KTO KOCHA KOTY #8

KTO KOCHA KOTY #8
(3 osoby, 3 cytaty)

Oto Ósmy odcinek kocich zagadek, okraszonych fragmentami poezji, prozy, złotych myśli, lub różnych innych konstatacji Ludzi kochających Koty.

Postaci jak zawsze jest TYLKO TRZY.
Czyli na fotkach opatrzonych tą samą cyfrą - jest ten sam Bohater,
(niekiedy w kilku odsłonach :).

Oto nasza dzisiejsza Trójka.

JEDEN

Powiedzenie "zagłaskać kota na śmierć" spopularyzował w latach sześćdziesiątych J.Słojewski. Oto ów słynny felieton.

"Tylko niewielu ludzi widzi w kotach zwierzęta;
przeważająca większość widzi w kotach przedmioty do głaskania. Z głaskaniem kotów jest trochę jak z jedzeniem pestek słonecznika: gdy już się zacznie, to później nie można przestać. W dzieciństwie opowiadano mi o ciotce Meli, która zagłaskała kota na śmierć.

Głaskanie wyzwala pasję doskonałości.
Skoro już ktoś kota głaszcze, to chce go głaskać lepiej, ale to mu nie wystarcza: chce głaskać jeszcze lepiej. Pragnienie doskonałości jest nieskończone: zawsze można wyobrazić sobie pułap wyższy. Siły kota nieograniczone nie są.

Można także mówić o pasji gruntowności.
Skoro już ktoś kota głaszcze, to chce go głaskać gruntownie, ale to mu nie wystarcza: chce go głaskać jeszcze gruntowniej.
Albo o pasji sumienności. Skoro już ktoś..etc.
Ciotka Mela była po prostu profesjonalistką: nie wystarczało jej głaskanie, chciała głaskać dobrze. Głaskać kota dobrze. Głaskać kota całego.

Zwiększać ilość pieszczot można tylko do pewnej granicy: po jej przekroczeniu zaczyna się tortura.
Gdyby można ustalić, gdzie ta granica się mieści, ustalić jej położenie, ustalić raz na zawsze.. Ale tego uczynić nie sposób i dlatego nie sposób uniknąć tragedii.
Ciotka Mela po prostu przekroczyła granicę, najpierw głaskała dobrze, potem już za dobrze. Wtedy już trudno bylo mówić o głaskaniu; zaczęło się zagłaskiwanie.

Wuj Napoleon wysuwa hipotezę, że mógł tu zadziałać pewien automatyzm. Logika spadającego kamienia: skoro już spada, musi spadać coraz szybciej. Podobnie z ciotką: skoro już głaszcze, musi głaskać coraz lepiej. Świadomość byłaby tu więc wyłączona; można by mówić tylko o machinalnych ruchach rąk. Ale temu zdaje się przeczyć relacja służącej.

Według służącej, ciotka Mela (już post factum), to jest po zagłaskaniu kota na śmierć, była nie tyle przerażona, ile raczej jak gdyby roz-cza-ro-wa-na. Rozczarowana co do kota.
Dawała podobno do zrozumienia, że kot nie okazał się jej godny, zdezerterował, podał tyły. Dziś powiedzielibyśmy, że kot zachował się nie fair.
Ale ciotka tego wyrażenia nie znała; ciotka mówiła o zachowaniu nieprzyzwoitym.

Byłoby ciekawe dowiedzieć się, co miałaby do powiedzenia na ten temat także druga strona, to jest jakiś kot.
Ale koty nie mówią, a z ich wyglądu trudniej coś wyczytać niż z wyglądu twarzy ludzkiej. Niewykluczone, że jakiś kot byłby zainteresowany w przekroczeniu granicy. Dla masochisty pieszczota zaczyna się dopiero w momencie rozpoczęcia tortur. Ale mówimy o kotach normalnych.
Walka ze złem jest stosunkowo prosta.
Ale jak walczyć z nadmiarem dobra?"
"Ciotka Mela, czyli jak zagłaskać kota na śmierć?", Hamilton (Jan Słojewski)

DWA

"Bóg stworzył kota, żeby człowiek mógł głaskać tygrysa."
V.M.Hugo

TRZY

Dzisiejszy trzeci cytat będzie z dedykacją:
dla @bowess. Już Ona będzie wiedziała dlaczego 😛.

"Koty. Trzy koty:
Babunia, John Wesley, Marmolada.
Biedna Babunia była malutka i nerwowa i zapewne byłaby jeszcze bardziej nerwowa, gdyby była lepszą matematyczką.

"Zdawało mi się, że mam siedmioro dzieci - mawiała - a znajduję tylko jedno. Czy nie wiecie, gdzie podziało mi się drugie?"

Biedna Babunia.
Ilości dzieci nikt nie reguluje, ale kociaki to zupełnie co innego. John Wesley i Marmolada są pogrobowcami dwunastu (co najmniej), kocich rodzin i nikt już nie pamięta, czy stanowią rodzeństwo, kuzynostwo, czy też są wujem i bratankiem.""
"Dwoje ludzi", A.A.Milne

Tak, Bowi, Marmolada w tej powieści - to facet.

Na marginesie, ciekawostka:
"Syn Milne'a - Christopher, (czyli Krzyś z "Kubusia Puchatka"), w jednym z wywiadów powiedział, że na bezludną wyspę najchętniej zabrałby kotną kotkę."