สวัสดีค่ะเพื่อนๆชาว Steemians
วันนี้นึกเรื่องราวที่จะเขียนขึ้นมาได้เลยรีบ log in เข้ามาเลยทันที วันนี้อยากจะแชร์เรื่องมนุษย์แม่คนหนึ่งให้ฟังค่ะ ทิพย์อายุ 37 ปีแล้วค่ะ มีลูกชายหัวแก้วหัวแหวนอยู่กับเค้าคนนึง ตอนนี้อายุ 8 ขวบ ด้วยความทีบ้านเราปลูกอยู่ริมบ่อกุ้งบ่อปลา จึงห่างไกลหมู่บ้านและบ้านญาติๆ สักหน่อย เสาร์ อาทิตย์ที่เป็นวันหยุดของลูก เมื่อทำงานบ้านเสร็จแล้วแม่ก็ต้องเป็นเพื่อนเล่นลูกทั้งวัน เพราะไม่มีเพื่อนบ้านในละแวกนั้นพอจะเป็นเพื่อนเล่นกับลูกได้ หรือไม่อย่างนั้นต้องพาลูกขับรถมอเตอร์ไซด์เข้าหมู่บ้านระยะทาง 3 กิโลเมตรเพื่อพาเข้าไปหาเพื่อนเล่น เมื่อคนเป็นแม่ต้องเป็นเพื่อนเล่นก็ต้องยอมให้ลูกชนะบ้างเวลาเล่นซ่อนหา ยอมมองไม่เห็นทั้งที่เรารู้ที่ซ่อนเค้าแล้ว ลูกก็จะดีใจได้ซ่อนอีกสองรอบ แม่หาไ่ม่เจอ เล่นเหนื่อยก็ชวนกันทำไอติม ทำน้ำหวานทานกันตามประสาแม่ลูก อย่าถามนะพ่อไปไหน ลูกชายจะติดแม่มาก อยากเล่นกับแม่เท่านั้น คุณพ่อก็ชิลไปเลยค่ะ
ขอเล่าย้อนไปนิดนึงว่าเมื่อก่อนทำงานประจำและอยู่หอพักมาตลอด จนคลอดลูก คุณแม่สามีกับสามีเป็นคนเลี้ยงลูกให้ค่ะ ทิพย์ไม่มีน้ำนมให้ลูกดูด จึงเลี้ยงลูกด้วยนมผงเป็นหลัก กลายเป็นว่าลูกไม่ค่อยได้อยู่อ้อมอกแม่เท่าไร พอเริ่มโตนั่งคาร์ซีทได้พ่อก็พามานอนด้วยที่หอพักบ้างเป็นครั้งคราว แม่จะกลับบ้านมานอนพร้อมหน้าแค่ช่วงเสาร์ อาทิตย์ เป็นแบบนี้จนลูกเข้าเรียนประถม เรานานๆ เจอลูกก็จะตามใจเค้าเป็นส่วนใหญ่ ด้วยความที่มีเวลาอยู่กับเค้าน้อย นั่นเอง คนส่วนใหญ่เลยบอกว่าเราสอนลูกให้เอาแต่ใจไปหรือเปล่า แต่เรารู้สึกว่าเราอยากทดแทนเวลาที่เราไม่มีให้เค้าที่ผ่านมามากกว่าเลยสอนเค้าตามสไตล์ของเรา
วันเด็กที่ผ่านมา เมื่อเรามีโอกาสจึงพาลูกไปเที่ยวที่ทับลาน เพื่อได้ทำกิจกรรมนอกบ้านหลายๆ อย่าง ลูกชายชอบสัตว์เลี้ยงทุกชนิด วันนั้นเลยได้พาไปให้อาหารแพะ อาหารม้าสมใจชาย ออกนอกบ้านก็จะสนุกสนาน ตื่นเต้น ลัลล้า วันนั้นตื่นแต่เช้ากลับบ้านมืดค่ำ ยกให้เค้าทั้งวันเลย เพราะเค้าคงรู้สึกตื่นเต้นกับความเป็นเด็กแบบนี้อีกไม่กี่ปี อีกหน่อยเค้าคงมีเพื่อนเล่น เริ่มเป็นหนุ่ม เริ่มมีความลับกับแม่ แค่คิดว่าวันนึงเค้าต้องเติบโต ใจเราก็รู้สึกหวิวๆ นะ ดังนั้นทุกวันนี้จึงอยากเก็บเกี่ยววันเวลาที่ดีๆ อยู่กับเค้าให้นานที่สุด ปัจจุบันคืิอสิ่งที่เราแตะต้องและควบคุมได้ ทำอะไรได้ควรทำเลย อย่ารีรอ เพราะถึงวันพรุ่งนี้ วันนี้ของเมื่อวานก็จะกลายเป็นอดีตไปเสียแล้ว จะกลับไปแก้ไขอะไรก็ไม่ได้
ทิ้งท้ายด้วยท้องฟ้าหลากสีหลังบ้านเย็นนี้ ความงดงามของท้องฟ้าวันนี้ถูกเราจ้องมองจนแสงลับขอบฟ้าเลยทีเดียว มองให้ดื่มด่ำเข้าไปในห้วงลึกความรู้สึก แสงนี้จะอยู่กับเราแค่ ณ ปัจจุบันขณะเท่านั้น ผ่านไปแล้วก็จะไม่มีแสงแบบนี้อีก ต่อให้พรุ่งนี้พระอาทิตย์จะขึ้นมาอีกรอบในวันรุ่งขึ้น แต่เชื่อเถอะมุมแสง ก้อนเมฆ สีท้องฟ้าก็ไม่เหมือนเดิม ความรู้สึกก็ไม่มีทางเหมือนเดิมค่ะ
ดังนั้นทำทุกเวลา ณ ปัจจุบันให้เหมือนของขวัญที่ดีที่สุด ทำทุกขณะจิตให้เหมือนวินาทีสุดท้ายของชีวิต เราจะไม่รู้สึกเสียใจหรือเสียดายอะไรอีกเลยแม้เวลาในวันนี้จะกลายเป็นอดีตในวันหน้าค่ะ
ขอบคุณสำหรับการโหวตและติดตามนะคะ
ทิพย์
