Come on, say "Ho Ho Ho" so I can give you some presents. I've come from very far away lands. I have many more homes to visit. This is probably the dialogue you'd have with Santa Claus when he came down the chimney into your room on a harsh winter evening while you were sitting at home.
Hadi, "Ho Ho Ho" deyin de size hediyeler vereyim. Çok uzak diyarlardan geldim. Daha ziyaret etmem gereken birçok ev var. Bu, muhtemelen sert bir kış akşamında evinizde otururken Noel Baba bacadan odanıza indiğinde aranızda geçecek diyalog olurdu.
Every time I hear these three syllables, a strange echo resonates within me. It's neither pure laughter nor pure joy... more like an ancient voice from time and distant lands... as if someone we've never seen before, yet like family, saying, "Despite everything, I am here." Perhaps this phrase evokes in me something far more than just laughter and happiness.
Bu üç heceyi her duyduğumda içimde tuhaf bir yankı oluşuyor. Ne tam bir kahkaha, ne de tam bir neşe... Daha çok zamanın ve uzak diyarların içinden gelen yaşlı bir ses gibi... Sanki daha önce hiç görmediğimiz ama aileden biri gibi, "her şeye rağmen ben buradayım" diyor. Belki de bu söz bana gülüş ve neşeden çok daha fazlasını hissettiriyor.
At first, when I heard this sound, I imagined an old man with a white beard and a red coat, flying through the air with a reindeer, throwing gifts from somewhere above, representing different countries of the world. It was like a message signifying that evil had ended in the world, and that everyone was now in a position to help one another... A beautiful reminder that a broken day would start anew the next morning... Nowadays, however, when this phrase comes to mind, a feeling of acceptance and surrender seems to prevail.
Önceleri bu sesi duyduğumuzda, dünyanın farklı ülkelerini bir ren geyiği ile havada gezen beyaz sakallı kırmızı pardösülü yaşlı adamın yukarlardan bir yerlerden hediye fırlattığını düşünürüm. Dünyadaki kötülükler sona ermiş. Artık herkes birbirine yardım eder konuma geldiğini işaret eden bir söz gibi... Bozulan bir günün ertesi sabah sil baştan başlayacağını anımsatan güzel bir söz gibi...Günümüzde ise, bu söz akıllara geldiğinde bir kabulleniş ve teslimiyet duygusu hakim gibi görünüyor.
Does this sound come out when we need a small smile on our faces, or when we need to laugh? "Ho ho ho" seems to carry a forced but cheerful air. It evokes a saying that allows us to see people's efforts to light a fire even in dark times. We can actually think of it like this: letting out a laugh while storms rage inside us...
Yüzümüzde küçük bir tebessüm için, ya da gülmemiz gerektiğinde mi çıkar bu ses? "Ho ho ho" sanki zoraki ama neşeli bir hava barındırıyor. İnsanların karanlık zamanlarında bile ışık yakma çabasını görmemizi sağlayan bir sözü çağrıştırıyor. Bunu aslında şöyle de düşünebiliriz. İçimizde fırtınalar koparken dışarıya bir kahkaha bırakmak gibi...
As the year draws to a close, everyone wants to wrap things up, fix things, and start anew. I, however, am simply observing where my dreams have led me. I'm watching. I'm pausing. A person who is still always speaks more. I'm asking myself questions. What did I truly experience this year? What did I take too lightly? What did I overestimate? In what moments was I better?
Yılın sonuna yaklaştıkça herkes bir şeyleri toparlama, düzeltme ve yeniden başlangıç yapmak istiyor. Ben ise, sadece hayallerimin neresine geldiğine bakıyorum. Gözlemliyorum. Duruyorum. Duran bir insanın zihni her zaman daha çok konuşur. Kendi kendime sorular soruyorum. Bu yıl gerçekten neler yaşadım? Neyi fazla hafife aldım? Neyi abartım? Hangi anlarda daha iyiydim?
Ho ho ho...
Sometimes I want to whisper this to myself. It's like speaking to the child within me... seeking solace. "Look, I'm still standing. Okay, I may not have accomplished some things. My dreams may have been cut short. But I'm breathing. And that's nothing to be underestimated."
Ho ho ho...
Bazen bu sözü kendi kendime fısıldamak istiyorum. Sanki içimde var olan çocuğa seslenir gibi...Kendi kendime teselli arıyorum. "Bak hala ayaktayım. Tamam bazı şeyleri başaramamış olabilirim. Hatta hayallerim yarıda kalmış olabilir. Ama nefes alıyorum. Ve bu küçümsenecek bir şey değil."
As children grow older, the nature of gifts changes. I used to wonder what was inside the packages. Now, I wonder where the package came from. How did someone treat me? Who truly listened to me? Who was there for me when I was sad and cried?
Çocuklar büyüdükçe hediyelerin şekli de değişiyor. Eskiden paketlerde neler olduğunu merak ederdim. Şimdi ise, paketin nerden geldiğini merak ediyorum. Kim bana nasıl davrandı. Kim beni gerçekten dinledi. Üzüldüğümde ve ağladığımda yanımda kim durdu.
I just realized while writing this: "Ho ho ho" might actually be a mask. A mask for appearing cheerful, and only for a moment... When the words are gone, everyone returns to their inner selves. The real issue is knowing when to take that mask off... And of course, knowing when to laugh and when to be silent.
Bu yazıyı yazarken şimdi fark ettim. "Ho ho ho" aslında bir maske de olabilir. Neşeli görünmenin bir maskesi ve sadece anlık geçerli... Söz bittiğimde herkes kendi içindeki ruhuna geri dönüyor. Asıl mesele aslında o maskeyi ne zaman çıkaracağını bilmek... Ve tabi ki ne zaman güleceğimizi, ne zaman susacağımızı kabul etmeyi bilmemizdir.
In saying this, I think that life has moments so strange that they shouldn't be taken seriously, and that laughing amidst that strangeness is an option. Today, I choose that option. Maybe not a loud laugh, but a small, calm, heartfelt "ho ho ho." And that's enough for me.
Bu sözü söylerken, hayatın bazı anlarında ciddiye alınmayacak kadar tuhaf olduğunu ve tuhaflığın içinde gülmenin de bir seçenek olduğunu düşünüyorum. Ben bugün bu seçeneği seçiyorum. Büyük bir kahkaha değil belki ama, küçük sakin içten bir "ho ho ho." Bu da bana yetiyor.
