ကၽြန္ေတာ္က အႏုပညာဝါသနာပါပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အဆိုလည္းမရ အကလည္းမရ အတီးလည္းမရ အေရးလည္းမရပါ။ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္မၽွ အစအဆံုးမရပါ။ ၁၉၉၄ခုႏွစ္ေလာက္ကစၿပီး အႏုပညာေလာကထဲ ဝင္ဖို႔ႀကိဳးစားခဲ့ပါေသးတယ္။ ကိုယ့္ရုပ္ ကိုယ့္ရည္ ကိုယ္ပါရမီအခံကိုသိေလေတာ့ ျဖတ္ေလၽွာက္ေလာက္ေတာင္အႏိုင္ႏိုင္ဆိုတာ သေဘာေပါက္ၿပီးသကာလ ပရိုဂ်ဴဆာ ပဲေခၚသလား တာဝန္ခံစီစဥ္တင္ဆက္သူပဲဆိုမလား လုပ္ခဲ့ပါတယ္။
စင္တင္ေတးဂီတေဖ်ာ္ေျဖပြဲေတြ သီခ်င္းေခြေတြ ျပဇာတ္ေတြ လုပ္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ ၁၉၉၆ခုႏွစ္ ဧၿပီလက နာမည္ႀကီး အကယ္ဒမီမ်ားရွင္ ဒါရိုက္တာႀကီး (ယခုကြယ္လြန္)နဲ႔ နာမည္ႀကီးရုပ္ရွင္ကားရဲ႕ အဆက္ဆိုၿပီး ျပဇာတ္ကို အမ်ိဳးသားဇာတ္ရံုမွာ တင္ဆက္ခဲ့ပါတယ္။
ဒါရိုက္တာႀကီးက ျပဇာတ္မကခင္ကတည္းက အခုကျပမဲ့ျပဇာတ္ကို Broadway ဇာတ္ရံုႀကီးမွာ ပရိသတ္ေတြၾကည့္ရွဳရသလို ခံစားရေအာင္လုပ္မယ္။ ၅ည ကမယ္ တစ္ညအတြက္ဘယ္ေရြ႕ဘယ္မၽွကုန္က်မယ္ေျပာၾကဆိုၾက သေဘာတူၾကေပါ့။ တစ္ညအတြက္ ၅သိန္း ၅ညအတြက္ ၂၅သိန္းပါ။ ဒါရိုက္တာေၾကးအပါအဝင္ အႏုပညာရွင္အားလံုးအတြက္ပါ။ ဒီအျပင္ေၾကာ္ျငာစရိတ္ေတြ တျခားကုန္က်စရိတ္ေတြနဲ႔ဆို ၅ညအတြက္ ၃၅သိန္းေလာက္ ကုန္က်ပါတယ္။ဇာတ္တိုက္ရက္ေတြဆို လူတစ္ရာစာေလာက္ကို ထမင္း လက္ဖက္ရည္ တိုက္ေကၽြးရပါေသးတယ္။ ဆလြန္းကားတစ္စီး ၄သိန္း ၅သိန္းေလာက္ေပးရတဲ့အခ်ိန္ကပါ။ အဲဒီေခတ္ကေငြေၾကးနဲ႔ဆုိရင္ေတာ့ မနည္းလွပါဘူး။
သႀကၤန္မိုးေလးကရြာလိုက္တာနဲ႔ ပိေတာက္ပင္ႀကီးက ပိေတာက္ပန္းေတြ ဖူးပြင့္လာမယ္ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ဇာတ္ရံုတစ္ရံုလံုး မိုးေရစက္ေလးေတြနဲ႔ ေအးျမေစၿပီး ပန္းပိေတာက္နံ႔ေတြ သင္းပ်ံ႕ေစရမယ္ဆိုပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ဒါရိုက္တာႀကီးရဲ႕ စကားလံုးႀကီးမ်ားေအာက္မွာ ပါးစပ္အေဟာင္းသားေလးနဲ႔ မျမင္ဖူး မေရာက္ဖူးတဲ့ Broadway ဇာတ္ရံုႀကီးကို စိတ္ထဲကမွန္းဆရင္း တယ္ေတာ္တဲ့ ဒါရိုက္တာႀကီးပါလား ႀကိတ္ခ်ီးက်ဴးေနမိခဲ့ပါတယ္။
ဒီလိုနဲ႔ လိုအပ္တဲ့ျပင္ဆင္မူေတြလုပ္ရင္း ဇာတ္တိုက္ေလ့က်င့္ၾကရင္းနဲ႔ အထူးပြဲကျပမဲ့ေန႔ ေရာက္ရွိလာပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ဆရာ ပိေတာက္နံ႔ အတြက္အဆင္ေျပၿပီလားလို႔ ေမးလိုက္မိပါတယ္။ဒါရိုက္တာႀကီးက အားလံုး အိုေက အဆင္ေျပတယ္ ရူတင္မန္ေနဂ်ာကို လိုတာေတြ ႏိုင္ငံျခားကေန ဝယ္ခိုင္းထားၿပီ ေလယာဥ္နဲ႔ပါလာမယ္ဆိုပါတယ္။ စင္ေပၚမွာ သႀကၤန္မိုးေလးေတြရြာတဲ့အခန္း ေရာက္တဲ့အခ်ိန္အထိ အားလံုးအဆင္ေျပလၽွက္ပါ။
မင္းသမီးက ပိေတာက္ပင္ႀကီးေအာက္ ထိုင္ခံုမွာထိုင္တဲ့အခန္းမွာ ဆက္တင္လုပ္ထားတဲ့ ပိေတာက္ပင္ပံုႀကီးက ဘယ္လိုမွ ေအာက္ကိုခ်မရပဲ ေလထဲမွာတန္လန္းႀကီးျဖစ္ေနပါတယ္။ ဒါရိုက္တာႀကီးကေတာ့ စင္ေပၚေနာက္ကြယ္မွာေျပးလႊားလၽွက္ေပါ့ မင္းသမီးက ထိုင္ေနေပမဲ့ သစ္ပင္ကေလဝဲၿပီး သစ္ျမစ္က မင္းသမီးေခါင္းေပၚေရာက္ေနတာကစတာပါပဲ။ ပိေတာက္ေတြလည္း ပြင့္လာၿပီ ရံုထဲမွာ တစ္ရံုလံုး ပိေတာက္နံ႔ေတြသင္းေတာ့မယ္လို႔ ထင္ေနခ်ိန္မွာ ရူတင္မန္ေနဂ်ာနဲ႔ တစ္ေယာက္ကေျပးလႊားၿပီး အဲဖရက္ရွာဘူးေတြကိုင္ၿပီး ပတ္ေျပးေနေလရဲ႕ ထြက္လာတဲ့အနံ႔က ပိေတာက္နံ႔ေတာ့မဟုတ္ လိေမၼာ္နံ႔ သံပုရာနံ႔ နဲ႔ စပါယ္ပန္းနံ႔ပါ။
ဆရာ ပိေတာက္နံ႔လည္းမဟုတ္ပါလားဆိုေတာ့ကာ ဝယ္ခိုင္းတာ ပိေတာက္နံ႔မရလို႔ ပိေတာက္နံ႔ရေအာင္ အနံ႔ ၃မ်ိဳးစပ္ထားတာတဲ့။ ပိေတာက္နံ႔ ဆုိင္မွာ ဝယ္မရတာေတာ့ သိတာေပါ့ဆရာရယ္ လို႔စိတ္ထဲကျပန္ေျပာမိပါတယ္။ ေတာသားၿမိဳ႕ေရာက္ၿပီး နားမလည္ပါးမလည္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ဘေရာ့ေဝး ဆိုလည္း ယံုလိုက္မိတာပါပဲ။ကၽြန္ေတာ္ညံ့ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီေခတ္က ဂ်င္းေခတ္မဟုတ္ေသးပါဘူး သံပုရာသီးေခတ္ပါ အခ်ဥ္ေခတ္ေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္အေတြ႕အၾကံဳသစ္ေတြေတာ့ ရလိုက္ပါရဲ႕ဗ်ာ။
#Thura Soe
Please follow me@pocker