သူ႔နာမည္ ကိုစိန္ေမာင္းပါ
သူကရန္ကုန္ျမိဳ႕မွာ သုံးဘီးကားေမာင္းပါတယ္
သူ႔ကိုယ္ပိုင္ကားေပါ့
သူအမ်ိဳးသမီးက
ေဒၚသန္းသန္း လင္မယားနွစ္ေယာက္ထဲ
သားသမီးမရွိပါဖူး…
ဒါမယ့္သူတို႔
ႏွစ္ေယာက္လုံးသဒၵါတရားေကာင္းျကပါတယ္
ရပ္ကြက္ထဲမွာ အကူညီလိုရင္ လူအားေငြအား
တတ္နိဳင္တာ လက္မေနွးတဲ႔ သူေတြပါ
က်မၼာေရးမေကာင္းလို႔ ေဆးရုံ သြားတာ
ေမြးလူနာျဖစ္ျဖစ္ ကားခမယူပဲ လိုက္ပို႔
တတ္တယ္
ကာယကံရွင္က အတင္းေပးမွယူပါတယ္
မတတ္နိဳင္သူမ်ိဳးကို မယူပါဘူး ဇနီးျဖစ္သူ
ကလည္း အဲ့ဒါကိုေက်နပ္ ေနတတ္သူပါ
စိတ္တူကိုယ္တူ
သဒၵါတရားထက္သန္တဲ႔လင္မယားပါပဲ
တေန႔ကိုစိန္ေမာင္ရဲ႕
အကိုကျမိတ္ျမိဳ႕ကေနေႀကးနန္းစာ
ေရာက္လာပါတယ္
ေႀကးနန္းကေတာ့
ညီေလး
မင္းအဆင္မေျပဖူးလို႔ အစ္ကိုႀကားတယ္
မင္းက ကားသာေမာင္းေနတာ
အလွဴလုပ္ေနတာကိုး
အဲ႔ေတာ့ျမိတ္က ရန္ကုန္ကို
ကုန္ပစၥည္း သယ္ျပီးအေရာင္းအဝယ္လုပ္
မင္းရဲ႕ကားနဲ႔ေတာက မင္းမိန္းမအေမြရထားတဲ႔
လယ္ေတြျခံေတြေရာင္းျပီး အရင္းအနွီးယူလာခဲ႔
က်န္တာကို မင္းျမိတ္ကိုေရာက္မွ
ငါစီမံေပးမယ့္ ဆိုတာနဲ႕အစ္ကိုျဖစ္သူေျပာတဲ႔
အတိုင္းဆုံးျဖတ္လိုက္ႀကတယ္
ကိုစိန္ေမာင္းသူ႔ဇနီးနဲ႕ တိုင္ပင္ျပီး
ေရာင္းခ်လိုက္တာ ေငြသား
တစ္သိန္းစြန္းစြန္း ရလိုက္ပါတယ္
ေနာက္ဆုံး သူတို႔လင္မယား
ခ်မ္းသာသမွ် ေငြထုပ္ေလးပိုက္ျပီး
အစ္ကိုျဖစ္သူအမွာ အတိုင္းသူျမိတ္ကို
ထြက္လာခဲ႔ပါတယ္
သူအက္ိုက
အဲ႔ဒီ အခ်ိန္ျမိတ္မွာ စီးပြားေရးက
အဆင္ေျပေနသူ တစ္ေယာက္ျဖစ္ျပီ
ခ်မ္းခ်မ္းသာသာ ေနနိုင္သူတစ္ဦးပါ
ညီျဖစ္သူကိုလဲ ခ်မ္းသာေစခ်င္တာေပါ့ …
ကိုစိန္ေမာင္းဟာ
ေငြထုပ္နဲ႕သေဘၤာဆိပ္ကို
ေရာက္ေတာ့ နံနက္၅နာရီသာသာပဲရွိတယ္
သေဘၤာက ေျခာက္နာရီထြက္မွာ ဆိုေတာ့ …
အစာေျပ စားေသာက္ရင္း
သေဘၤာထြက္ခိိ်န္ ေစာင့္ဖို႔အတြက္
့လဖက္ရည္ဆိုင္မွာ လဖက္ရည္
ေသာက္ရင္းခဏ ထိုင္ေနလိုက္တယ္
လဖက္ရည္ဆိုင္ကလည္း
သေဘၤာဆိပ္မွာ တဆိုင္ထဲဆိုေတာ့
ခုလိုအခ်ိန္မွာ လူကက်ပ္ေနပါတယ္
အလြတ္စားပြဲမရွိပါဖူး…
လူတစ္ဦးထဲ ထိုင္ေန႔တဲ႔
စားပြဲဝိုင္းမွာ ခြင့္ေတာင္းျပီး ဝင္ထိုင္ရင္း
လဖက္ရည္ ေသာက္ေနလိုက္ပါတယ္…
သေဘၤာထြက္ခ်ိန္ ကပ္ေတာ့
စာပြဲထိုးကိုေခၚျပီး က်သင့္ေငြရွင္းပါတယ္
သူနဲ႕ေရွ႕တည့္တည့္က
ထိုင္ေနတဲ႔လူရဲ႕လဖက္ရည္ဖိုးပါရွင္း
ေပးလိုက္ပါတယ္
အဲ႔ဒါနဲ႕
သေဘၤာထြက္ေတာ့သူလည္း
လိုက္ပါလာခဲ့ပါတယ္ ေန႔လည္း
နွစ္နာရီေလာက္ေရာက္ေတာ့ သေဘၤာက
ရန္ကုန္ျမိဳ႕နဲ႕လွမ္းအေဝးသြားျပီျဖစ္၏
ထိုအခ်ိန္မွာပဲ သေဘၤာကို
စက္ေလွတစီး ကပ္လာျပီး
မ်က္နွာဖုန္းစြပ္ လက္နက္ကိုင္
လူတစု တက္လာႀကတယ္
ကိုစိန္ေမာင္ တစ္ေယာက္
အေတာ္ေတာ္တုန္လွဳပ္သြားပါတယ္
ဒျမတိုက္တာပဲ
ခက္ျပီသူ႕အရင္းအနွီး
အတြက္ပိုင္ဆိုင္သမ်ွ ေတြခ်ေရာင္းျပီး
လာတာ
ခုဒီေငြေတြသာ ပါသြားခဲ႔ရင္ေတာ့
သူ႕အတြက္က မဟာဒုကၡပဲေလအဲ႔ဒီမွာ
ေဘၤာစီးခရီးသည္ေတြကိုဒျမေတြက
ခရီးသည္ တစ္ေယာက္ျပီးတစ္ေယာက္ဆီမွ
ရွိသမ်ွ သိမ္းယူလာခဲ႔တာ … …
ကိုစိန္ေမာင္း အလွည့္ေရာက္ေတာ့
သူ႔က်စ္က်စ္ ဆုပ္ထားတဲ႔ လြယ္အိပ္
ကေလးကိုဒျမ တစ္ေယာက္မွွာ
ဆတ္ခနဲ႔ဆြဲယူလိုက္ပါတယ္
အဲ႔အခ်ိန္မွာ သူအိတ္ကိုဆြဲယူတဲ႔
ဒျမဟာ … … ေဖါင္းခနဲ ဇက္ပိုးကို
အရိုက္ခံရျပီး သူ႔ေရွ႕ငိုက္ခနဲ႕က်လာပါတယ္
တဆက္ထဲမွာပဲ … …ထိုဒျမအား
ေဟ့ေကာင္ … … …
အဲ႔လြယ္အိတ္ျပန္ေပးလိုက္ ဘာမွမယူနဲ႔
ဆိုတဲ႔ အသံႀကားလိုက္ရတယ္
အရိုက္ခံရတဲ ဒျမက ဟုတ္ကဲ႔လို႔
စကားတလုံးဘဲ ေျပာျပီး ကိုစိန္ေမာင္း
ပစၥည္းေတြကို အကုန္ျပန္ေပးျပီးက်န္းတဲ႔
သူေတြဆီကပစၥည္းယူ ဖို႔ထြက္သြားပါတယ္
က်န္ခဲ႔တဲ႔ဒျမ ေခါင္းေဆာင္က
မိတ္ေဆြ
က်ေနာ့္ကိုသိသလားဆိုျပီးေတာ့…
မ်က္နွာက အဝတ္စီးကို
ေျဖျပလိုက္ေတာ့မွ သေဘၤာဆိပ္မွာ
သူလဖက္ရည္ဖိုးရွင္းေပးခဲ႔တဲ႔ သူျဖစ္ေနပါတယ္…
က်ဳပ္ကဒျမေခါင္းေဆာင္ပါ
မိတ္ေဆြနာမည္ေတာ့ မေျပာျပေတာ့ပါဖူးဗ်ာ
ဒါမယ့္
မိတ္ေဆြစီးမယ့္ သေဘၤာကိုဒျမတိုက္ဖို႔
ကမ္းနားက လ ဖက္ရည္ဆိုင္ကေနျပီး
အေျခအေန ေလ့လာေနတာပါ…
မိတ္ေဆြမွာ
ေငြေတြပါတာက အစက်ဳပ္သိပါတယ္
ဒါမယ့္ ဒီေန႔မိတ္ေဆြက ကိုယ္နဲ႕မသ္ိတဲ့
သူကိုအယုတ္အလတ္ အျမတ္မေရြးဘဲ
ေစတနာသဒၵါတရားနဲ႔
ရွင္းခဲ႔တဲ႔ လဖက္ရည္ဖိုးရဲ႕ ေက်းဇူးက
က်ေနာ့္မွာရွိေနပါတယ္
က်ေနာ္က
လူေကာင္းမဟုတ္ပါဖူးဒါမယ့္
စကားပုံတခုလိုေပါ့ဗ်ာ…
- မိုက္ခ်င္သေလာက္မိုက္ပါ
- ရိုင္းခ်င္ သေလာက္ရိုင္းပါ
- မယုတ္မာရဖူး ဆိုသလိုေပါ့ခင္ဗ်ာ
ကဲ႔က်ေနာ့္ အလုပ္လည္းျပီးသြားလို႔
ခရီးဆက္ရအုံးမယ္ဗ်ာ
မိတ္ေဆြလည္း
လမ္းခရီးမွာေဘးရန္ခပ္သိမ္းကင္းျငိမ္းပါေစဗ်ာ
က်ဳပ္ကိုသြားခြင့္ျပဳပါဗ်ာ
လိုနဳတ္ဆက္ထြက္ခြာသြားပါတယ္
………………………… …… … … … …
*စြမ္းပကားရွိသူတို႔အတြက္ ေလးလန္ေသာ
တာဝန္ ဟူ၍မရွိ ။ ။
*ေရာင္းဝယ္ေဖါက္ကား ခရီးသြားကုန္သည္
အတြက္ ေဝးလံေသာအရပ္ေဒသ ဟူသည္မရွိ။ ။
*ပညာရွိသူတို႔ အတြက္မိမိေဒသ မဟုတ္ေသာ
အျခားအရပ္ဟူ၍မရွိ။ ။
*ပီယဝါစာ ခ်ိဳသာစြာ ေျပာသူတို႕အတြက္
သူစိမ္းတရံ ဟူသည္မရွိ။ ။