bugün gözüme çarpan bir resim beni çocukluğuma götürdü ne güzel günlerdi. bisküvi ve gül lokumu en sevdiğimiz yiyecekti
Biz küçükken vvaffle nedir bilmezdik.
Gül kokulu lokumlarımızı koyardık iki bisküvinin arasına ve afiyetle yerdik. Dudaklarımıza pudra şekeri bulaşır,birbirimize gülerdik. Ne her istediğimiz olurdu bizim, ne de biz gördüğümüz her şeyi isterdik.
Küçük şeylerle de mutlu olmasını öğrenirdik. inanı halen yaşanmışlıkların sayesinde hallen küçük olan şeylerle mutlu olmayı biliyoruz var olana şükür etmeyi olmayanda isyan etmedik çok şükür
bisküvi lokum ile hemen hemen her kesin bir anısı vardır hata zaman zaman siyasilerin bahsi olmuştur. biskevit ile lokum da öyle her zaman yoktu bayramdan bayrama bulabilirdik komşulara bayramlaşmaya giderek lokumları toplardık arkadaşlarımızla bide hangi evin lokumu güzel ise bir birimize haber ederdik. O zamanlar Ramazan Bayramına bizim burada çocuk bayramı derlerdi gerçekten öyleydi bayram heyecanı vardı
belki şimdiki çocuklara göre hiç bir şeyimiz yoktu ama mutlu ve yokluğum verdiği yaratıcılık ile kendimizi mutlu etmesini biliyorduk.
