مکانیسم آسیب‌های نخاعی

آسیب‌های نخاعی ممکن است ناشی از آسیب به مهره‌ها، لیگامان‌ها، و یا دیسک‌های ستون فقرات و یا خود نخاع باشد.

تروماهایی که باعث آسیب به نخاع می‌شوند، ممکن است ناشی از ضربه‌ی ناگهانی به ستون فقرات باشند که موجب شکستگی، دررفتگی، خرد شدن، و یا فشار داده شدن یک یا چند تا از مهره‌های فرد می‌شوند. گاهی نیز بر اثر اصابت گلوله و یا زخم چاقو که موجب نفوذ و بریدگی در نخاع می‌شود، این وضعیت ایجاد می‌شود.

در برخی از موارد، در طول روز‌ها یا هفته‌های بعد از تروما، به علت خون‌ریزی، تورم، التهاب و تجمع مایع در اطراف نخاع، آسیب‌های نخاعی بیشتری ایجاد می‌شود.

از طرف دیگر، آسیب‌های نخاعی ممکن است بر اثر وضعیت‌های غیر از تروما نیز ایجاد شود. به‌عنوان مثال، آرتریت، سرطان، التهاب، عفونت‌ها، و یا دژنرسانس دیسک و ستون فقرات نیز می‌تواند باعث آسیب به نخاع شود.

دستگاه اعصاب مرکزی شامل مغز و نخاع است. نخاع از بافت نرم تشکیل می‌شود و اطراف آن را استخوان مهره‌ها می‌گیرد که از قاعده‌ی مغز به طرف پایین امتداد می‌یابد. در واقع، نخاع متشکل از سلول‌های عصبی و دسته‌های اعصاب است که به هر دسته یک تراکت گفته می‌شود و به نقاط مختلف بدن می‌رود.

قسمت انتهایی نخاع کمی بالاتر از ناحیه‌ی کمر، در منطقه‌ای به نام مخروط انتهایی به پایان می‌رسد. در زیر این ناحیه، گروهی از ریشه‌های عصبی وجود دارند که به آنها دم اسب گفته می‌شود.

تراکت‌های موجود در نخاع پیام‌ها را بین مغز و بقیه‌ی بدن مخابره می‌کنند. تراکت‌های حرکتی سیگنال‌ها را از مغز هدایت می‌کنند و این سیگنال‌ها کنترل عضلات را انجام می‌دهند. تراکت‌های حسی سیگنال‌ها را از قسمت‌های مختلف بدن به مغز هدایت می‌کنند و حواس مربوط به گرمی، سردی، فشار، دما، و موقعیت اندام‌ها را ایجاد می‌نمایند.