Amidst the stinging cold of the night, the campfire, burning hot like an oasis in the desert, fluttered over the white snow. Among the snow melting from the heat of the fire, the grass from the previous spring had the opportunity to see the sky again. They had built their hunting shelters under the broad, sheltered branches of a large pine tree, like an arbor. They had leaned a large dry pine branch against the tree and placed smaller branches next to it as a support. The shelter, which was sheltered from the wind with pine leaves, became a temporary but solid structure. Although Rua had helped with all this, Harma had done the main job with her large size. The sun was about to rise as they slept amid the heat of the fire and the cold of winter, wrapped in sleeping bags of animal fur. Harma was the first to wake up. The flame that was about to go out was burning slowly. He got out of his sleeping bag and slowly sat up. For a moment he looked beyond the twilight forest. A cold wind blew past the trees. It was as if the forest wanted to answer Harma's hard and deep gaze. With a shudder he threw some firewood over the open fire. The sparks scattered like fireflies in the dark night. Rua awoke from her short sleep and watched as Harma prepared something for her breakfast. If they wanted to sell something at the weekend market, today's hunt should have gone well. Harman had a blacksmith shop under his house in town. Rua had been living with her uncle Harma since she lost her parents at a young age. She had taught Rua everything she had learned. The young girl learned how to hunt, track, make shelter, work leather and even make the bow that is right next to her from her uncle. Her long, jet-black hair fell over her shoulders from the brim of her fur hat. She got up from under the pine leaves and crept up to the now heated fire. Grasping her bow in furry gloves, she pulled it near the fire to warm it up a bit.
Rua was a young girl of only seventeen, but she had a character that stood out among her peers. His curiosity and openness to learning pushed him to pursue adventures. Now that he was a little older, his uncle allowed him to come on his hunting trips. Rua, who wanted to prove to her uncle how talented she was in using a bow, was going with her uncle without complaining without being deceived by the difficult conditions. They needed to prepare for the tough days to come before winter hits any more. Fewer traders were coming into town with each passing week. She worried that even fewer people would come if the weather continued to deteriorate like this. Harma handed him a cup of tea from pine needles in a carved wooden cup.
"Drink this, you'll be warm, you'll need it today," Harma said.
He really needed it. Because today was a special day for Rua. He was going to hunt alone today. Before Harma sent him out hunting alone, she wanted to test if she could take care of herself. She had to prove herself today if she wanted to savor the freedom and explore the depths of the forest and hunt alone as she always wanted. She took another sip of her tea when she heard a voice from behind the trees. Before Harma could say anything, she grabbed her bow and started running in the direction the voice came from. Her desire to prove herself had made her more courageous against dangers. Behind the threshing sounds of shouting came from further and further away. She advanced through the trees and took cover behind a large-trunked tree. Harma was running with her spear to follow him from behind. The huge man could not keep up with Rua's swift movements. Beyond the forest, a giant brown bear was running away with thick bark on its back. He looked twice the size of the blend when he was up on his two feet and his huge parties were in the air. Seeing the huge beast, Rua paused for a moment in fear and looked back. Behind him, he could see the snow of the threshing stone coming towards him. Either she had to wait for him or she had to finish this job on her own. He had to decide quickly. A bear's pelt could sell for pretty good money. The post should have killed it before it did too much damage. This creature was in mortal danger if things didn't go as planned. He cast a glance at the creature as he ran his hand along the strings of his bow. He knew he had to take his best shot. He took an arrow, placed it on the bow, and began walking silently over the soft snow to the back of the next tree. Harma must have seen the creature because now she was approaching Rua silently without shouting, and was trying to tell something with her gestures. He pulled the bow silently up to his ears and took a deep breath. The cold breath he inhaled made his whole body shiver. His heart was beating fast and with Fear as his bow was aimed at the head of the creature that was holding its tight breath. He released the taut string of the bow, and the arrow pierced the creature's enormous body. Rua immediately hooked another arrow into her bow, and with a great roar, the creature landed on all fours as she prepared to fire the second one. It was as if the arrow hadn't hurt him at all, all she had done had been to piss him off even more. The creature roared bitterly in the direction the arrow had come from. By this time the thrush had grown and was stationed behind another tree about a hundred yards away. Harma was trying to pull the creature over herself by making as loud a noise as she could. Harma managed to get the creature's attention, and when she saw the huge bear galloping towards her, she began to back away from the trees. Rua, on the other hand, did not realize how much danger they were in. All he thought was that the Harma had gotten between him and his prey and was trying to block it. He quickly started running towards them. This time he was chasing his prey. Enraged, the bear was walking through the tree branches, destroying everything that came his way. Rua paused for a moment, sniffed the air and attached another arrow to her bow. He was trying to figure out which direction the bear and the threshing were going. He determined a vague direction from the incoming voices. He looked forward. His cold hands gripped the string of the bow as he continued to run in the direction of the sound
Original text is in turkish, English is supported by google
[tr]
Gecenin acıtan soğuğunun ortasında çöldeki bir vaha gibi sıcacık yanan kamp ateşi beyaz karların üzerinde dalgalanıyordu. Ateşin sıcağından eriyen karların arasından önceki bahardan kalma otlar tekrar gökyüzünü görmeye fırsat bulabilmişti. Av barınaklarını büyük bir çam ağacının bir çardak gibi geniş korunaklı dallarının altına kurmuşlardı. Büyükçe bir kuru çam dalını ağaca doğru yaslamış ve daha küçük dalları yanına destek olarak koymuşlardı. Çam yapraklarıyla da rüzgardan korunaklı hale getirilen barınak geçici ama sağlam bir yapı haline gelmişti. Rua tüm bunlara yardım etmiş olsa da asıl işi büyük cüssesiyle Harma yapmıştı. Hayvan kürklerinden uyku tulumlarına sarınmış ateşin sıcağı ve kışın soğuğu arasında uyurlarken güneş doğmak üzereydi. İlk uyanan Harma oldu. Sönmeye yüz tutmuş alev ağır ağır yanmaktaydı. Uyku tulumundan çıkıp yavaşça doğruldu. Bir anlığına alacakaranlık ormanın ilerisine doğru baktı. Ağaçların gerisinden soğuk bir rüzgar gelip geçti. Sanki orman cevap vermek istemişti Harmanın sert ve derin bakışlarına. Bir ürpertiyle birlikte bir kaç odun fırlattı aç ateşin üzerine. Kıvılcımlar karanlık gecede uçuşan ateş böcekleri gibi dağıldı. Harma sabah kalvaltısı için birşeyler hazırlarken Rua kısa uykusundan uyanmış onu izliyordu. Eğer haftasonu kurulacak pazarda birşeyler satmak istiyorlarsa bugünün avı iyi geçmeliydi. Harmanın kasabadaki evinin altında bir demirci dükkanı vardı. Ailesini küçük yaşta kaybettiğinden beridir amcası Harma ile yaşıyordu Rua. Öğrendiği herşeyi Ruaya o öğretmişti. Avlanmayı, iz sürmeyi, barınak yapmayı, deri işlemeyi ve hatta şuanda yanı başında duran yayı yapmayı amcasından öğrenmişti genç kız. Simsiyah uzun saçları kürklü şapkasının kenarlarından omuzuna dökülüyordu. Çam yapraklarının altından kalkıp şimdi harlanmış ateşin yanına kadar sokuldu. Kürklü eldivenleriyle yayını kavrayıp biraz ısıtmak için ateşin yanına çekti.
Daha onyedi yaşında genç bir kızdı Rua ama yaşıtları arasında sıyrılan bir karakteri vardı. Çok meraklı ve öğrenmeye açık oluşu onu maceraları peşinden koşmaya itiyordu. Artık biraz daha büyüdüğü için amcası onun da av yolculuklarında gelmesine izin veriyordu. Yay kullanmada nekadar yetenekli olduğunu amcasına kanıtlamak isteyen Rua ise zor şartlara aldanmadan hiç şikayet etmeden amcasının yanında gidiyordu. Kış daha fazla bastırmadan, gelecek zorlu günler için hazırlık yapmaları gerekiyordu. Her geçen hafta daha az tüccar geliyordu kasabaya. Eğer hava şartları böyle kötü gitmeye devam ederse daha da az kişinin geleceğinden endişeleniyordu. Harma oyma bir ahşap bardağın içinde çam iğnelerinden demediği çayı uzattı.
Gerçekten de ihtiyacı vardı. Çünkü bugün Rua için özel bir gündü. Bugün tek başına avlanacaktı. Harma onu tek başına ava göndermeden önce başının çaresine bakıp bakamayacağını test etmek istemişti. Eğer özgürlüğün tadına varıp hep istediği gibi ormanın derinliklerine keşfetmek ve tek başına avlanmak istiyorsa bugün kendini kanıtlamalıydı. Çayında bir yudum daha almıştı ki ağaçların gerisinden bir ses duydu. Harmanın birşey demesine fırsat bile vermeden yayını kaptığı gibi sesin geldiği yöne doğru koşmaya başladı. Kendini kanıtlama arzusu tehlikelere karşı daha cesaretli olmasına sebep olmuştu. Harmanın arkasından bağırış sesleri giderek daha uzaktan geliyordu. Ağaçların arasından ilerledi ve geniş gövdeli bir ağacın arkasına siper aldı. Harma geriden onu takip etmek için mızrağıyla koşuyordu. Dev cüsseli adam Rua nın atik hareketlerine yetişememişti. Ormanın ilerisinde dev bir boz ayı sırtını kalın ağaç kabuklarıyla kaçıyordu. İki ayağının üzerine kalkmış kocaman partileri havadayken harmanın iki katı gözüküyordu boyu. Rua devasa hayvanı görünce korkuyla bir an duraksadı ve geriye baktı. Geride harmanın karları yara yara ona doğru geldiğini görüyordu. Ya onu bekleyecekti ya da kendi başına bu işi bitirmeliydi. Çabuk karar vermeliydi. Bir ayının postu oldukça iyi paraya satılabilirdi. Posta çok zarar vermeden öldürmeliydi. Eğer işler planladığı gibi gitmezse bu yaratık ölümcül bir tehlike arz ediyordu. Yayının iplerinde elini gezdirirken yaratığa bir bakış attı. En iyi atışını yapması gerektiğini biliyordu. Bir ok alıp yaya yerleştirdi ve yumuşak karların üzerinden bir sonraki ağacın arkasına doğru sessizce yürümeye başladı. Harma yaratığı görmüş olacak ki artık Rua ya bağırmadan sessizce yaklaşıyor, ve el kol hareketleriyle birşeyler anlatmaya çalışıyordu. Yayını sessizce kulaklarına kadar çekti, derin bir nefes aldı. İçine çektiği soğuk nefes tüm vücudunu ürpertmişti. Yayı gergin nefesini tutmuş yaratığın kafasına doğru nişan almışken kalbi hızla ve Korkuyla atıyordu. Yayın gergin ipini salı verdi ve ok yaratığın devasa bedenine saplandı. Rua hemen bir başka oku yayına takmış ve ikincisini atmaya hazırlanırken büyük bir kükreme ile yaratık dört ayağının üzerine indi. Sanki ok ona hiç zarar vermemiş tek yaptığı şey onu daha da sinirlendirmek olmuştu. Rua bir ok daha gönderdi. Yaratık okun geldiği yöne doğru acı acı kükredi. Bu sırada harma yetişmiş ve yüz metre kadar ileride başka bir ağacın arkasına konuşlanmış tı. Harma elinden geldiği kadar gürültü yaparak yaratığı kendi üzerine çekmeye çalışıyordu. Yaratığın dikkatini çekmeyi başaran harma kendisine doğru dört nala koşan devasa ayıyı görünce ağaçların arasından geri çekilmeye başladı. Rua ise nekadar büyük bir tehlikede olduklarının farkında değildi. Tek düşündüğü harmanın onun ve avının arasına girmiş olduğu ve onu engellemeye çalıştığıydı. Hızlıca onlara doğru koşmaya başladı. Bu kez o avını kovalıyordu. Öfkeden deliye dönen ayı ağaç dallarının arasından önüne gelen herşeyi yıkarak geçiyordu. Rua bir an duraksayıp havayı kokladı ve yayına bir ok daha taktı. Ağaçların arasında kaybolan ayı ve harmanın hangi yöne doğru gittiğini anlamaya çalışıyordu. Gelen seslerden belli belirsiz bir yön belirledi. İleriye doğru baktı. Soğuk elleri yayın ipini kavrarken sesin geldiği yöne doğru koşmaya devam etti.
