ม้านั่งที่ว่างเปล่า

สวัสดีครับเพื่อนๆชาว steemit วันนี้ก็เป็นครั้งที่ 2 แล้วก็เป็นรูปที่ 2 ที่ผมได้เข้าร่วมกิจกรรมการประกวดที่ทาง @thaiteam จัดขึ้นอีกครั้งหนึ่งครับครั้งนี้ก็จะเป็นการประกวดในหัวข้อการประกวดภาพถ่าย b&w loneliness photography contest ลักษณะของการประกวดครั้งนี้ก็จะต้องนำภาพถ่ายที่เป็นภาพแบบขาวดำ มาทำการประกวด แล้วก็ต้องให้มีความหมายของภาพด้วยครั้งนี้อาจจะดูไม่ เร้าใจเท่าไหร่นักแต่ให้ดูแล้วรู้สึกเศร้าใจ ดูแล้วมีความรู้สึกอ้างว้าง เดียวดาย รันทด หดหู่ เอ้ยย...เยอะไปแล้วครับเอาเป็นว่า ก็ติดตามได้เลยครับสำหรับภาพถ่ายครั้งนี้

ผมให้ชื่อภาพถ่ายที่มีชื่อว่า ม้านั่งที่ว่างเปล่า ชมรายละเอียดก็เลยครับ

มานั่งที่อยู่ในสวนสาธารณะเบื้องหน้าผมนี้ เมื่อครั้งก่อนเมื่อหลายเดือนที่แล้วมันเคยเป็นที่นั่งพักผ่อน ของคุณตาและคุณยายคู่หนึ่ง ซึ่งอยู่ในหมู่บ้านผมเองแต่ ณ.ปัจจุบันนี้ท่านไม่ได้มานั่งที่นี่แล้วเนื่องจากว่าคุณตาป่วย และก็ต้องนอนรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลส่วนคุณยายก็ต้องเป็นผู้ไปเฝ้า ซึ่งสองคนนี้ถามว่าผมรู้จักไหมจริงๆผมไม่ได้รู้จักท่านนะ เพียงแต่ว่าเคยเห็นท่านมาที่นี่บ่อยๆ มาเดินออกกำลังกาย แล้วก็นั่งพักเหนื่อยที่ม้านั่งตัวนี้

ผมรู้จักกับเพื่อนของผมอีกทีหนึ่ง ซึ่งผมก็ถามเขาว่าท่าน 2 คนเดี๋ยวนี้ไม่ได้มานั่งเล่นที่นี่แล้วหรือ เพื่อนผมก็บอกว่าท่านป่วยมาไม่ได้นอนอยู่โรงพยาบาล คุณยายก็ต้องไปเฝ้าซึ่งทำให้เก้าอี้แห่งนี้ ไม่มีท่านมานั่งอีกแต่จริงๆมันก็เป็นเก้าอี้ที่ใครๆก็มานั่งได้ เพียงแต่ผมไม่ชินตาเพราะส่วนใหญ่จะเป็นขาจรที่เข้ามานั่งพักหลังจากเดินเล่น ออกกำลังกายชมสวนแค่นั้นเอง

วันนี้ผมจึงนำภาพนี้มา เพื่อ บอกเล่าให้กับเพื่อนๆ ได้คิดนะครับว่า คนเรานั้น ชีวิตไม่ได้ยั่งยืนอะไร เมื่อถึงวัยหรือเวลาที่เขากำหนด เราก็ต้องไปไม่วันใดก็วันหนึ่ง อย่างคำสุภาษิตที่ว่า ชีวิตนี้ไม่เที่ยงแท้แน่นอน

ก็ขอให้ทุกคนใช้ชีวิตอย่างมีสติรอบคอบและใช้ชีวิตให้มีค่าและคุ้มค่าที่สุด เราอาจจะดูว่าเหมือนชีวิตเรานั้นยืนยาว ระยะเวลานั้นอีกนานแต่ใครจะรู้ครับ มันอาจจะเกิดกับเราได้ตลอดเวลา ความแน่นอนคือความไม่แน่นอน

ก็ฝากเอาไว้เพียงเท่านี้ ขอให้ทุกคนใช้ชีวิตอย่างมีคุณค่า หากชอบ บทความนี้ ฝากกดโหวต Comment ให้ด้วยนะครับ สำหรับวันนี้ขอบคุณมากครับที่ทำให้ผมได้มีโอกาสมาร่วมกิจกรรมดีๆที่ทางชุมชนของเรา จัดขึ้นโอกาสหน้าคงไม่พลาดที่จะร่วมอีกแน่นอนครับ สวัสดีครับ.