سفرهای فضایی در حال حاضر بسیار پرهزینه است و با توجه به اینکه شرایط محیطی فضا برای ادامهی حیات انسان مساعد نیست، شاید این سؤال مطرح شود که آیا واقعاً داشتن برنامهی فضایی برای انسانها ضروری است.
در این رابطه، ذکر یک نقلقول نسبتاً طنزآمیز از نویسندهی مشهور علمی-تخیلی «لَری نیوِن» خالی از لطف نیست:
«دایناسورها بدان سبب منقرض شدند که برنامهی فضایی نداشتند. ما اگر هم به علت نداشتن برنامهی فضایی منقرض شویم، حقمان است.» — (لَری نیوِن)
باید دانست که انقراض گونهها یک قاعدهی متداول در روی زمین است، نه اینکه یک استثنا باشد. بهعنوان مثال، اگر تمام گونههایی را که تا کنون روی زمین زندگی کردهاند، در نظر بگیریم، مشاهده میکنیم که ۹۹٫۹٪ آنها تا کنون منقرض شدهاند. از میکروارگانیسمها گرفته تا موجودات پُریاخته و از گیاهان گرفته تا حیوانات عظیمالجثه، عمر همهی گونهها زمانی به سر میرسد و بر اثر شرایط مختلف محیطی منقرض میشوند.
گذشته از مخاطرات محیطی که در آینده ممکن است با آنها مواجه شویم، تهدیدهای خودکرده و حاصل دست بشر نیز آیندهی ما را در روی زمین تهدید میکنند، که یکی از مهمترین آنها خطر جنگافزارهای مدرن و جنگهای نابودگر است.
بر این اساس است که صاحبنظران معتقدند بشر از هماکنون باید به دنبال یافتن مأوایی در آسمانها برای تداوم بقای نسل خود باشد.
