အသက္ငယ္ငယ္ 30-40 နဲ႔ အရမ္းေအာင္ျမင္တဲ့ျမန္မာ့စီးပြားေရး လုပ္ငန္းရွင္ေတြ ဘာညာဆိုၿပီး ခဏခဏ ဖတ္ေနရလို႔ပါ။ တစ္ကယ္ေတာ္တဲ့ သူေတြမွန္းလက္ခံပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ဗ်ာ ဖတ္ၾကည့္လိုက္ရင္ ဘဝအစကတည္းက ေတာင့္လိုက္တဲ့ background၊ ဒီလိုျဖစ္တာလာမထူးဆန္းဘူး မျဖစ္လာရင္သာ ထူးဆန္းဦးမွာ။
မနာလိုလို႔ေျပာတာမဟုတ္ပါဘူး ဒါေပမယ့္ အရမ္းေအာင္ျမင္တဲ့ဘယ္သူဘာညာဆိုတာေတြ တက္လာလြန္းလို႔ ဖတ္လိုက္ရင္ မူလကတည္းက ခ်မ္းသာၿပီးသား မိဘေတြက ဒီစီးပြားေရးအသိုင္းအဝိုင္းထဲမွာ ရွိေနၿပီးသားသူေတြခ်ည္းပဲ။ အဲ့လိုသူေတြ အမ်ားစုပဲ ရွိသမွ်စီးပြားေရးေတြအကုန္လိုက္လုပ္၊ လုပ္ငန္းငယ္ေလးေတြကိုၿဖိဳ အဲ့စီးပြားေခတ္မေကာင္းေတာ့ရင္ အကုန္ေရာင္းၿပီး တစ္ျခားစီးပြားေရးတစ္ခုကို ေငြထုပ္ပိုက္ၿပီးဝင္ အိပ္မက္ေတြတစ္ပံုတစ္ပင္ႀကီးနဲ႔ လုပ္ငန္းငယ္ေလးေတြ ဖြာလန္ႀကဲၿပီးက်န္ခဲ့။
ကၽြန္ေတာ္ေျပာမယ္ အဲ့လိုမ်ိဳးေတြကို အားက်လို႔မရဘူးသိလား။ အဲ့ဒါ ဘဝမဟုတ္ဘူး။ အားက်ခ်င္တယ္ဆို ျမန္မာထဲမွာ မိဘကေရာ ဘာဆိုဘာမွမရွိတဲ့ဘဝကေနစခဲ့ၿပီး အသက္သံုးဆယ္မွာ ဒိတ္ဒိတ္ႀကဲ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းရွင္ျဖစ္ေနတဲ့ သူမ်ိဳးတစ္ေယာက္ေလာက္ရွာၾကည့္ၾကည့္ပါ၊ ခုနကလိုေအာင္ျမင္တဲ့သူ ဆယ္ေယာက္မွာ တစ္ေယာက္ေလာက္ေတာင္ ပါခ်င္မွပါမယ္။
Smt 62