ရာသီတစ္ခြင္ ေျခာက္ကပ္ကပ္ျဖင့္
ေဝဟင္ထက္၌ ငွက္တစ္အုပ္
ညီညီညာညာ အုပ္စုဖြဲ႕၍
လိုရာခရီး နွင္လို႔ဗ်....။
ထိုစဥ္အခါ သစ္ရင့္မန္းခ်ည္း
အပင္၌လဲ ကေလးတစ္ေယာက္
အပင္ခြ၍ မန္းခ်ည္းသီးမ်ား
ခူးကာေခ်ြကာ အပင္ေအာက္ရွိ
သူ႔အေဖာ္မ်ားအား ေဝလို႔ဗ်....။
ထိုအခ်ိန္မွာ က်ြႏု္ပ္မွာလည္း
ေခ်ာ္လဲသျဖင့္ ေျမျပင္ေပၚသို႔
ဘုန္းခနဲလဲ ပိုက္ဆံမွာဆင္
ေကာက္ရသျဖင့္ ရင္မွာပီတိ
ျဖစ္မိတယ္ဗ်ား...။
က်ြႏ္ုပ္ထင္သည္ ထိုအရာအား
ေဝဟင္ထက္မွ ငွက္တစ္အုပ္
က်ြႏု္ပ္ေခါင္းေပၚ ေခ်းျဖဴ ျဖဴ မ်ား
စြန္႔ႀကဲသြား၍ ျဖစ္ေပလိမ့္မည္...။
By,
November Tun