نکاتی درباره‌ی سرخک

سرخک یک بیماری بسیار مُسری است و به‌وسیله‌ی ویروسی ایجاد می‌شود که در بینی و گلوی کودک یا فرد بزرگسال مبتلا تکثیر پیدا می‌کند. زمانی که فرد مبتلا به سرخک سرفه یا عطسه می‌کند و یا حرف می‌زند، قطرات آلوده‌ی مایعات تنفسی به هوا پرتاب می‌شود و افراد دیگر آن را استنشاق می‌کنند.

این قطره‌های آلوده ممکن است روی سطوح مختلف فرود بیاید و تا چندین ساعت قابلیت سرایت را حفظ می‌کند. مثلاً از طریق دست زدن به سطوح آلوده و سپس دست زدن به بینی یا دهان و یا مالیدن چشم‌ها، ویروس به افراد دیگر انتقال می‌یابد.

حدود ۹۰ درصد افرادی که مستعد ابتلا به سرخک هستند، در صورتی که در معرض ویروس سرخک قرار بگیرند، آلوده خواهند شد.

برخی از عوامل زمینه‌ی ابتلا به سرخک را فراهم می‌کنند. مثلاً در صورتی که فرد واکسیناسیون سرخک را انجام نداده باشد، احتمال ابتلا به این بیماری بسیار افزایش پیدا می‌کند. در صورتی که افراد به سفرهای بین‌المللی بروند و به کشورهای دیگر سفر کنند، احتمال آلوده شدن آنها زیادتر است. در بیمارانی که دچار کمبود ویتامین A هستند، زمینه‌ی ابتلا به سرخک وجود دارد و احتمال ابتلا بیشتر است.

به دنبال ابتلا به سرخک عوارض مختلفی ممکن است بروز کند. یکی از شایع‌ترین عوارضی که کودکان مبتلا به سرخک به آن دچار می‌شوند، عفونت‌های باکتریایی گوش میانی است.

سرخک ممکن است منجر به التهاب حنجره و پوشش درونی راه‌های هوایی در ریه‌ها شود، یعنی برونشیت، لارنژیت، و یا خروسک ایجاد کند.

عفونت ریه یا پنومونی نیز از عوارض ابتلا به سرخک است. حتی در برخی از موارد ممکن است پنومونی کشنده باشد.

آنسفالیت نیز ممکن است به دنبال سرخک بروز کند و یکی از عوارض خطرناک آن به شمار می‌رود.

به منظور پیشگیری از ابتلا به سرخک مهم‌ترین اقدام انجام واکسیناسیون است. با توجه به این که واکسیناسیون سرخک جزء برنامه کشوری واکسیناسیون محسوب می‌شود، لذا در صورتی که این برنامه رعایت شود، افراد در مقابل سرخک مصونیت پیدا می‌کنند.