เมื่อ ปลายปี 2558 ได้มีโอกาสทำงานในสถานศึกษาเอกชนแห่งหนึ่งในตัวจังหวัด ถึงแม้จะเป็นแค่ช่วงเวลาสั้นๆ แต่เราก็ภูมิใจมิใช่น้อย ถึงแม้จะเป็นได้แค่ ครูพี่เลี้ยง ...
ตอนเด็กๆเรามีความฝันว่า อยากเป็นครูสอนหนังสือ แต่เราก็ทำตามความฝันไม่ได้ เพราะเลือกเรียนสายอื่น ความทรงจำดีๆตอนที่เป็นครูพี่เลี้ยง มันยังติดตรึงในใจเราเสมอ
ตอนนั้น ครูพี่เลี้ยงจะต้องมาทำงานแต่เช้า เพื่อที่จะมาเตรียมความพร้อมในห้องเรียน เช่น ทำความสะอาด จัดโต๊ะ เตรียมน้ำดื่มให้เด็กๆ ต้องมาถึงโรงเรียนก่อนนักเรียน มารอรับเด็กๆเข้าห้องเรียน เราเป็นครูพี่เลี้ยงระดับชั้นอนุบาล 2 เด็กๆค่อนข้างจะรู้ความแล้ว จะมีเด็กส่วนน้อยที่ยังงอแง
ช่วงเทศกาล เด็กๆจะตื่นเต้นมาก พี่เลี้ยงอย่างเราก็เช่นกัน เด็กๆได้แต่งตัวสวยๆ ได้ขึ้นเวที ได้ของขวัญ เราเห็นเด็กๆมีความสุข เราก็มีความสุขไปด้วยค่ะ
เปิดไปเจอภาพนี้ เด็กชายจัสติน เป็นเด็กที่ซนที่สุดในห้อง แต่เขาจะกลัวเรามาก(เพราะเราหน้าโหด : จัสตินกล่าว) ส่วนเด็กหญิงฟ้าใส เป็นเด็กที่เรียบร้อยที่สุดในห้อง ว่านอนสอนง่าย รักสวยรักงาม อ่อนโยน (เขาจะให้เราเปียผมให้ทุกวัน)
คิดถึงเด็กๆที่ไร้เดียงสา คิดถึงความซื่อๆ ซนๆ ของพวกเขา คิดถึงเสียงหัวเราะ เวลาที่เราพาพวกเขาเล่นเกมส์ต่างๆ คิดถึงเสียงร้องไห้ เวลาที่พวกเขาทำผิดแล้วโดนลงโทษ ป่านนี้พวกเขาคงขึ้นชั้นประถมแล้ว คงโตขึ้นมากแล้ว และคงจะจำเราไม่ได้แล้ว
ความทรงจำที่ครั้งหนึ่งเคยได้ทำตามความฝัน