Choroby odkleszczowe u psów i kotów: objawy, profilaktyka, usuwanie kleszcza
Kleszcze to nie tylko kłopot wiosną i latem. Dla psa lub kota jeden niezauważony kleszcz może oznaczać poważną chorobę, dlatego ochrona przed nimi powinna być stałym elementem opieki. Poniżej znajdziesz najważniejsze informacje: jakie choroby przenoszą kleszcze, jak chronić zwierzę i jak bezpiecznie usunąć kleszcza. Numery w nawiasach kwadratowych odsyłają do listy źródeł na końcu.
Kleszcze w Polsce: kiedy i gdzie są groźne
W Europie najważniejsze dla psów i kotów są trzy gatunki: kleszcz pospolity (Ixodes ricinus), kleszcz łąkowy (Dermacentor reticulatus) i kleszcz brunatny (Rhipicephalus sanguineus). Aktywność kleszczy jest silnie sezonowa i osiąga szczyt wiosną i jesienią. Kleszcz brunatny na oguł nie przetrwa na zewnątrz w północnej Europie, ale może zakończyć swój cykl rozwojowy wewnątrz budynków i w psiarniach.[1]
Kleszcz nie spada z drzew. Czeka na źdźbłach traw i krzewów i czepia się przechodzącego zwierzęcia, a potem wędruje po sierści, szukając miejsca z cienką skórą (wokół uszu, szyi, pach, pachwin i między palcami). Pierwszym środkiem przenoszenia patogenów jest ślina kleszcza, a im wcześniej go usuniesz, tym mniejsze ryzyko zakażenia.[1]
Najważniejsze choroby odkleszczowe
Według ESCCAP (europejskich wytycznych) kleszcze przenoszą m.in. boreliozę, babeszjozę, erlichiozę, anaplazmozę oraz wirusy kleszczowego zapalenia mózgu (KZM) i louping ill.[1] Poniżej omawiam je syntetycznie, bo dokładna diagnostyka i leczenie należą do lekarza weterynarii.
Babeszjoza (pirogoniczoza)
Wywołują ją pierwotniaki Babesia, które zakażają czerwone krwinki, a przenoszą je kleszcze. Przebieg może być od łagodnego i krótkotrwałego do ciężkiego i szybko prowadzącego do śmierci, najczęściej z ciężką, postępującą anęmią. Objawy mogą przypominać inne choroby: gorączkę, bladocę lub żółtaczkę oraz czerwony mocz. Rozpoznanie wymaga badań laboratoryjnych; leczenie to leki przepisane przez weterynarza i opieka wspomagająca, a w ciężkiej anęmii transfuzja krwi może uratować życie. Profilaktyka to kontrola kleszczy i szybkie ich usuwanie; szczepionka istnieje, ale nie obejmuje wszystkich typów pasażyta.[2]
Podejrzenie babeszjozy to sytuacja nagła: pies z gorączką, apatią, bladymi lub żółtymi dziąsłami albo ciemnym moczem powinien jak najszybciej trafić do weterynarza.
Borelioza, anaplazmoza i erlichioza
Są to choroby bakteryjne, a ich objawy często bywają niespecyficzne (m.in. gorączka, apatia, ból stawów i brak apetytu), a niektóre zakażenia przebiegają bez wyraźnych objawów. Wynik badania przeciwciał oznacza kontakt z patogenem, ale nie zawsze chorobę, więc diagnozę i leczenie zawsze ustala lekarz. Kleszcz brunatny, główny wektor erlichiozy, nie rośnie w Polsce na zewnątrz, więc erlichioza dotyczy przede wszystkim psów, które podróżowały do cieplejszych krajów lub zostały przywiezione z nich, np. ze schronisk. Wspominaj lekarzowi o każdym takim wyjeździe.[1] Opisy objawów tych chorób mają tu charakter ogólny i nie wynikają wprost z cytowanych źródeł.
Kleszczowe zapalenie mózgu (KZM)
Wirus KZM przenoszony jest przez kleszcze i groźni przede wszystkim ludziom.[1] Przed KZM można zaszczepić człowieka, co szczególnie polecam rodzinom mieszkającym w lasach i przy lasach (zaszczepienie dotyczy ludzi, nie zwierząt).
Koty a kleszcze
Kleszcze osadzają się na kotach równie chętnie jak na psach. Największym problemem u kotów są jednak preparaty: permetryna, stosowana w wielu preparatach dla psów, jest dla kotów bardzo toksyczna. Nigdy nie stosuj psich kropli ani obroży u kota. Szczegóły w rozdziale poniżej.
Jak chronić psa i kota
ESCCAP zaleca stosowanie zatwierdzonego akarycydu, najlepiej o długotrwałym i wodoodpornym działaniu, przez cały okres aktywności kleszczy oraz regularne leczenie zwierząt jadących w regiony endemiczne. Wybór preparatu należy skonsultować z lekarzem.[1] Najczęściej stosuje się:
- tabletki lub gryzaki doustne,
- krople spot-on nakładane na skórę,
- obroże przeciwkleszczowe,
- spraye jako uzupełnienie.
Zasady:
- stosuj preparat wyłącznie dla danego gatunku i dla odpowiedniej masy ciała,
- nie mieszaj kilku preparatów bez konsultacji z lekarzem,
- u szczeniąt, kociąt, suk ciężarnych i karmiących wybieraj tylko preparaty dopuszczone dla tych grup,
- oglądaj zwierzę po każdym spacerze i od razu usuwaj znalezione kleszcze, bo ESCCAP wprost zaleca codzienną kontrolę po wyjściu na zewnątrz.[1]
Żaden preparat nie daje stuprocentowej gwarancji. W ogrodzie warto też ograniczać siedliska kleszczy: kosić trawę, usuwać stosy liści i gałęzi.
Środki na kleszcze mogą być groźne dla kotów
- Permetryna. Koty są słabo zdolne do jej rozkładu w wątrobie (niedostateczna glukuronidacja), więc gromadzi się w organizmie i w tkance nerwowej. Psie preparaty zawierają zwykle 45–60% permetryny, a bezpieczne dla kotów poniżej 0,1%. Objawy to niepokój, nadmierne ślinienie, drżenie mięśni, drgawki, a w ciężkich przypadkach śmierć.[4]
- Kontakt pośredni też jest ryzykiem. Kot może się zatruć, gdy ociera się o niedawno potraktowanego psa, lizać jego sierść lub spać przy nim. Po nałożeniu psich kropli trzymaj zwierzęta osobno, dopóki preparat całkowicie nie wyschnie, a w domu z kotami wybieraj dla psa preparaty bez permetryny.[4]
- Olejki eteryczne. Bywają polecane jako „naturalne” środki na kleszcze, ale np. olejek z drzewa herbacianego jest bardzo toksyczny dla kotów (koty mają mniej enzymu wątrobowego potrzebnego do jego rozkładu) i nigdy nie jest bezpieczny na skórze kota. Kot może zachorować nawet, liżąc psa potraktowanego takim olejkiem. Objawy to m.in. wymioty, biegunka, chwiejny chód, ślinotok, apatia i drżenia.[5]
- Preparaty dla kotów są dostępne: krople, obroże i tabletki z substancjami dopuszczonymi dla tego gatunku. Czytaj, że produkt jest przeznaczony dla kotów, sprawdź zakres wagi i minimalny wiek. Etykiety w sklepach nie zawsze jasno ostrzegają o zagrożeniu dla kotów.[4]
- Nie dziel psich dawek „na pół” dla kota i nie stosuj preparatów dla psów, nawet jeśli nazwa wygląda podobnie.
Co zrobić, gdy kot miał kontakt z psim preparatem
- Natychmiast zadzwoń do weterynarza lub lecznicy całodobowej i opisz, co się stało. Nie czekaj na objawy.
- Jeśli preparat jest jeszcze na sierści, umyj miejsce letnią wodą z odrobiną łagodnego płynu do naczyń i dokładnie spłucz. Chroń kota przed wychłodzeniem i nie pozwól mu się lizać (to ogólna praktyka; szczegóły poda lekarz).
- Nie prowokuj wymiotów, chyba że lekarz tak zaleci.
- Zabierz opakowanie lub ulotkę preparatu do lecznicy.
Jak usunąć kleszcza krok po kroku
Według Merck Veterinary Manual (metoda zgodna z CDC) najlepsza jest zwykła pinceta z cienkimi końcówkami:[3]
- Uchwyć kleszcza jak najbliżej skóry.
- Pociągnij prosto w górę, równym, stanowczym ruchem. Nie skręcaj, bo możesz zostawić części gęby w skórze.
- Nie zgniataj kleszcza palcami: jego treść może przenieść zakażenie przez drobne uszkodzenia skóry.
- Oczyść miejsce ukąszenia i ręce spirytusem, jodyną lub wodą z mydłem.
- Zapisz datę ukąszenia i miejsce na ciele zwierzęcia, a usuniętego kleszcza zlikwiduj ostrożnie.[1]
- Obserwuj zwierzę przez kilka tygodni.
Czego nie robić: nie smaruj kleszcza masłem, olejem, wazeliną, lakierem do paznokci, spirytusem ani nie przypalaj go. Takie domowe sposoby nie sprawiają, że kleszcz się wycofa, a mogą sprawić, że wstrzyknie więcej zakaźnej śliny.[3] ESCCAP radzi unikać oleju, alkoholu i eteru oraz nie ściskać odwłoka.[1] Jeśli główka lub odnóża pozostaną w skórze i nie da się ich łatwo wyjąć czystą pincetą, nie dłub na siłę: ryzyko miejscowego zakażenia jest małe w porównaniu z ryzykiem przeniesienia choroby przez przyssanego kleszcza.[3]
Kiedy iść do weterynarza
- pies lub kot jest apatyczny, nie je, ma gorączkę,
- mocz jest ciemny, a dziąsła blade lub żółte,
- pojawia się utykanie, bolesność lub obrzęk stawów,
- miejsce ukąszenia puchnie, ropieje lub jest bardzo zaczerwienione,
- po sezonie kleszczowym zwierzę ma niewyjaśnione osłabienie lub spadek wagi.
Objawy mogą wystąpić po kilku dniach, a czasem po kilku tygodniach od ukąszenia, dlatego mów lekarzowi o każdym kleszczu, nawet takim, który został usunięty bez problemu.
A co z ludźmi
Po spacerze z psem lub kotem obejrzyj też siebie i dzieci, szczególnie skórę głowy, szyję, pachy, pachwiny i zgięcia kolan. Kleszcza usuń tak samo jak u zwierzęcia, a rumień rozszerzający się wokół miejsca ukąszenia lub gorączka po ukąszeniu to powód do wizyty u lekarza. Zwierzę nie zaraża człowieka boreliozą bezpośrednio, ale może przynieść kleszcza do domu.
Powiązane artykuły
- Psy i koty w gospodarstwie: szczepienia, bezpieczeństwo i współpraca
- Szczepienia psów i kotów: kalendarz i szczepionki podstawowe
Źródła
- ESCCAP (2023). Control of Ectoparasites in Dogs and Cats (MG3).
- Merck Veterinary Manual (dla właścicieli): Blood parasites of dogs.
- Merck Veterinary Manual: Tick removal.
- American Association of Feline Practitioners: Permethrin Poisoning and Cats.
- Tufts University: Are essential oils dangerous to pets?.
Artykuł ma charakter informacyjny i nie zastępuje porady lekarza weterynarii. Przy podejrzeniu choroby odkleszczowej niezwłocznie skontaktuj się z lecznicą.
Artykuł pochodzi z mojego bloga Laboratorium Natury. Pełna wersja ze zdjęciami: https://jaworznia.pl/2026/09/19/choroby-odkleszczowe-psy-koty/