อาการกลัวที่แก้ไม่หาย

สวัสดีค่ะทุกคน

บทความนี้เป็นบทความที่สิบเอ็ดแล้วค่ะ เขียนเขียนขาดขาดกันไปเนอะเมื่อไม่มีไรจะเล่าก้อหายไปเมื่ออยากจะแชร์ก้อมาแต่ไม่หายไปแน่นอน บางครั้งก้อมีธุระติดพันอะไรอย่างงี้อะเนอะ เนี้ยอย่างเรื่องนี้ก็ไม่เคยคิดว่ามันเป็นปัญหาใหญ่อะไร แต่จริงจริงแล้วมันคือปัญหาใหญ่มากสำหรับคนที่กลัว

กลัวสุนัข อืมเข้าใจไมผิดหรอกหมวยเป็นโรคกลัวสุนัขมากไม่รู้เหมือนกันว่าเป็นมาเมื่อไหร่ แต่คือตอนนี้รู้ว่าถ้าเจอสุนัขที่ไหนคือขนแขน ขนหัวลุกโดยอัตโนมัติเลยทีเดียวเชียวล่ะ อย่างเมื่อวานขับรถออกไปนอกบ้านเจอสุนัขนอนข้างทาง 4-5 ตัวคือแบบว่าอยากจะเลี้ยวหัวรถกลับแทบไม่ทัน กัดฟันกล้ากล้ากลัวกลัวขับไปต่อ อืมรอดมาได้แต่ขนแขนขนหัวเสียวไปยังไส้ในกันเลยทีเดียวหึหึ แล้วยังคิดว่าขากลับสุนัขคงกลับไปหมดแล้วล่ะเนอะ

ขากลับมายังยังเจออีกนอนที่เก่าที่เดิมไม่ไปไหนด้วยเออ เอากะสุนัขสิ แต่คราวนี้พีคสุดคือสุนัขเค้าพร้อมใจกันลุกขึ้นมายืนกลางถนน เท่านั้นแหล่ะหมวยเบรครถล้อตายเลยจร้าาาาาา เลี้ยวหัวกลับจอดรถรอฮีโร่ขับรถผ่านมาช่วย เรียกว่าหลบสุนัขนานกว่าครึงชั่วโมงกันเลยอ่ะงานนี้

**ขอบคุณสำหรับการเขียนบทความบทที่สิบเอ็ดหมวยก้อยังหวังว่าทุกคนจะชอบบทความนี้นะคะจุ๊บๆๆ

**