Бүгін сиыр ұрықтандыруға бардым. Иә, кәдімгі жасанды ұрықтандыру. Бірақ бұл ауылда ең “жаңа технология” саналады.
🔹 Бірінші күлкілі сәт:
Апа “мынау ұрық па, әлде витамин бе?” деп сұрап тұр. Айтсам: “бұл – болашақ бұзау”, – деп жауап бердім 😄
🔹 Екінші жағдай:
Сиыр мені көріп, өзі желіге қарай қаша жөнелді. Ауыл баласы “бәсе, сиыр да ұялады екен” деп қойды 🤭
🔹 Үшінші сәт:
Аяқтап бола бергенде, сиыр “рахмет” дегендей қарап, бір рет мөңіреп қойды. Апа: “енді қыз туатын шығар” дейді.
Осындай сәттер – менің мамандығымды жақсы көретін себебім. Ауылда әр күн – шынайы, риясыз, әрі есте қаларлық.