یکی از مسایلی که در رابطه با کلپتومانیا شایان توجه است، این است که در صورتی که یکی از دوستان و اعضای خانواده‌ی شما مبتلا به کلپتومانیا باشد، چگونه باید با آن برخورد کنید؟ در صورتی که مشکوک هستید که یکی از نزدیکان شما گرفتار این اختلال است، بهتر است با ملایمت نگرانی خود را با وی در میان بگذارید. لازم است که این نکته را در نظر داشته باشید که کلپتومانیا یک اختلال روانپزشکی و مربوط به بهداشت روانی است و یک عیب اخلاقی نیست. بنابراین، نحوه‌ی مواجهه‌ی شما نباید به صورت سرزنش کردن یا اتهام زدن باشد.
در این ارتباط، بهتر است به‌گونه‌ای برخورد کنید که این نکته را برای فرد مورد نظر روشن سازید که شما به علت اینکه به سلامتی و تندرستی او اهمیت می‌دهید، نگران او شده‌اید. در واقع، باید نشان دهید که شما نگران خطراتی هستید که ممکن است بر اثر سرقت جبری برای او رخ بدهد، مثلاً بازداشت شدن، از کار بی‌کار شدن، و یا اینکه به هم خوردن روابط اجتماعی ارزشمندی که دارد.
Image credit: wordsmith.org
لازم است در نظر داشته باشید که انگیزه و تحریک برای دزدیدن در اختلال کلپتومانیا ممکن است به اندازه‌ای قوی باشد که مقاومت در مقابل آن به‌سادگی امکان‌پذیر نباشد. بنابراین، کافی نیست که به فرد مورد نظر بگویید که: «این مسئله را از ذهنت خارج کن!»
شایان توجه است که برای این بیماری درمان‌هایی وجود دارد که می‌تواند تحریک برای دزدیدن را کاهش داده و به فرد امکان بدهد که بدون اعتیاد و احساس شرم و ناراحتی به زندگی خود ادامه دهد.
در ضمن، این نکته نیز شایان ذکر است که ممکن است خود افراد به آسانی نتوانند این موضوع را با بیمار در میان بگذارند، یا اینکه نگرانی داشته باشند که در صورت مطرح کردن آن مشکلاتی در رابطه‌ی آنها با فرد مورد نظر ایجاد خواهد شد. بنابراین، اطرافیان بیمار می‌توانند در صورت مشکوک شدن به وجود این اختلال روانی، برای مطرح کردن آن با بیمار، از روان‌پزشک و روان‌شناس و کارشناسان متخصص در این امر استفاده کنند، تا با کمک آنها بتوانند بدون اینکه فرد مورد نظر احساس تهدید یا توهین بکند، مسئله را با او در میان بگذارند.