အိမ္နံ႔ေမႊးတဲ့ အိပ္ရာစစ္စစ္မွာ အိပ္ခ်င္တယ္
ေျခေထာက္ေတြကို မီးဖိုအေငြ႕ေပးခ်င္တယ္
ဗမာ ပရေဆးသန္႔သန္႔ ေသာက္ခ်င္တယ္
ၿပီးေတာ့ ေဟာဒီလို
အေမ့မ်က္လုံးအေရာင္ကို မြတ္သိပ္ပါတယ္
ေတေပေလလြင့္ၿပီး ျပန္လာတဲ့သားကို
က႐ုဏာသက္ၿမဲသက္တဲ့ အေမ့အၾကည့္ေလ။
အေမရယ္ အေမ့ဆိပ္ကမ္း မကပ္တာ ၾကာၿပီျဖစ္တဲ့
သားသေဘၤာေလ အေမရဲ႕။
ကၽြန္ေတာ္ ႐ိုးသားခဲ့ပါတယ္ အေမ
ဤသို႔ပင္ ပဲ့တင္ပါလိမ့္မယ္။ ။
