کنستانتین تسیولکوفسکی، معلم فقیری در روسیه بود که با وجود آنکه دسترسی به امکانات چندانی نداشت، ولی بر اساس علاقهای که داشت، مطالعات زیادی در زمینهی ریاضیات، فیزیک، و مکانیک انجام داد.
او معتقد بود که «زمین گهوارهی ما است، ولی برای همیشه نمیتوانیم در گهواره بمانیم.» بر این اساس، به سفرهای فضایی علاقهمند شد و تحقیقاتی در این زمینه به عمل آورد.
در سالهای آغازین قرن بیستم، او معادلهی مشهوری را در زمینهی سوخت موشک منتشر کرد. این معادله نشان میدهد که بر افزایش سرعت موشک، لازم است که میزان سوخت آن بهطور نمایی افزایش پیدا کند.
در ضمن، او سرعت گریز از جاذبهی زمین را محاسبه کرد، و دریافت که برای خارج شدن موشک از میدان گرانش زمین، لازم است که سرعت آن حداقل به چهل هزار کیلومتر بر ساعت (بیست و پنج هزار مایل بر ساعت) برسد.
گرچه تسیولکوفسکی از نظر مالی توانایی آن را نداشت که ایدههایش را به تحقق درآورد، ولی رابرت گدارد آمریکایی بر اساس افکار او، نخستین موشکهای فضایی را ایجاد کرد و پایهگذار علم مدرن پرتاب موشکهای فضایی شد.