شبکه‌های عصبی

یکی از ساختارهایی که در برنامه‌نویسی هوش مصنوعی زیاد مورد استفاده قرار می‌گیرند، شبکه‌های عصبی هستند. شبکه‌های عصبی بر اساس شبیه‌سازی با مغز ایجاد شده‌اند.

به‌طوری‌که می‌دانید، بافت عصبی از نورون‌ها تشکیل می‌شود. هر نورون دارای یک جسم سلولی است که از یک سوی آن استطاله‌ی بلندی به نام آکسون منشعب می‌شود و در سوی دیگر آن زوایدی به نام دندریت وجود دارند. آکسون یک نورون با دندریت‌های نورون دیگر ایجاد اتصالی به نام سیناپس می‌کنند. سیناپس‌ها مهم‌ترین جزء در فعالیت سیستم عصبی هستند، بدان معنا که یک سیناپس می‌تواند بر فعالیت نورون بعدی اثر تحریکی یا مهاری داشته باشد. علاوه بر این، نقشه‌ی این سیناپس‌ها و چگونگی تشکیل آنها معین کننده‌ی قابلیت پردازش نورون‌ها است.

مشابه با بافت عصبی، در شبکه‌های عصبی چند لایه نورون مجازی ایجاد می‌شوند و بین آنها اتصالاتی برقرار می‌شود که اثر تحریکی یا مهاری آنها با تابع خاصی تعیین می‌شود. ساختار این نورون‌های مجازی و تابع مربوطه مشخص کننده‌ی فعالیت شبکه‌ی عصبی مورد نظر است.

از شبکه‌های عصبی برای تشخیص چهره، بازشناسی گفتار، بینایی کامپیوتری، و دیگر شاخه‌های یادگیری ماشینی استفاده می‌شود. عموماً همانند سایر آلگوریتم‌های یادگیری ماشینی، در ابتدا باید شبکه‌ی عصبی مورد نظر با مقدار زیادی داده‌های موجود آموزش داده شود، تا سپس بتواند روی داده‌های جدید پردازش و شناسایی انجام دهد.