Ang kasal ay isa sa tingin ko ay pinakamagandang mangyayari para sa isang magkasintahan. Nalaman ko ang halaga ng "kasal" noong nagsimula akong mag basa nang tagalog romance pocketbook na aking kina adikan noon, e-mention ko lang ang Precious Heart Romances, isa sa paborito kong pocketbook noon hanggang ngayon. Naaalala ko pa kung paano akong nabaliw at kinilig na kada magtatapos ang isang kwento, ang dulo at wakas nito ay ang kasal o kaya naman ay honeymoon na, lol.
Minsan na din akong nangarap na makasal or malagay sa ganiyang sitwasyon noon kasama ang aking dream boy, lol. Nangarap akong ma-ikasal sa isang bilyonaryo na inlab sa akin, tapos ipag tatayo ako ng mansyon at ipapangalan nya sa'kin. Sa mga kapwa ko reader, for sure, pamilyar sila sa ganitong mga kwento, lol. At nakakalungkot lang na wala pa siya til now, huhu, charot lang, hihi.
Seryoso na us (≧▽≦).
Ang kasal para sa akin ay sagrado, lalo na at may basbas ito sa simbahan. Noon, kapag nangyari na at nakasal kana, wala nang atrasan at hindi kana pwedeng bumitaw. And alam nyo naman kapag nag sama na ang mag asawa, diyan mo palang talaga malalaman ang tunay na ugali ng isa't isa. Pero yon nga, wala na, di kana pwedeng bumitaw pa at dapat pangatawanan na dahil "siya" ang napili mong kapareha. Ganito ang kasal para sa akin, "noon."
Never kong naisip na sasang-ayon ako sa divorce noong mga panahon na yon, pero iba na kasi ngayon ಥ_ಥ. Parang yong ibang tao, di na din pinapahalagahan pa ang kasal, dahil nakukuha pa ring mangabit, parang kay dali nalang din sa kanilang sirain ang tiwala na ibinigay sa kanila ng kapareha nila. Ang dami kong kakilala na ang bongga ng kasal, gumastos pa ng mahal at umiyak pa sa altar, pero sa huli.. wala rin. Sa hiwalayan din ang ending. Sinira nila yong pangako nila sa harapan ng altar, "til death do us part."
Approve sa akin ang Divorce hindi dahil wala na akong tiwala sa "kasal," kundi dahil mas makabubuti ito sa dalawang taong dating nangako na magsasama hanggang dulo pero naghiwalay, at para makapag simula ulit sila, at para lang mabigyan pa ng chance na mahanap nila yong happiness na deserve nila. Hindi naman kasi nila maiisipan yan, kung wala silang valid reason. Dzibahhh? Sasabihin pa nong iba, para nalang sa anak, pero what if mas lalong nasasaktan ang anak dahil ramdam na nyang wala nang "love" between the parents?
Yon lang, bye bye!