สวัสดีค่ะเพื่อนๆทุกคน...หวังว่าเพื่อนๆทกุคนคงสบายดีนะ วันนี้ที่แอลเอยังเป็นวันเสาร์ ตอนนี้ที่เขียนโพสต์อยู่เวลาประมาณบ่าย 3 แล้ว วันเสาร์จะเป็นวันที่สบายๆ ชิวๆ เป็นวันพักผ่อนโดยเฉพาะของสามี ส่วนแนตทุกๆวันก็เป็นวันพักผ่อน วันสบายๆอยู่แล้ว ...เช้านี้สามีออกไปทำธุระ จัดการธุระส่วนตัวก่อนที่จะถึงวันหยุดยาวช่วงคริสมาสต์ ฮีเลยชวนแนตออกไปข้างนอกด้วยกัน
MacDonal Breakfast ของพวกเรา
เมื่อออกมาข้างนอกกันแต่เช้า เลยได้โอกาสหาอาหารเช้าทานกันด้วยเลย อาหารเช้าที่ว่าก็เป็นอาหารธรรมดาของชาวอเมริกัน ทุกๆคนรู้จักกันดี แค่เอ่ยชื่อทุกคนต้องรู้จัก "MacDonald" นั่นเอง สามีชอบมากร้านนี้ ฮีกินได้บ่อยๆ เมื่อมีโอกาส ส่วนแนตเฉยๆ กินก็ได้อะไรทำนองนั้น
ข้างในร้านแมคโดนัล
ตอนแรกว่าจะสั่งอาหารกับเครื่องบริการสั่งอาหารที่มีในร้าน แต่ลองแล้วต้องใช้เวลากดเลือกไปเลือกมา เยอะเหลือเกิน สามีเลยถอดใจ เข้าไปสั่งกับพนักงานที่เคาท์เตอร์เลย รวดเร็ว ทันใจกว่า ..... สั่งเสร็จก็มารออาหาร ไม่นานอาหารเช้าของพวกเราก็พร้อมเสิร์ฟ ...แนตสั่งชุดบิสกิตเอคเบคอน เลือกเครื่องดื่มเป็นกาแฟ พนักงานถามต้องการครีมเท่าไหร่ น้ำตาลกี่ซอง เอ๊ะก็แปลกใจ! มันต้องมีสั่งแบบนี้ด้วยเหรอ ไม่ได้เข้าแมคโดนัลนานขนาดนั้นเลยหรอ ถึงไม่รู้ว่าพวกครีมและน้ำตาลตอนนี้ไม่มีให้เติมได้ที่เคาท์เตอร์แล้ว จะต้องสั่งเอา.... ของสามีฮีสั่งบิสกิตเอคเบคอน และเอคมัฟฟิน กับเครื่องดื่มโซดาแก้วกลาง รวมค่าเสียหายทั้งหมด 15เหรียญ สำหรับอาหารเช้าวันนี้สำหรับเราสองคน
หลังจากทานเสร็จ พวกเราก็ไปดูสิ่งที่ต้องการ แต่ก่อนที่จะไปที่ร้านที่ต้องการ เดินผ่านร้านค้า Ross ก็ขอแวะสักหน่อยนึง เดินๆดูของก็ไม่ได้อะไรมาหรอกค่ะ แค่เลือกๆ ลองๆ แล้วก็เก็บไว้ที่เดิม งบไม่มีว่างั้น จริงๆก็ไม่ได้จำเป็นต้องซื้อเท่าไหร่ ประหยัดได้ก็ประหยัดกันไป ไม่ได้ร่ำได้รวย อยู่เมืองนอกยิ่งต้องประหยัดเหมือนกับอยู่เมืองไทยนั่นแหละ และแล้วพวกเราก็เดินออกจากร้าน ไม่ได้อะไรติดมือมาหรอกค่ะ
ตู้บริการสั่งอาหารและจ่ายเงิน สะดวกดีแต่ใช้เวลานานกว่าจะเสร็จ
ตู้เครื่องดื่ม
อาหารของพวกเรา
...พอเดินผ่านอีกร้าน ทีนี้ร้านนี้เขียนป้าย Everything Must Go ทุกอย่างลด 80% ขึ้นไป เค้าจะปิดร้านนั่นเอง ลดล้างสต๊อกเพื่อปิดร้าน อะไรทำนองนั้น รีบเดินเข้าไปเลยค่ะ ตัวเลขลดราคามันล่อใจ 55555 เดินดูๆไป สินค้าส่วนใหญ่เป็นเสื้อผ้าเด็ก คุณภาพไม่ดีเลย อีกอย่างไม่มีลูกด้วยเลยไม่รู้ว่าจะซื้อไปทำไม ฮ่าๆ จะซื้อฝากหลานลูกของน้องสาว น้องชาย ก็อีกนานกว่าจะกลับไทย และอีกอย่างคุณภาพดูห่วยมาก ไม่เอาดีกว่า ใส่ไม่กี่ครั้งก็ทิ้ง เลยผ่านไปค่ะ
ลองรองเท้าบู้ท สวยนะ ชอบด้วย แต่ไม่มีตังค์ซื้อ 5555
คราวนี้แหละได้เข้าร้านที่ต้องการซะที ผ่านมาหลายร้านแล้ว สามีต้องมาทำแว่นเพอสคริบชั่น หรือแว่นสายตาที่มีเลนส์ป้องกันแสงแดดอยู่ ฮีจะใช้ใส่ตอนขับรถ ในวันที่แสงแดดจ้า จริงๆอันนี้เป็นสำรอง เผื่อไว้เมื่อยามที่อันเก่าสึกหรอ หายหรือใช้ไม่ได้แล้ว จะได้มีสำรอง เพราะกว่าจะทำเสร็จ ต้องใช้เวลาเป็นอาทิตย์ .....สามีก็เลือกกรอบและสไตล์อยู่พอสมควร จนแน่ใจว่าใส่แล้วพอเหมาะกับหน้า และใส่แล้วชอบด้วย สรุปเลือกได้แว่นยี่ห้อเรย์แบน RayBan ทรงคล้ายแว่นเรย์แบนของแนตที่ใส่ประจำ ส่วนค่าใช้จ่ายทั้งเลนส์สายตาและแว่นดำ 278 เหรีญ สบายใจกลับบ้านตัวเบาค่ะ
เมื่อทุกอย่างเสร็จแล้วก็กลับบ้านสิค่ะ รออะไร 55555 เช่นเคยค่ะ พวกเราสนับสนุนรถเมล์อเมริกา ใช้บริการรถเมล์กลับบ้าน กว่ารถเมล์จะมา รอแล้วรออีก ทำให้นึกถึงตอนที่ใช้บริการรถเมล์ที่แม๊กซิโกเลย ที่นั่นรถเมล์มาทุกๆนาที ..... สะดวก รวดเร็วมาก ....แต่ไม่แน่ใจนะว่ารถเมล์ที่กรุงเทพ เป็นยังงัย เพราะไม่ได้ใช้บริการรถเมล์ในกทม.นานแล้ว...ใครยังใช้บริการอยู่ก็บอกเล่ากันได้นะค่ะ ....แต่ในที่สุดพวกเราก็ถึงบ้านค่ะ อ่อ...อีกนึดนึง รถเมล์แถมป้ายให้ด้วย กดกระดิ่งจะลงป้ายนี้ แถมให้อีก 1 ป้ายค่ะ วันนี้โชคดีมีของแถมด้วย 55555.... เลยต้องเดินย้อนกลับมา ก็คิดซะว่าได้ออกกำลังกายเช้าๆ อากาศมันสดชื่นๆๆๆ 5555
อยากจะเขียนเล่าอะไรอีกเยอะ แต่วันนี้ โพสต์นี้ขอจบเรื่องเล่าแค่นี้ก่อน ขอขอบคุณเพื่อนๆทุกคนที่ติดตาม คอยเป็นกำลังใจ มีคอมเม้นต์ดีๆ น่ารักๆ ให้กันตลอด ไม่รู้เหมือนกันว่าถ้าเขียนโพสต์แล้วไม่มีใครอ่าน ไม่มีใครคอมเม้นต์เลยจะรู้สึกยังงัย คงจะเลิกเขียนไปนานแล้วแน่ๆ นะคิดว่า 5555 และขอบคุณทุกๆแรงสนับสนุนด้วยค่ะ วันนี้ไปละ บับบาย
แนต