ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยก็ว่าได้ที่ต้องทำงานโรงงานเย็บผ้า...ถ้าถามว่าทำไมถึงทำงานที่นี่...เพราะว่าแอมมีแพลนที่จะทำธุระกิจของตัวเอง...
ช่วงแรกขอเรียนรู้วิธีการเย็บผ้าให้เป็นซะก่อนฝึกให้ชำนาญ รู้จักหลักการต่างๆจนสามารถที่จะมารับงานเองได้กะว่า จะลงทุนซื้อจักรเย็บผ้าสักหลัง2หลังรับงานทำเองที่บ้านเป็นนายของตัวเองจะดีกว่าแต่ว่า!!!เราทำงานที่นี้ก็มีเพื่อนเยอะแยะ สนุกกับงานเวลาทำงานจะมีครบทุกรสชาติหลากหลายสไตส์
เวลาพักเบรคมื้อเที่ยง เหมือนต้องลงแข่งวิ่ง3คูณ100เมตร🏃เพื่อให้ได้🎖🏆ทานอาหารในมื้อเที่ยง..🍕🍔🍟🍝🍖.หากคนไหนช้าก็จะได้ทานอาหารที่ทุกคนไม่เลือกทาน...หรือง่ายๆ ไม่ค่อยอร่อยนั้นเอง😅😅 คน1500คน กับการแย่งชิงอาหาร...ในแต่ละวันเหมือนกำลังเล่นเกมส์...... แถมเวลาทานก็ต้องทานแบบเร่งรีบเพราะต้องใช้เวลาที่เหลือในการหลับพัักเอาแรง😴😴😴...บางคนก็คุยโทรศัพท์...บางคนก็เม้าท์แตกตามอัธยาศัย🗣...ส่วนแอมคือเล่นเกม 🎮
เวลาตอกบัตรเข้างานหรือว่าออกงาน ก็จะต่อแถวยาวเยียด...ส่วนมากจะเลิกคนละเวลา แต่ถ้าเปนสันเสาร์เลิกพร้อมกัน ต้องวิ่งแข่งกันเพื่อให้ได้รูดบัตรก่อนและต้องรีบ ไม่งั้นรถจะติดมาก รวม โรงที่1กับโรงที่2ก็ประมาณ4-5พันคน คิดดูดว่ารถจะติดแค่ไหน คนต่างจังหวัดมาเจอช่วงเวลาที่เลิกงานพอดีก็ต้องทำใจกันหน่อยเพราะยาวมากกว่ารถจะเบาบางลง
วันนี้้อากาศบ่งบอกถึง ฝนกำลังจะตกเวบาจะเลิกงานชอบเป็นแบบนี้ทุกครั้ง...บางทีก็สามารถทำให้ไม่สบายได้เหมือนกัน
วันนี้ขอเล่าชีวิตสาวโรงงานแค่นี้ ขอบคุณที่ติดตามนะคะ
รัก
Esan girl
