Hi Everyone!
I'm going to talk about something not very pleasant today. My father was diagnosed with covid19 2 days ago. And then my mom's test came back positive.
My father has chronic bronchitis. So we initially thought he was having an ordinary bout of bronchitis and waited for him to pass. But it lasted almost 1 Week and did not pass.(My father's bronchitis attacks usually continue for 3-4 days) when my father began to feel worse, he went to the hospital. My father was diagnosed with covid19 through a CT scan. And our quarantine process has begun.
We use masks even inside the House. Mom and dad live alone in separate rooms from us. We're communicating with them on the phone. My brothers and I try to stay as far away from each other as possible. We regularly disinfect places that are in constant contact and the bathroom.
But I think the psychological aspect of this job is more exhausting. I usually hug her because I'm close to my mother. I can't remember the last time I hugged her. I think I'm carrying the virus. But I'm not showing any signs of illness right now. I'm just tired and sluggish.
I'm on day two of quarantine, and it's just noon. Maybe my fatigue is psychological. At least I hope it is. Actually, I'm afraid, but I don't know what I'm afraid of. I hope we can successfully overcome this disease as soon as possible. Wish me luck and please take care of this disease.
Stay healthy and safe.
Herkese Merhaba!
Bugün pek de hoş olmayan bir konu hakkında konuşacağım. Babama 2 gün önce covid19 teşhisi koyuldu. Ve daha sonra annemin test sonucu da pozitif çıktı.
Babam kronik bronşit hastalığına sahip. Bu yüzden başlangıçta sıradan bir bronşit nöbeti geçirdiğini düşündük ve geçmesini bekledik. Ancak neredeyse 1 hafta sürdü ve geçmedi.(Babamın bronşit nöbetleri genelde 3-4 gün boyunca devam eder) Babam daha kötü hissetmeye başlayınca hastaneye gitti. Bilgisayarlı tomografi aracılığıyla babama covid19 teşhisi koyuldu. Ve karantina sürecimiz başladı.
Evin içinde maske ile dolaşıyoruz.. Annem ve babam bizden ayrı odalarda izole yaşıyorlar. Onlarla telefon yoluyla iletişim kuruyoruz. Abilerim ve ben birbirimizden mümkün oldukça uzak durmaya çalışıyoruz. Sürekli temas edilen yerleri ve banyoyu düzenli olarak dezenfekte ediyoruz.
Ama bu işin psikolojik boyutu bence daha yorucu. Annemle yakın olduğum için genelde ona sarılırım. En son ne zaman sarıldığımı hatırlamıyorum. Bu yüzden ben de virüsü taşıdığımı düşünüyorum. Ancak şu an herhangi bir hastalık belirtisi göstermiyorum. Sadece yorgun ve halsizim.
Şu an karantinanın ikinci günündeyim ve henüz öğlen saatleri. Belki de yorgunluğumun sebebi psikolojiktir. En azından böyle olmasını umuyorum. Aslında korkuyorum ama neden korktuğumu bilmiyorum. Umarım en kısa zamanda bu hastalığı başarılı bir şekilde atlatabiliriz. Bana şans dileyin ve lütfen bu hastalığa dikkat edin.
Sağlıkla ve güvende kalın.
