สวัสดีเพื่อนๆ steemit ทุกท่านครับ ถ้าจะพูดกันตามความรู้สึกของผมเองคนรวยมากคือคนที่ขยันมากกว่าส่วนคนจนมากคือคนที่ขยันน้อยกว่าก็คงไม่ใช่เพราะผมเห็นหลายๆคนขยันแต่ก็ไม่ทำให้รวยได้อยู่ดี
ผมได้อ่านบทความในหนังสือเล่มนึงจึงขออนุญาต นำบทความนั้นมาให้ทุกๆ ท่านได้อ่านและพิจารณาไปด้วยกันครับ (ผมสรุปย่อมาแล้วครับ 😊)
กรรมหลัก ที่ทำให้ ‘ยากจนมาก’ ได้แก่
ความตระหนี่ถี่เหนียว คือให้ได้ก็ไม่ให้ เช่น ตนเป็นหนี้ก็เสียดาย อยากดองไว้เป็นของตนเอง ชีวิตกลัวแต่ว่าใครจะมาเอาเปรียบตน หรือกลัวแต่ว่าตนจะไม่ได้เปรียบใคร ผลแห่งการตระหนี่เกินเหตุ คือ การเป็นผู้อัตคัดเกินเหตุเช่นกัน แล้งน้ำใจในกาลนี้ จะให้ผลเป็นความแล้งทรัพย์ในชาติถัดไป
ละโมบโลภมากขั้นรุนแรง คือ โลภจัดขนาดผิดศีลข้อที่ว่าด้วยการลักทรัพย์ได้ หรือฉ้อโกงทรัพย์ได้โดยปราศจากความละอาย ผู้ทำความวิบัติฉิบหายให้แก่ทรัพย์ของคนอื่น ย่อมรับผลเป็นความพินาศแห่งทรัพย์ของตนเช่นกัน แม้การให้ทานในอดีตจะได้ บันดาลทรัพย์ไว้มาก ทรัพย์นั้นย่อมถึงความวิบัติ ไม่เหลือให้ใช้
นอกจากนี้ ยังมีกรรมปลีกย่อยที่ทำให้ยากจนได้อีกมากมายนับไม่ถ้วน ยกตัวอย่างพอให้เห็นภาพชัดๆ เช่น ในภาวะสงครามที่ต้องคิดทำลายล้างศัตรู บางทีใช้วิธีล้อมเมือง ตัดข้าวตัดน้ำคนทั้งเมือง เพื่อบีบให้เจ้าเมืองยอมจำนน หากทำอย่างนี้สักสองสามหนโดยไม่เห็นใจลูกเด็กเล็กแดงเลย ก็มีสิทธิ์ไปเกิดในถิ่นฐานกันดาร หรือทรมานกว่านั้นคือเกิดในถิ่นอัตคัด
ส่วนกรรมหลักๆ ที่ทำให้ ‘ร่ำรวยมาก’ ได้แก่
ความมีนิสัยใจคอเผื่อแผ่ คือเอาแต่คิดให้ ขนาดไม่มีให้ก็อยากหามาช่วยเหลือคนกำลังตกทุกข์ได้ยาก ผลแห่งการใจดีเกินธรรมดา คือการเป็นผู้มีทรัพย์มากเกินกว่าคนทั่วไป
การละอายต่อบาปอย่างยิ่งยวด คือขนาดยอมอดตายดีกว่าคิดคดโกง ย่อมได้รับผลบุญแม้ความตระหนี่ในอดีตอาจก่อให้เกิดทรัพย์เพียงน้อย แต่ทรัพย์นั้นก็จะอยู่ทนไม่มีภัยเบียดเบียน
นอกจากนี้ ยังมีกรรมปลีกย่อยที่ทำให้ร่ำรวยได้อีกมากมายนับไม่ถ้วน ยกตัวอย่างพอให้เห็นภาพชัดๆ เช่น ชี้ช่องคนอื่นรู้จักทำมาหากิน ช่วยให้เขาเป็นผู้ฉลาดในธุรกิจ กับทั้งมีใจใหญ่คิดเผื่อแผ่กลยุทธ์ให้กับคนทั้งประเทศ หรือทั้งโลก หากการเผื่อแผ่ของเขาเป็นไปโดยบริสุทธิ์และปรารถนาให้คนทั้งแผ่นดินอยู่ดี กินดี มีชีวิตที่เป็นสุขขึ้น บุญที่ทำนี้ก็มีสิทธิ์นำให้ไปเกิดในถิ่นฐานอุดมสมบูรณ์ หรืออย่างน้อยแม้เกิดในถิ่นฐานแห้งแล้งด้วยบาปบางประการ เขาก็จะมีกินมีใช้เหนือกว่าคนที่อยู่แวดล้อมทั้งหมดตั้งแต่เกิด กับทั้งฉลาดในการหา ฉลาดในการเก็บ และฉลาดในการใช้เป็นอย่างยิ่ง
ขอบคุณบทความจากหนังสือ : ดัง ตฤณ
