Poem

Words
114
Reading
1 min
Listen
Play
8y

“သႀကၤန္မိုးေျပး”
IMG_20180413_091457.jpg
ညကမိုးေျပးေလးဖြဲဖြဲ႐ြာခဲ့တာေၾကာင့္ မနက္ခင္းေရာက္ေတာ့ ၿခံထဲမွာ႐ွိတဲ့ ပိေတာက္ပန္းေတြက သင္းပ်ံံ႕စြာနဲ႔ေမြးပ်ံံ႕လို႔ေနတယ္။

ဒီေန႔က သႀကၤန္အႀကိဳေန႔ ဒီလိုအခ်ိန္ေရာက္တိုင္း ပိေတာက္ပန္းေလးေတြ သူလာပို႔ေနၾက… ဒီႏွစ္ေတာ့ သူလာႏိုင္မယ္ထင္ေတာ့…

ေမာင္…ရင္ထဲက ျမတ္ႏိုးလြန္းလို႔ ေခၚတဲ့နာမည္ေလး ဒီနာမည္ေလးကိုလည္း ထပ္ၿပီးေခၚခြင့္႐ွိဖို႔ အခြင့္အေရးေလးမ်ားရဦးမယ္ဆိုရင္…

မနက္ျဖန္ သႀကၤန္ေရာက္မွာဆိုေတာ့ ရတီ့ရင္ထဲမွာ ေပ်ာ္႐ႊင္မႈေတြအျပည့္ ရင္ခုန္လြန္းလို႔ ညဘက္ အိပ္မေပ်ာ္ခ်င္ေတာ့ သႀကၤန္ပိတ္ရက္ေရာက္တိုင္း ေမာင္ျပန္လာေနက်… သူအၿမဲျပန္လာၿပီး အႀကိဳေန႔ဆို ပိေတာက္ပန္းေတြ ေဝေနေအာင္လက္ေဆာင္ေတြ ေပးေနက်…

သႀကၤန္ေရာက္တိုင္း ေမာင္နဲ႔အတူတူ ေလွ်ာက္လည္ေနက်…မ႑ပ္ေတြစံုေအာင္ ႏွစ္ေယာက္အတူတူ ေလွ်ာက္လည္ၿပီး ေပ်ာ္စရာေကာင္းတဲ့အခ်ိန္ေတြကို ဖန္တီးေနၾက။

သႀကၤန္မွာပဲ ရတီကို ေမာင္ခ်စ္ခြင့္ပန္ခဲ့တယ္…သႀကၤန္မွာပဲ ေမာင့္ အခ်စ္ကိုရတီလက္ခံခဲ့တယ္… ေမာင္နဲ႔ရတီ ခ်စ္သူဘဝမွာ သိပ္ကို ေပ်ာ္႐ႊင္စရာေကာင္းတဲ့ ေန႔ရက္ေတြပိုင္ဆိုင္ခဲ့

ေဒါက္…ေဒါက္..ေဒါက္ ရတီေရ အိမ္ေ႐ွ႕မွာ မင္းမင္း ေရာက္ေနၿပီ…ထြက္ေတြ႕လုိက္ပါဦး… ႀကီးေမ တံခါး ေခါက္ၿပီး လာႏႈိးေတာ့မွ အိပ္ရာကမန္းကတန္းထၿပီး ေရမိုးခ်ိဳးအလွျပင္ၿပီး ေမာင္နဲ႔ေတြ႕ဖုိ႔ အိမ္ေပၚကဆင္း လာခဲ့သည္။

တစ္ႏွစ္တစ္ခါမွ ျပန္လာတဲ့ေမာင့္ကို သတိရလို႔ ျမင္ျမင္ခ်င္းေတြ႕လိုက္ရတာ ေပ်ာ္လြန္းလို႔ ေျပးဖက္မိလိုက္သည္။ လြမ္းလိုက္တာေမာင္ရယ္ သိရလိုက္တာ။

“ရတီ…. ေမာင္ ရတီကို ေျပာစရာ႐ွိတယ္….ေမာင္ျမန္မာျပည္ကို ျပန္လာတာ ဒီတစ္ခါေနာက္ဆံုးပဲ ေမာင္ ႏိုင္ငံျခားမွာပဲ အေျခခ်ေတာ့မယ္..ျပန္လာျဖစ္မွာမဟုတ္ေတာ့ဘူး..”

“ဘာစကားေျပာလိုက္တာလဲေမာင္…ရတီ့ကိုေရာ ေမာင္မစဥ္းစားေတာ့ဘူးလား…”

“ ေမာင္ရတီကို ၿပီးခဲ့တဲ့ႏွစ္ေတြကတည္းက ေမာင့္ေနာက္လိုက္ခဲ့ဖို႔ ေခၚခဲ့ပါတယ္..ဒါေပမဲ့ ရတီက ဒီမွာပဲ ေနခ်င္တဲ့သူေလ..ရတီ့မိသားစုကို မခြဲႏိုင္ဘူးဆို…”

ရတီေျပာစရာစကားမ႐ွိေတာ့ ေမာင္နဲ႔ခ်စ္သူသက္တမ္းျဖစ္ခဲ့တဲ့ သံုးႏွစ္ေျမာက္ေႏြရာသီက ရတီ့ရင္ကိုပါ ပူေလာင္ေစခဲ့ၿပီလား…

ေမာင္နဲ႔ ရတီက မခ်စ္ေတာ့လို႔ ခြဲခြာခဲ့ၾကတာမဟုတ္ပါဘူး…ဘယ္လိုမွအဆင္မေျပႏုိင္တဲ့ ကံၾကမၼာ အလွည့္အေျပာင္းတစ္ခုက ခ်စ္သူႏွစ္ဦးကို ေဝးေစခဲ့တာပါ။

ေမာင့္ကို ခ်စ္တဲ့ႏွလံုးသားနဲ႔ အသက္ဆက္သြားမယ့္ရတီဆိုတဲ့ မိန္းကေလးက ေနာက္ဘဝေတြမွာပါ ေမာင္နဲ႔မေဝးရဖို႔ အၿမဲေတာင္းဆုေျခြရင္း ေစာင့္ေနမွာပါ။

Written..phyothethtar@phyothethtar

Poem | Ecency