Siz bu satırları okurken, ben çok uzaklarda olacağım ! ( Nostaljik olsun istedim başlangıç )
Sanırım bu eylem, halen ısrarla mektuplaşmaya devam ettiğim bir kaç arkadaşıma yazdığım satırlar arasında sıkışarak geyik olmaya devam edecek. Oysa ben şu an dolabın üzerinden gözüme sürekli çarpan gri ufacık bavula bir kot, bir kaç tişört koyaraktan ismini bile duymadığım bir yere doğru, gidiyor olmayı isterdim.
Bence bütün suç son zamanlarda inşaat konsepti kullanan mimarların. O duvarlar boyanmalıydı arkadaş! Ama şimdi adamcağızlar da nereden bilsin, gri üzerinde kırmızı irili, ufaklı kırmızı lekeler görmenin bazılarımıza haz vereceğini. Bazen birilerinin gırtlağına delici bir alet sokarak gırtlağından kanı tavana sıçratma fantazisine sahibim de.
Yıllar önce tam da bu konu üzerine psikologumun beni kendisinden çok sıkıldığımı anladığı için, gel hadi seni sinemaya götüreyim tam sana göre bir filmim var diyerek Mr. Brooks 'u izletmesine kahkahalarla gülüyorum şu yazıyı yazarken. En son köprü geçiyorduk, pozitif enerji verip evrene, pozitif enerji çekiyorduk hayatımıza.
Bir süre kabuğumuza çekilsek diyeceğim ama maalesef ki (!) vitamini kabuğunda diyerek üzerimize çullanacak bir sürü insan var. Kabuğumuzdayken bir süper kahraman çıkagelse de " şair burada aslında bayrağa sesleniyor" diyerek dikkat dağıtsa keşke.
Elbet geçer bu günlerde, katil olmamak dileğiyle...
Çok kafiyeli bitirdim sonunu, şair olacak kadınım be!
Posted from my blog with SteemPress : https://nsab.000webhostapp.com/2018/10/tahtam-eksik-evet