လြမ္းစရာမဟုတ္ေပမယ့္....
နာနာက်ည္းက်ည္း ပစ္ခတ္ခဲ့တယ္....
က်ည္ဆံေတြ ရိပ္ခနဲ....ဖ်တ္ခနဲ....
ေသြးစေတြ ဖြာခနဲ....ေပါက္ခနဲ....
ေရခဲမွတ္ေအာက္ထိေရာက္ေနတဲ့ အေအးဒဏ္ကို
မမႈႏိုင္ေလာက္ေအာင္ အသက္လုေနရတယ္...
တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ ခ်စ္သူ႔ပံုရိပ္ေတြ
တစ္ဖ်တ္ဖ်တ္နဲ႔ အေတြးထဲထိ
ခဏေလးဝင္ေရာက္ေရာက္လာတယ္....
ေျခလက္ေတြ ေအးစက္စက္
ေသြးစက္စက္မထြက္ဖို႔အေရး
ဒဏ္ရာေတြကို ငါအံႀကိတ္ၿပီး ပတ္တီးစည္းလိုက္တယ္
ငါ့ ေဘးက ရဲေဘာ္ရဲဘက္ေတြ
သစၥာေလးခ်က္ရဲ႕ ေနာက္ဆံုးအခ်က္ကို ဆိုရင္း....
ႏိုင္ငံ့အတြက္ အဆံုးစြန္ထိေပးဆပ္သြားတယ္...
ဟင့္အင္း.....ငါ.....႐ိႈက္သံမထြက္ေစရဘူး...
နားထဲမွာၾကားေနရတာက....
"ငါ့ႏိုင္ငံေတာ္....ငါ့ႏိုင္ငံသား....ငါ့တပ္မေတာ္အတြက္
ငါ၏အသက္ကို....စြန္႔လႊတ္ရန္....အဓိဌာန္ျပဳပါ၏...."
"ကိုယ္ ျမန္ျမန္ျပန္လာေနာ္....သဲ အရမ္းစိတ္ပူေနတာ"
"သား....ျပန္လာရင္အိမ္ကို ျမန္ျမန္လာေနာ္
သားႀကိဳက္တဲ့ဟင္း ေမေမ ခ်က္ေကြၽးမယ္...."
"စစ္သားဆိုတာ ဒီလိုပါပဲ သားရဲ႕....ေဖေဖ သားကို
ကိုယ့္သားဆိုေပမယ့္ အေလးျပဳတယ္...."
တဒိုင္းဒိုင္း အသံေတြ ပိုဆူညံလာတယ္....
မိုးကပါ တပ္ကူေပးေနသလိုလို.....
ျမင္ကြင္းေတြေဝဝါး....အေတြးေတြ ေထြျပားလာတယ္
ေနာက္ဆံုး....အံတစ္ခ်က္ကို
ေသြးထြက္လုမတတ္....
ခပ္တင္းတင္းေလးႀကိတ္လိုက္တယ္....
တစ္ခြန္းေသာ သစၥာစကားကို ရင္ထဲအသဲထဲထိ
စြဲဝင္ကိန္းေအာင္းေနေအာင္ အထပ္ထပ္ဆိုလိုက္တယ္
