สวัสดีค่ะทุกคน
บทความนี้เป็นบทความที่สิบสามแล้วนะ วันนี้ภูมิใจนำเสนอ "ดอกขมิ้นชัน" เออจริงจริงฟังไม่ผิดหรอกเนี้ยเค้าเรียกว่าดอกขมิ้นชันนะ ไม่ใช่ดอกกระเจียวแต่แต่ทำไมเค้าเหมือนกันขนาดนี้นะเหมือนกันเด๊ะเด๊ะเลยทีเดียว ใครจะว่าเราเชยหรือเปล่าแต่เกิดมาเพิ่งจะรู้จักดอกขมิ้นชัน เพราะคิดแค่ว่าต้นหนอ กอเค้าก้อจะเหมือนกับต้นข่าหรือกระชายอะไรทำนองเนี้ยะอ่ะ ผิดคาดอย่างแรงเลยเออ
*อันนี้เป็นขมิ้นชันที่ไร่ของหมวยเองและอีกไม่นานก้อจะได้ขุดเอาเค้ามาขายได้แล้วนะเนี้ย เค้ามีสีขาวกับสีชมพูและดอกจะใหญ่กว่าดอกกระเจียวมาก ไม่รู้เหมือนกันเนอะว่าดอกเค้ากินได้หรือเปล่าแต่ที่รู้รู้คือหัวหรือเหง้าของเค้านั้นมีสรรพคุณมากมายจริงจริงสำหรับปรุงอาหาร ปรุงเป็นยาและอย่างที่ไร่ปลูกคือส่งขายให้เถ้าแก่ที่เค้ารับซื้อเพื่อเอาไปอบแห้งส่งขายออกนอกอีกที เป็นไงล่ะวันนี้มีสาระมาอีกล่ะเนอะ
ขมิ้นชันนี้เราปลูกกันในไร่ต้นสักนะ เพราะเราไม่ยอมปล่อยให้พื้นที่ว่างเปล่า หาอะไรมาลงเรื่อยไป เรียกว่าทำทุกอย่างที่จะได้มีรายได้แต่ไม่ยักกะรวยสักกะทีเนี้ยสิเริ่มจะแก่ลงทุกวันแถมเหนื่อยง่ายอีกด้วยนะเนี้ยร่างกายและสังขารไม่เที่ยงจริงจริงอะเนอะ
ขอบคุณสำหรับการเขียนบทความบทที่สิบสามหมวยก้อยังหวังว่าทุกคนจะชอบบทความนี้นะคะจุ๊บๆๆ