That day, I just wanted to get away from the city for a bit and be alone with my thoughts. I realized that in the crowd, I was constantly thinking the same things and preoccupied with the same routine events. I was always in a rush to get somewhere or deal with tasks that had to be done on time. Who knows, maybe more than anything, I was escaping the noise in my head. After this escape, the road led me to the shore of this quiet lake, hidden among the pine trees and mountains.
O gün sadece şehirden biraz uzaklaşmak ve kendimle başbaşa kalmak istedim. Kalabalıkta sürekli olarak aynı şeyleri düşündüğümü ve rutin gelişen olaylarla ilgilendiğimi fark ettim. Üzerimde sürekli bir yerlere yetişme ve saatlerinde yapılması gereken işlerle uğraşma hali vardı. Kim bilir belki de en çok, zihnimin gürültüsünden kaçıyorum. Bu kaçış sonrası yol beni, çam ağaçlarının ve dağların arasında saklanan bu sessiz golün kıyısına götürdü.
The moment I first saw this lake, I stopped and stood there for a long time, doing nothing but watching the scenery. Because some views leave you completely speechless. This was exactly that kind of place. The heavy clouds covering the sky were trying to drift slowly over the lake. A breeze of unknown origin swept over the mountain peaks, gently swaying the branches of the pine trees. Sounds I rarely hear in the city echoed in my ears. I was focused on the distant calls of the birds, the earthy scent of the soil, and the sound of the water gently lapping against the shore.
Bu gölü ilk gördüğüm anda durup uzun süre hiçbir şey yapmadan sadece manzarayı izledim. Çünkü bazı manzaralar insanı tamamen susturuyor. Burası da tam da öyle bir yerdi. Gökyüzünü kaplayan ağır bulutlar gölün üzerine yavaşça süzmeye çalışıyordu. Nereden geldiği belli olmayan rüzgar dağları tepeleri aşarak çam ağaçlarının daalrını hafifçe sallıyordu. Kulaklarıma şehirde kolay kolay duyamayacağımız sesler yankılanıyordu. Kuşların uzaktan gelen çağrısıa ve toprağın mis kokusuna ve kıyıya usul usul vuran suyun sesine odaklanmıştım.
Amid these beautiful landscapes that nature offers us, one truly feels time slowing down. As I walk along the reddish-brown dirt path, I can feel the weight on my shoulders—and most importantly, the stress—slipping away from me. Because nature expects nothing from us. It doesn’t demand that I work, strive, be strong, or rush to get somewhere. It simply allows me to be myself. Perhaps the feeling they call freedom emerges in these landscapes.
İnsan, doğanın bize sunduğu bu güzel manzaralarda zamanın gerçekten yavaşladığını hissediyor. Kırmızı rengine çalan topraklı yolda adımlarımı atarken üzerimdeki ağırlıkların ve en önemlisi stresin benden uzaklaştığını fark edebiliyorum. Çünkü doğa bizden hiçbir şey beklemiyor. Çalışmamı, çabalamamı, güçlü olmamı ve bir yerlere yetişmemi istemiyor. Sadece olduğum gibi kalmama izin veriyor. Belki de özgürlük dedikleri his bu manzaralarda ortaya çıkıyor.
That day, I had planned to leave my phone and the internet behind, sit by the lake, talk to nature, and return home feeling happy, fueled by the energy I drew from it. That day, I fully achieved my goal. I simply wanted to breathe in the atmosphere of that beautiful scenery and feel as though I belonged nowhere.
O gün, telefonu ve interneti unutup, bir göl kıyısında öylece oturup, doğayla konuşmayı ve doğadan aldığım enerjiyle eve mutlu dönmeyi amaçlamıştım. O gün tamamen amacıma ulaştım. Sadece bu güzel manzarada havada var olan atmosferi içime çekerek, hiçbir yere ait olmadığımı düşünmek istedim.
Although people have certain responsibilities, they need time to be alone and let their thoughts wander. People need to step away for a while to relieve the stress they feel inside and the physical fatigue they experience. They should escape from concrete walls, the lights that come on when it gets dark, and endless conversations, and hide among the trees.
İnsanların bazı sorumlulukları olsa da yalnız kalmaya ve düşüncelerini serbest bırakmaya ihtiyacı var. İnsanlar içindeki stresi ve bedenen oluşan yorgunluğu üzerinden atmak için biraz uzaklaşmalıdır. Beton duvarlardan, hava karardığında yanan ışıklardan hiç bitmeyecek sohbetlerden kaçıp, ağaçların arasına saklanmalıdır.
I strolled slowly around the lake. The lake’s greenish hue, the pine trees surrounding it, and the sunbeams struggling to break through the clouds—it all looked like a painting. I didn’t want to leave this beautiful scene I was walking through. This was true peace—something I could touch and walk right into.
Gölün etrafında ağır ağır adımlarla dolaştım. Gölün yeşile çalan rengi, etrafını saran çam ağaçları ve bulutların arasından süzülmeye çalışan güneş ışınlarıi hepsi birer tablo gibi görünüyordu. İçinde yürüyüş yaptığım bu güzel manzaradan hiç çıkmak istemedim. Burası tam da dokunabildiğim içinde yürüyebildiğim gerçek bir huzurdu.
As I was leaving the shores of this beautiful lake, a strange sense of melancholy settled over me. My mind was telling me to stay, while my body was urging me to go home. In that moment, I realized that some places give us back not just a view, but also the peace of mind we sometimes forget.
Bu güzel göl kıyısından ayrılıkken, içimde garip bir hüzünlük oluştu. Zihnim burada kalmamı, bedenim ise eve dönmemi söylüyordu. O an anladım ki; bazı yerler insana sadece manzara değil, zaman zaman unuttuğumuz huzuru da geri veriyor.
