ဇြန္လ (၁) ရက္ေန႔မွာ တစ္ႏိုင္ငံလံုးတြင္ ေက်ာင္းမ်ားျပန္လည္
ဖြင့္ခဲ့ၿပီျဖစ္တယ္။ ေက်ာင္း (၃) လပိတ္ခဲ့ေသာအခ်ိန္တြင္ ေက်ာင္းသူ
ေက်ာင္းသားမ်ားအားလံုး ေအးေအးေဆးေဆး အနားယူ အပန္းေျဖခဲ့
ၿပီး ျမန္မာ့ႏွစ္သစ္ကူး သၾကၤန္ပြဲေတာ္ကိုလည္း ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ျဖတ္သန္းခဲ့ၾကရ၍ ႏွစ္သစ္မွာ စိတ္သစ္၊ ကိုယ္သစ္၊ အားအင္သစ္ေတြ
ေမြးျမဴႏိုင္ခဲ့ၾကေပလိမ့္မယ္။ တစ္ေႏြလံုး ေျခာက္ကပ္ကပ္ႏွင့္ အထီးက်န္ အသက္မဲ့ေနခဲ့ေသာ ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးသည္လည္း
ျပန္လည္စိုေျပကာ အသက္ဝင္လာခဲ့ေလၿပီ။ ဆရာ၊ ဆရာမ ႏွင့္
ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူမ်ားအားလံုးမွာလည္း ျပန္လည္ဆံုေတြ႕ၾကကာ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ႏႈတ္ဆက္ၾကရင္း အရင္ႏွစ္က
ရယ္စရာ အျဖစ္အပ်က္ေတြကို အားရပါးရ မနားတမ္း ေျပာဆိုကာ
ၿပိဳင္တူ ရယ္ေမာေနၾကပါလိမ့္မယ္။
ကားလမ္းမမ်ား ေပၚတြင္ အျဖဴစိမ္းဝတ္စံုေလးေတြနဲ႔ ေက်ာင္းသို႔
သြားေနၾကေသာ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားမ်ားကို ျမင္၍ ကြၽန္ေတာ္ငယ္ငယ္က ေက်ာင္းစတက္ခဲ့ရတဲ့ေန႔ကို ျပန္ေျပာင္းသတိရမိေလေတာ့တယ္။
အဲ့ဒီေန႔မနက္ခင္းက...။
မိုးကဖြဲဖြဲေလးၾကေနသည္။ အစ္ကိုနဲ႔အစ္မရဲ႕ လက္ကိုတြဲကာ
ေက်ာင္းသို႔သြားသည္။" ေက်ာင္းဆိုတာ ဘာမွန္းမသိ အေဖနဲ႔အေမက
ခနခနေျပာလို႔သာ ၾကားဖူးတယ္ ေက်ာင္းဆိုတာ ေပ်ာ္စရာေတြရိွတဲ့
ကစားကြင္းလိုမ်ဳိးထင္တယ္ " ကေလးေတြးေတြးရင္း ေပ်ာ္ေနခဲ့မိသာေတာ့ အမွန္ပင္။ ေက်ာင္းေရာက္ေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ထင္သလိုမဟုတ္ခဲ့ေပ။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ ေက်ာင္းက
ကစားကြင္းလိုေပ်ာ္စရာေတြမရိွ ႀကီးမားတဲ့ အေဆာက္အံုနဲ႔ အခန္းေတြသာရိွသည္။ အစ္ကိုနဲ႔အစ္မက ကြၽန္ေတာ္ေနရမဲ့အခန္းကို
လိုက္ပို႔ၿပီး လိမၼာေနခဲ့ဖို႔ ေျပာၿပီး ထြက္သြားတယ္။ အစ္ကိုနဲ႔အစ္မ
ဘယ္ထြက္သြားတာလဲမသိေပ။ ကြၽန္ေတာ္ထင္ခဲ့တာက ေက်ာင္းမွာ အစ္ကိုနဲ႔အစ္မနဲ႔ အတူတူေနရမယ္လို႔ ထင္ခဲ့တာ။ အခန္းက်င္းေလးထဲမွာ ကိုယ္မသိတဲ့ ကိုယ္လိုကေလးေတြနဲ႔ အတူတူထိုင္ရင္း ကြၽန္ေတာ္ဝမ္းနည္းလာတယ္ အရာအားလံုးဟာ အစိမ္းသက္သက္
ေက်ာင္းမွာ ကိုယ္လိုခ်င္တာ ဂ်ီၾကလို႔ရတဲ့ အေဖနဲ႔ေမလည္းမရိွ၊ ကိုယ့္ကိုအရမ္းခ်စ္တဲ့ အစ္ကိုနဲ႔အစ္မကလည္း တျခားေနရာမွာ၊ ေဘးနားက ကေလးေတြကလည္း မ်က္ႏွာစိမ္းေတြ ကြၽန္ေတာ္ မေပ်ာ္ပါဘူး ဒါေပမဲ့ ငိုေတာ့မငိုခဲ့ေပ။
အလိုလိုမွ စိတ္ကသိမ္ငယ္ေနရတဲ့ၾကားက"အားလံုးတိတ္စမ္း "
ဆိုၿပီး မ်က္ႏွာစူပုပ္ပုပ္နဲ႔ ဆရာမက စားပြဲခံုကို အားရပါးရ ဒုတ္နဲ႔႐ိုက္လိုက္တာ...၊ ကြၽန္ေတာ့္မွာ ေၾကာက္လြန္းလို႔
႐ႉး႐ႉးေတြထြက္မတက္ပါပဲ။ ဘာလို႔လဲ...၊ ဒီလိုအခန္းက်င္းထဲမွာ
ႁပြတ္သိပ္ေနေအာင္ ထိုင္ရၿပီး စကားလည္းေျပာလို႔မရဘူး။ ၿပီးေတာ့
မ်က္ႏွာဆိုးနဲ႔ဆရာမက မဲမဲျပားႀကီးေပၚ ေရးခ်င္တာေတြေရးၿပီး
ေနာက္ကလိုက္ဆိုခိုင္းတယ္။ ဘာေတြမွန္းကိုမသိပါဘူး။ အခုလို
ကန္သတ္ခ်ဳပ္ျခယ္ထားတဲ့ေနရာႀကီးမွာ ကြၽန္ေတာ္မေပ်ာ္ေပ။
ဒီလိုနဲ႔ ကေလးဆိုေတာ့ ေက်ာင္းဘယ္ခ်ိန္ဆင္းမယ္မသိ၊ အခုေနမ်ား
အိမ္ကိုျပန္ၿပီး အေဖနဲ႔အေမရဲ႕ ရင္ခြင္ၾကားထဲတိုးဝင္ကာ လိုခ်င္တာေတြပူဆာပစ္လိုက္ခ်င္သည္။
ဘာသံလဲမသိပါဘူး "ကလင္ကလင္ " ဆိုၿပီးၾကားလိုက္ရတယ္။
ေရခဲေခ်ာင္း ေရာင္းတဲ့အသံလို႔ ထင္တာပဲ။ အဲ့ဒီအသံလည္းၾကားေရာ
မ်က္ႏွာဆိုးနဲ႔ဆရာမက "ကဲ... အားလံုးျပန္လို႔ရၿပီ" လို႔ေျပာလိုက္ေတာ့ ကြၽန္ေတာ့္မွာ ေပ်ာ္လိုက္တာ ေပ်ာ္လြန္းလို႔
အခန္းအျပင္ဘက္ကိုအရင္ဆံုးေျပးထြက္ခဲ့မိတယ္။ အခန္းျပင္မွာအသင့္ေစာင့္ေနတဲ့ အစ္ကိုနဲ႔အစ္မ ကိုေျပးၿပီးဖက္လိုက္တယ္။ အိမ္ေရာက္ေတာ့ အေဖနဲ႔အေမက
ကြၽန္ေတာ့္ကို တစ္လွည့္စီ ေပြ႕ခ်ီနမ္းၾကတာေပါ့။ ၿပီးေတာ့အေဖကေမးတယ္။
"ေက်ာင္းတက္ရတာေပ်ာ္လား သားေလး "တဲ့
ကြၽန္ေတာ့္ကလည္း ကေလးတို႔သဘာဝ မလိမ္တက္ေသးေတာ့
" မေပ်ာ္ဘူး ေဖေဖေမေမ "လို႔ ေျဖလိုက္တယ္။
အေမက ဘာလို႔လဲ ေမးေတာ့
" ေက်ာင္းမွာ အေဖနဲ႔အေမမွမရိွတာ" တာလို႔ေျဖလိုက္တယ္။
ကြၽန္ေတာ့အေျဖလည္းၾကားေရာ အေဖနဲ႔အေမက သေဘာက်စြာ
ရယ္ေနေတာ့တာေပါ့။
တကယ္ပါ ေနာက္ေန႔ကစၿပီး ေက်ာင္းသြားရေတာ့မယ္ဆိုရင္
ကြၽန္ေတာ္ငိုခဲ့ပါတယ္။ မွက္မွက္ရရ ေက်ာင္းမသြားခ်င္လို႔ တံခါးေနာက္မွာ တိတ္တိတ္ေလး ပုန္းေနခဲ့ဖူးတယ္။
ေက်ာင္းသြားရတာ ကြၽန္ေတာ္မေပ်ာ္ပါဘူး ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့
ေက်ာင္းမွာ အေဖနဲ႔အေမမွမရိွတာ...။
ဟုတ္ပါတယ္ ငယ္ငယ္တုန္းက အေဖနဲ႔အေမ မရိွရင္ ကြၽန္ေတာ္တို႔
မေနတက္ခဲ့ၾကဘူး။ ယခုေတာ့ ဘဝဒဏ္ေတြခါးစီးခံခဲ့ၾကၿပီး
အိုမင္းမစြမ္း ျဖစ္လာတဲ့ အမိႏွင့္ဖ ကေရာ ကြၽန္ေတာ္တို႔မရိွရင္ ေနတက္ၾကပါ့မလား...?
အဲ့ဒီခ်ိန္ကေလးဘဝ တုန္းက ကြၽန္ေတာ္တို႔အတြက္
လိုတရ မိဘရင္ခြင္ဟာ အလံႈၿခံဳဆံုး၊ အေပ်ာ္ရႊင္ဆံုး မီွခိုရာႀကီးျဖစ္ခဲ့တယ္။ အခုေတာ့။ လူလားေျမာက္လို႔ အေတာင္စံုၾကတဲ့အခါ အဲ့ဒီမီွခိုရာႀကီးကေန ထြက္ခြာၿပီး
ေနရာသစ္မွာ က်င္လည္ရင္း ၊႐ုန္းကန္လႈပ္ရွားေနၾကရင္း
အိုေဟာင္းေနၿပီျဖစ္တဲ့ မီွခိုရာ အမိနဲ႔ဖ ကိုေမ့ေနခဲ့ၾကတယ္။
ဒါေပမဲ့....၊
အဲ့ဒီအိုေဟာင္းေနတဲ့ မီွခိုရာ သစ္ပင္ႀကီးႏွစ္ပင္ကေတာ့
ကြၽန္ေတာ္တို႔ကို ေႏြးေထြးမႈေတြ ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြ ေအးခ်မ္းမႈေတြေပးဖို႔ အစဥ္ၿမဲ ေမ်ာ္လင့္ေနပါတယ္ဗ်ာ ....။
Image credit scores
ဖတ္႐ွဴေပးပါေသာ စာဖတ္သူ စတီးမစ္ မိသားစုဝင္မ်ားအား
အထူးေက်းဇူးတင္လွ်က္
ကိုကိုမိုးဟိန္း
သစ္အယ္သီး
Author - KoKoMoeHein 