မနက္ခင္းအလင္းေလးေတာ္ေတာ္တက္လာၿပီဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္အေမဟာ ထမင္းဟင္းခ်က္ဖို႔
စတင္ျပင္ဆင္ေနပါၿပီ ။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့အိပ္ေကာင္းတုန္းပါ။ အေမထမင္းအိုးတည္ၿပီး က်က္ခ်ိန္
ေလာက္ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္ဇနီးသည္ အိပ္ယာထပါတယ္။ ၿပီးေတာ့အေမကို အလုပ္ေတြ၀ိုင္းကူလုပ္
ပါတယ္။ ခဏေလာက္ေနရင္ ကၽြန္ေတာ္ကို အိပ္ယာကႏိုးပါတယ္။ တစ္ဆက္တည္းကၽြန္ေတာ္ရဲ႔
သားသံုးေယာက္ကို တစ္ေယာက္ခ်င္းစီႏိႈးပါတယ္။ အလတ္ေကာင္က အိပ္ရာထေစာတတ္ပါတယ္။
သူေစာထရင္ သူ႔အစ္ကိုႀကီးကိုသြားႏိုးခိုင္းပါတယ္။ ၿပီးရင္ ညီငယ္ေလးကိုႏႈိးခိုင္းပါတယ္။ အႀကီးဆံုး
အစ္ကိုကေတာ့ နည္းနည္းေလးအပ်င္းထူးပါတယ္။ အေရွ႕ဘက္အိမ္ကေနႏႈိးလာၿပီး အေနာက္ဘက္
ကၽြန္ေတာ္တို႔ အခန္းထဲေရာက္ရင္ တစ္ခါတစ္ေလျပန္ၿပီး အိပ္တတ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔မသိရင္။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ သိလို႔ ေဆာ္ေအာ္ ေအာ္ေငါက္လိုက္ရင္ေတာ့ အိပ္ယာကထလာပါတယ္။
ညီအစ္ကိုသံုးေယာက္
လံုး မ်က္ႏွာမသစ္ေပးဘဲ အိပ္ယာေပၚမွာ တစ္ခါတစ္ရံေဆာ့တတ္ေသးတယ္။ သူတို႔ေဆာ့ေနရင္ တစ္ဦးနဲ႔
တစ္ဦးခိုင္းမိမွာဆိုးလို႔ အၿမဲတမ္းသတိေပး ေျပာဆိုေနရပါတယ္။ ကေလးေတြဆိုေတာ့လည္း ေဆာ့ၾကတာ
ကိုေတာ့ ေဆာ့လို႔ရပါတယ္။ ခိုင္းမိေနၾကမွာစိုးရိမ္မိေနတယ္။ ေခတ္ကလည္းေျပာင္းလည္းလာၿပီဆိုေတာ့
သူတို႔ေဆာ့လိုက္ရင္ ပါ၀ါရိမ္းဂ်ား အနီေကာင္ေတြ၊ ပါ၀ါရိမ္းဂ်ား အျဖဴေကာင္ေတြဆိုၿပီး သူတို႔ကိုယ္သူတို႔
နာမ္စားတပ္ၿပီးေတာ့ ခ်တိုင္းၾကည့္ကစားေနၾကတာပါ။ တစ္ခါတစ္ေလ တုတ္လိုအေခ်ာင္းေတြနဲ႔ ေဆာ့ေတာ့
မ်က္စိမ်က္ဆံေတြခိုင္းမိမွာလည္းစိုးရိမ္ပူပန္ရပါေသးတယ္။ ခဏေလာက္သူတို႔ေဆာ့ေနတာၾကာလာရင္
မ်က္ႏွာသစ္ ၊ သြားတိုက္ဖို႔ ေဆာ္ၾသရေသးတယ္။ ကေလးေတြဆိုေတာ့ မ်က္ႏွာသစ္ဖို႔ကိုမနည္းေခ်ာ့ေခ်ာ့
ေျပာေျပာေနရပါတယ္။ အႀကီးေကာင္ႀကီးကသြားတိုက္ရမွာပ်င္းတတ္တယ္။ အဲတာေၾကာင့္ေနမွာ သူ႔ပါးစပ္ထဲ
မွာ သြားပိုးမစားတဲ့သြားရယ္လို႔ မရွိသေလာက္ပါဘဲ။ ျဖစ္လိုက္ရင္သူၾကည့္ဘဲ။ ညညသြားပိုးကိုက္လို႔ အမေလး
ဘာညာနဲ႔ ခဏခဏႀကံဳတတ္ရပါတယ္။ သံုးေယာက္ထဲမွာ အႀကီးဆံုးေကာင္က အေလးဆံုး အထိုင္းမိႈင္းဆံုးဘဲ
ကၽြန္ေတာ္အထင္နည္းနည္းပ်င္းတယ္လို႔ထင္တယ္။ သူနဲ႔အတူထိုင္ရင္ ေဘးကေနမွီထိုင္ေနေတာ့တာ။ အဲလို
မေနဖို႔လည္းခဏခဏေတာ့ သြန္သင္ေျပာဆိုပါတယ္။ အလတ္ေကာင္ကေတာ့သြက္တယ္။ ပါးလည္းပါးတယ္။
တစ္ခုခုခိုင္းမယ္ဆိုသူလုပ္ကိုယ္လုပ္နဲ႔ျငင္းေနတတ္ၾကတယ္။ ကေလးေတြဆိုေတာ့လည္းရွိမယ္မေပါ့ဗ်ာ။
ဟိုတစ္ေန႔ကဆိုလုပ္ငန္းႏွစ္ခု ခိုင္းလိုက္တာတစ္ေယာက္တစ္ခုလုပ္ဆိုၿပီးေတာ့။ အဲဒီအခ်ိန္ အလတ္ေကာင္က
ေ၀းနဲ႔ေနရာကို သူသြားမယ့္ဟန္ျပင္လိုက္တယ္။ အႀကီးေကာင္ႀကီးကအအရယ္။ သူ႔ထက္ဦးေအာင္သြားမယ္ဆို
ၿပီးေျပးသြားပါေလေရာ။ အလတ္ေကာင္က မေျပးဘဲ သူ႔အစ္ကိုေျပးသြားေတာ့ သူက နီးတဲ့ေနရာကိုသြားယူတယ္။
အဲလိုဂ်လယ္က်ပါတယ္။ အငယ္ဆံုးေကာင္ကေတာ့ အလယ္ဆံုးျဖစ္မယ္ထင္တယ္။ ေတာ္ေတာ္ေလးသိတတ္ပါ
ၿပီဆိုကတည္းက ထမင္းကို ခြံ႕မေကြ်းရဘူး။ သူ႔ဘာသာစားတာ ယေန႔အထိဘဲ။ ခဏေလာက္ေနေတာ့ သူ႔အေမက
မနက္စာထမင္းနဲ႔ စားဖို႔ အေၾကာ္ကို ေန႔တိုင္းနီးပါးသြား၀ယ္ပါတယ္။ ျပန္ေရာက္လာရင္
ထမင္းဟင္းစားဖို႔ ျပင္ဆင္ၿပီးတာနဲ႔ မိသားစုေတြ ထမင္းစား၀ိုင္း၀န္းစားၾကပါတယ္။ သူတို႔ သံုးေယာက္လံုးၾကာညိဳ႔နဲ႔
ထမင္းစားတတ္ပါတယ္။ ၾကာညိဳ႔ကို ဘယ္လိုႀကိဳက္ၾကသလဲမသိဘူး။ မနက္ခင္းထမင္းစားတိုင္း ၾကာညိဳ႔ ထည့္ထည့္
ေပးရပါတယ္။ ထည့္မေပးရင္ မ်က္ႏွာေတြကသိပ္မၾကည္ၾကဘူး။ အငယ္ေကာင္ကပိုဆိုးပါတယ္။ အခုထက္ထိကို
ၾကာညိဳ႔ထည့္ထည့္စားတယ္။ အႀကီး ႏွစ္ေကာင္ကမွေတာ္ေသးတယ္။ မိဘကတစ္ရက္တစ္ေလမစားန႔႔ဲလို႔ေျပာရင္
ေျပာလို႔ရေသးတယ္။ ထမင္းဟင္းစားၿပီးရင္ ပန္းကန္ေတြကို သူ႔အမကေဆးေၾကာရပါတယ္။
ထမင္းစားေသာက္ၿပီးရင္ သူတို႔သံုးေယာက္တစ္ခါတစ္ေလ အိမ္သာ၀ိုင္းတက္ၾကပါတယ္။
ကေလးေတြဆိုေတာ့ကို တစ္ေယာက္ကအိမ္သာတတ္ရင္ တစ္ျခားတစ္ေယာက္ကပါလိုက္တတ္ခ်င္ၾကတယ္။
ဘယ္ရယ္မဟုတ္ဘူး။ တစ္ခါတစ္ေလသံုးေယာက္ဂ်ီက်ေနရင္ အိမ္သာတတ္ဖို႔ကို တစ္ျခားအိမ္တစ္အိမ္ကို လိုက္ပို႔
ရပါတယ္။ အႀကီးဆံုးနဲ႔ အငယ္ဆံုးေကာင္ကေတာ့ ေန႔တိုင္းအိမ္သာမတတ္ၾကပါဘူး။ အလတ္ေကာင္ကေတာ့
ေန႔တိုင္းထမင္းစားၿပီးတာနဲ႔ အိမ္သာတန္းတတ္တဲ့အက်င့္ျဖစ္ေနတယ္။ အလတ္ေကာင္ေလး အိမ္သာတတ္ေနတုန္း
ဆိုင္ကိုသြားဖို႔ အတြက္ ကေလးအ၀တ္အစားေတြထည့္ ဆိုင္မွာလိုအပ္မယ့္ပစၥည္းေတြကို ထည့္ပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့မိုးလင္းမ်က္လံုးပြင့္လာရင္ ဖုန္းစပြတ္ပါတယ္။ (ဟီးးးးးး)
အဲတာကို မိန္းမကသိပ္ေတာ့မၾကည္ဘူး။ အားလံုးျပင္ဆင္ၿပီးရင္ ဆိုင္သြားဖို႔ ကေလးႏွစ္ေယာက္ရယ္ ကၽြန္ေတာ္
မိန္းမရယ္က ဆိုင္ကယ္တစ္စီး ။ အႀကီးေကာင္ကေတာ့ စက္ဘီးေလးစီးၿပီး ဆိုင္ကိုလိုက္ပါတယ္။ လမ္းမွာဆိုင္ကယ္
ေတြရႈပ္ေတာ့ တိုက္မွာစိုးလို႔ အႀကီးေကာင္ကိုေစာင့္ၿပီးေတာ့ ဆိုင္ကယ္ကို ျဖည္းျဖည္းခ်င္းစီးသြားရပါတယ္။
ဆက္လက္ေရးသားပါဦးမည္။
MSC-164
Author - 
photo by me