ตั้งแต่เรียนจบมัธยมปลาย ก็ต้องดิ้นรนหางานทำ เพื่อให้มีรายได้จุนเจือคนในครอบครัวและตัวเอง
พร้อมๆ กับเรียนมหาวิทยาลัยเปิดไปด้วย ฉันไม่อายใคร ถ้าจะบอกว่า ฉันจบปริญญาตรี นิเทศศาสตร์ สาขาสื่อสิ่งพิมพ์
เพราะความใฝ่ฝันในตอนนั้น ฉันอยากเป็นนักข่าว เพราะงานที่ทำเป็นงานที่เกี่ยวข้องกับสาขาที่เรียนพอดี
แต่เอาจริง จบปริญญาตรีด้านที่ตรงกับงานก็จริง ..แต่ทำงานในตำแหน่ง "เลขานุการ" มาโดยตลอด
เปลี่ยนเจ้านายจากผู้ชาย (เขาลาออกไปตั้งบริษัทของตัวเอง) มาเป็นเจ้านายผู้หญิง
ลุยงาน ทุ่มเทให้กับงาน (มาแต่เช้า กลับดึก) และหมั่นหาความรู้ให้ตัวเองสามารถทำงานได้อย่างที่เจ้านายต้องการ
จนเวลาผ่านไป ...20 กว่าปี กับการทำงานในบริษัท จากรุ่นน้อง สู่รุ่นป้า (อาวุโสไหมล่ะ 555)
จากที่เช่าหออยู่ใกล้ๆ ที่ทำงาน ก็เริ่มขยับขยายซื้อคอนโดเป็นของตัวเอง
ปรากฎว่า ..บริษัท ย้ายทำเล ออกไปซะไกล แรกๆ ก็ไปเช่าหอพักอยู่ใกล้ๆ
แต่ทนพิษเศรษฐกิจ รับกับค่าใช้จ่ายไม่ไหว ค่าหอ แพงกว่า ค่าเดินทาง
แล้วยังไม่สะดวกหลายๆ เรื่อง ไม่รู้สึกสบายใจเหมือนอยู่ที่ห้องเล็กๆ ของตัวเอง
ทีนี้ ..ปัญหาเริ่มมีแล้ว เพราะการจราจรเมืองไทยย่ำแย่มากขึ้นเมื่อมีนโยบายส่งเสริมให้ "ซื้อรถใหม่"
เส้นทางแต่ละเส้นที่มุ่งหน้าสู่บริษัท เริ่มมายาก เพราะรถติด ถนนหลายๆ สายสร้างโน่นนี่
ไม่ว่าจะเป็นอุโมงค์ เส้นทางรถไฟฟ้า ล้วนแล้วแต่ส่งผลกระทบต่อการเดินทางทั้งสิ้น
ในที่สุด ..ก็ตัดสินใจ ลาออก ด้วยเหตุผลหลายๆ ประการ
แล้วตั้งใจว่า... จะตั้งหน้าตั้งตาศึกษา เรียนรู้การใช้งานโปรแกรมต่างๆ ให้คล่อง
เพื่อทำอาชีพ "สต็อกเกอร์" อย่างจริงจัง
เพราะคิดเสมอว่า ตอนเราทำงานบริษัท เรายังทุ่มเท เรียนรู้ เพื่อพัฒนาตัวเอง ทำให้งานก้าวหน้าได้
ทำไม เมื่อเรามีอิสรภาพ ออกมาดูแลจัดการด้วยตัวเอง เราจะทำไม่ได้
แต่เหมือน คิดผิด... เพราะ ด้วยอายุอานาม สมองไม่จดจำได้ดีเหมือนเก่า
เรียนแบบวนไป วนมา ไม่ค่อยจะคืบหน้าอย่างที่วางแผนไว้
ผลประกอบการ ..ในการส่งรูปขาย ก็พอมีประปราย ให้ได้ลุ้น ตื่นเต้นทุกวัน
เงินเก็บเริ่มร่อยหรอ แต่ สิ่งที่ได้คือ "ความสุข"
ฝากไว้เท่านี้ก่อนนะคะ แล้วจะมาเล่าต่อว่า ...หลังจากเริ่มต้นแล้ว มีอะไรให้ทำและตื่นเต้นอีก
ขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาอ่าน มากดถูกใจ นะคะ
