همانگونه که در پست قبلی گفته شد، عموماً بیمارانی که مبتلا به اختلال کلپتومانیا هستند بر خلاف سارقان معمولی مغازهها برای نفع شخصی و یا ماجراجویی یا انتقامگیری و یا شورشگری دزدی نمیکنند؛ علت دزدی کردن آنها صرفاً انگیزه یا محرک درونی قوی و قدرتمندی است که نمیتوانند در مقابل آن مقاومت کنند.
حملات کلپتومانیا معمولاً به صورت خودبهخودی صورت میگیرد و هیچگونه برنامهریزی و کمک و همکاری از شخص دیگر وجود ندارد.
Image credit: treatmenthelp.com
اکثر افرادی که دچار اختلال کلپتومانیا هستند، از محلهای عمومی، مانند فروشگاهها و سوپرمارکتها، دزدی میکنند. بعضی از آنها نیز ممکن است از دوستان و آشنایان، مثلاً در یک مهمانی، سرقت کنند.
و باز بهطوریکه در پست قبلی نیز به این موضوع اشاره شد، معمولاً اشیایی که افراد مبتلا به کلپتومانیا اقدام به سرقت آنها میکنند، اشیایی هستند که ارزش خاصی برای شخص مبتلا ندارند و شخص مبتلا بهراحتی میتواند آنها را بخرد. بنابراین، مشخص است علت دزدی یک انگیزهی روانی است، نه ارزش مادی اقلام دزدیده شده.
اقلام سرقتی معمولاً در جایی نگه داشته میشوند و شخص مبتلا غالباً هیچگاه از آنها استفادهی عملی نمیکند. حتی ممکن است آنها را به جایی اهدا کند و به خانواده یا دوستان ببخشد، یا اینکه مخفیانه اقلام مربوطه را به محلی که از آنجا دزدیده شده است، برگرداند.
نکتهی دیگر آن است که کلپتومانیا همیشه بهطور مداوم وجود ندارد. بعضی وقتها ممکن است شدت محرک و انگیزهی فرد برای سرقت بیشتر شود، در حالی که بعضی وقتها شدت آن کمتر میشود، و بهطور کلی شدت این بیماری در طول زمان متغیر است.
متأسفانه خیلی از افرادی که گرفتار این بیماری هستند، به علت ترس از بازداشت شدن و زندانی شدن به پزشک مراجعه نمیکنند. این در حالی است که معمولاً روانپزشک در صورتی که با چنین بیماری مواجه شود، سرقت را به مقامات انتظامی گزارش نخواهد کرد، و با آن بهعنوان یک بیماری روانپزشکی برخورد خواهد کرد.
