สวัสดีค่ะเพื่อนๆชาว Steemit
ทิพย์ได้เรียนรู้ว่าอะไรที่เราทำอย่างไม่มีวินัยมักจะไม่ได้ผลลัพธ์เท่าไรนัก อย่างที่เคยเล่าให้เพื่อนๆฟังไปแล้วว่าทิพย์ลาออกจากงานประจำมาขายออนไลน์ สิ่งที่เรียนรู้ได้คือการโพสต์ขายอย่างสม่ำเสมอจะสร้างความเชื่อมั่นให้ลูกค้า หมายถึงเราขายจริง มีตัวตน เปิดร้านตลอด ลูกค้ามั่นใจที่จะสั่งซื้อได้ จากการที่เรามีลูกทีม บางคนก็ขยันโพสต์ต่อเนื่อง แนะนำอะไรไปก็ลองนำไปปรับใช้ดู บางคนเหมือนโยนก้อนหินลงน้ำ จมดิ่งหายไปเลย ไม่มีแม้คลื่นกระเพื่อมขึ้นมาสักนิด แนะนำอะไรไปก็เพียงลมพัดผ่าน คนขายประจำลูกค้าก็มีแวะเวียนมาทัก มาสอบถาม กับบางคนวันนึงลงโพสต์สี่ทุ่มทีเดียวก่อนนอน ลูกค้าที่ไหนจะมาอ่านก็ไม่แน่ใจ คงรอเค้ามากดไลก์ตอนเช้ากระมัง
ย้อนกลับมาหาตัวเองนึกถึงการเข้ามาเขียนโพสต์ใน Steemit เคยตั้งใจว่าเราจะเขียนให้สม่ำเสมอ กลายเป็นว่าพอลงรูปสลับหัวสลับหาง แก้โพสต์ไม่ได้ก็ท้อ ถอดใจเสียแล้ว หากเป็นเช่นนี้ความตั้งใจอันแน่วแน่ของเราคงค่อยๆสลายหายไป วันนี้เลยบอกตัวเองใหม่ การเริ่มต้นใหม่ย่อมเกิดขึ้นได้เสมอ เราให้โอกาสเธออีกครั้งนะนวลทิพย์ ( แหะแหะ ให้กำลังใจตัวเองนิดนึง) เป้าหมายการเขียนครั้งแรกเคยคิดว่าจะมาขุดเงินขุดทองเลยล่ะ แต่คิดไปคิดมาเราว่ามีพื้นที่ให้ขีดเขียนก็ดีแล้ว มีเพื่อนๆได้อ่าน ได้ติดตามเรื่องของเรา สนุกดี เพราะถ้าคิดแค่ว่า เฮ้ย! เปิด blog ขึ้นมาเราได้กี่เหรียญแล้วน้อออ พอยอดน้อยก็จะแป้กๆ มันก็ไม่มีกำลังใจงัย ฉะนั้น เป้าหมายใหม่คือเขียนเพื่อการเขียนโดยแท้ มีความสุขในการเล่าเรื่องและแชร์ประสบการณ์บ้างก็เพียงพอแล้ว ไม่ได้เขียนไปวันๆนะ แต่เราตั้งเป้าหมายที่ไม่บีบคั้นตนเองเกินไป เหมือนกำทรายในมือให้อยู่ ถ้ากำแน่นไปมันก็จะทะลักออกตามร่องนิ้วหายไปหมด ไม่เหลืออะไรเลยทีนี้ การทำอะไรสม่ำเสมอผลลัพธ์ตอบกลับมาย่อมมีแน่นอน เขียนต่อเนื่อง ตอบเพื่อน คอมเม้น ตามfollow รึ resteem คนอื่นบ้างเพื่อเพื่มพลัง reputation บ้าง ไรบ้าง คือทำหลายๆอย่างให้เป็นกิจวัตร เชื่อว่าวันนึงpower ในการ upvote ก็จะตามมาเอง
เมื่อเราแนะนำคนใหม่ๆเราจะได้อธิบายถูกว่าต้องดำเนินการตามขั้นตอนอย่างไรบ้าง ว่าแล้วตัวเองก็ยังไม่ได้ไปกดเอาตังค์ใน walletเลย ต้องไปติดตามอ่านโน้ตของ 
โม้มายาวเลยว่างเว้นไปไม่กี่วัน มีรูปทุ่งนามาอวด ไปรับส่งลูกชายทุกวันผ่านทุ่งรวงทองตลอด มองรวงข้าวก็นึกถึงการทำตัวของเราไปด้วย รวงข้าวที่ได้ข้าวสมบูรณ์เต็มเม็ดเต็มหน่วยนั้น เพื่อนๆจะรู้ไหมคะว่าต้องเป็นรวงที่โน้มลงหาสู่รากเหง้าที่พื้นดินเสมอ รวงไหนยืนโด่ๆตระหง่านเชิดๆนั้นน่ะ ไม่มีข้าวเต็มรวงหรอกนะ และส่วนใหญ่ชาวบ้านที่นี่เค้าเรียกกันว่า ข้าวดีดค่ะ มันไม่มีเม็ดข้าวให้เก็บเกี่ยวได้เลย เปรียบเช่นคนเราถ้าไม่ยอมอ่อนน้อม ลดราวาศอกลงเสียบ้าง คุณก็จะไม่ได้เรียนรู้อะไรใหม่ๆเลย การที่ไม่รู้แล้วยังไม่เปิดใจรับรู้นั้นน่ากลัวยิ่งนักและคงหายากที่คนประเภทนี้จะประสบความสำเร็จไปได้ คนทำตัวสูงกว่าคนอื่นย่อมไม่ได้รับการปฏิบัติที่เป็นการให้เกียรติและศรัทธาเป็นแน่ ฉะนั้นจงพยายามอ่อนน้อมบ้างเพื่อรับรู้สิ่งใหม่ๆในชีวิตและเพื่อให้เราเพื่อเติบโตด้านความคิดที่สูงขึ้นไปเรื่อยๆมากกว่าปุถุชนทั่วๆไป
ขอบคุณสำหรับการ upvote และ follow อย่างสม่ำเสมอค่ะ
ทิพย์
