The Sky Above – My Ten-Minute Escape from Everyday Life
There’s something magical about the sky. Sometimes, a lazy streak of pink glides across it; other times, it becomes a dramatic stage for clouds, light, and shadows. Over the past few days, I managed to capture a few of those fleeting moments – ordinary and yet deeply stirring.
The first wonder – a river and the sky dancing in calm harmony. The water mirrors the sky like glass, trees bow respectfully as if they know the sky is the star today. I paused and thought, “This is the place where I truly breathe.”
Then came the field and the setting sun – modest, not screaming for attention, just quietly present. A light that doesn’t blind, but gently hugs. The air smelled of earth, birds sang in the background. A silence filled with life.
There was also a sunlit forest walk. Grass, shadows, and a sky so blue it felt like childhood. Carefree, with a speck of mud on the shoe and a leaf in hand.
And then the emotional sky returned. An evening by the lake – the setting sun played its light on the water like a painter’s brush. Greys mingled with gold, and the only thought in my head was, “Don’t forget this is all within your reach.”
You know, you don’t need faraway journeys to find something that soothes your soul. Sometimes it’s enough to just look up. Breathe. Watch. Feel.
Niebo nad głową – moja dziesięciominutowa ucieczka od codzienności
Niebo ma w sobie coś magicznego. Czasem przemyka po nim leniwie róż, innym razem dramatycznie rozgrywa się tam spektakl chmur, światła i cienia. Ostatnie dni złapałam w obiektywie kilka takich momentów – tych zwyczajnych, a jednocześnie poruszających do szpiku kości.
Pierwszy zachwyt – rzeka i niebo w spokojnym tańcu. Woda odbija niebo jak lustro, drzewa pochylają się z szacunkiem, jakby wiedziały, że to niebo dziś gra pierwsze skrzypce. Zatrzymałam się wtedy i pomyślałam: „To jest to miejsce, w którym oddycham naprawdę”.
Potem było pole i zachodzące słońce – skromne, nie krzyczące, ale obecne. Takie światło, co nie oślepia, tylko tuli. Powietrze pachniało ziemią, a w tle śpiewały ptaki. Cisza wypełniona życiem.
Był też leśny spacer w pełnym słońcu. Trawy, cienie, błękit nad głową – ten kadr był jak dzieciństwo. Beztroskie, z kropką błota na bucie i liściem w dłoni.
A potem wróciło niebo pełne emocji. Wieczór nad jeziorem – zachodzące słońce zagrało światłem na wodzie, jakby malowało. Szarości mieszały się ze złotem, a w głowie miałam tylko jedną myśl: „Nie zapomnij, że to wszystko masz na wyciągnięcie ręki”.
Wiesz, nie trzeba dalekich podróży, żeby znaleźć coś, co koi. Czasem wystarczy spojrzeć w górę. Oddychać. Patrzeć. Czuć.
