:::::ภารกิจของป้าในวันนี้ คือการเป็นพี่เลี้ยงเด็กแฝด เพียงขวัญ และ เพียงฝัน ในวัย 2 ขวบนิดๆ ความซนไม่ต้องพูดถึง เหมือนเด็กผู้ชายมาอวตานในร่าง ยิ่งช่วงนี้มีน้องชาย น้องพู่กัน นางทั้งสองไม่ค่อยเข้าใจ ว่าอะไร ยังไง รู้แต่ว่านางหวงพ่อมาก เวลาที่พ่อจะอุ้มน้อง หรือเข้าไปแตะตัวน้อง นางจะโวยวายแล้วบอกให้พ่ออุ้มนาง และจะคอยแอบมองพ่อตลอดไม่ให้คลาดสายตา (อารมณ์จะติดพ่อมากกว่าแม่ เพราะตอนที่แม่ท้องโต พ่อจะพานางไปอยู่ที่ร้านด้วยบ่อยๆ เพื่อไม่ให้กวนแม่) ซึ่งมันคงเป็นสัญชาติญาณของเด็ก ที่กลัวพ่อไปรักคนอื่นมากกว่าตัวเอง
และวันนี้ พ่อต้องไปรับแม่และน้องออกจากโรงพยาบาล ตอนแรกพ่อกะจะพาไปด้วยกันทั้งหมด เพราะคิดว่าป้ากับปู่คงเอาไม่อยู่ แต่ป้าบอกว่าไม่ต้องไปเหอะ เดี๊ยวจะช่วยดูให้ โดยค่อยๆให้พ่อเฟสตัวออกไป ไม่อาบน้ำแปรงฟันให้นาง เพราะถ้าทำแบบนั้นพวกนางจะรู้ทันที ว่าจะต้องออกจากบ้าน ....ผิดคาดที่พวกนางเล่นสนุกสนานกับป้า ไม่ถามถึงพ่อสักคำ แต่ป้าสิเหนื่อยมาก เหมือนต้องใช้แรงงานคูณ 2 ยังไงไม่รู้ กว่าอิป้าจะกล่อมให้หลับกลางวันได้ แทบลมจับ ส่วนปู่รึนอนหลับไป 2-3 รอบได้ แล้วสิ่งหนึ่งอยู่ๆ ก็แว๊บขึ้นมาในสมอง ว่าไอ้ที่บ่นว่าทำงานเหนื่อยๆ ทุกวันนั้น ถ้าจะเทียบกับการมาเลี้ยงเด็กนั้น มันเทียบกันไม่ติดเลยจริงๆ หวังว่ากลับไป กทม คราวนี้ คงจะเลิกบ่นเรื่องงานไปสักพักใหญ่ๆ:::::
บันทึกของมนุษย์ป้า : ถึงจะเหนื่อยยังไง ป้าก็มีความสุขที่ได้อยู่กับนู๋ทั้งสองคน