အရင္လို သိပ္မျငင္းတတ္ေတာ့ဘူး....
ရႈေထာင့္မတူရင္ အျမင္မတူႏိုင္တာမို႔..
တိတ္တဆိတ္ပဲ ေနျဖစ္သြားတယ္....
အရင္လို သိပ္မရွင္းျပခ်င္ေတာ့ဘူး....
ကိုယ့္ဆီက အေျဖေတြပဲလိုခ်င္တာလား
ကိုယ္ျဖဴရင္ မဲဖို႔အသင့္ရွိေနတာလား
ခြဲျခားသံုးသပ္ရင္း
တိတ္တဆိတ္ပဲ ေနျဖစ္သြားတယ္....
အရင္လို ဆတ္ဆတ္ထိမခံ
မတုန္႔ျပန္ခ်င္ေတာ့ဘူး....
သည္းခံနိုင္သေလာက္ သည္းခံရင္း
သည္းမခံႏိုင္ရင္ မ်က္နွာလႊဲထားရင္း
ရင္ဘတ္ထဲမွာ ေဒါသမျဖစ္ေအာင္
တိတ္တဆိတ္ပဲ ေနျဖစ္သြားတယ္....
အရင္လို တနံု႔နံု႔ေတြးၿပီး
ေဒါသထြက္မေနေတာ့ဘူး...
ျဖစ္ပ်က္သမွ်သခါၤရမို႔
ဘာျဖစ္ျဖစ္တစ္ခ်ိန္ေတာ့
ၿပီးသြားမွာပဲလို႔ေတြးရင္း
တိတ္တဆိတ္ပဲ ေနသြားျဖစ္တယ္....
အရင္လို ကိုယ္ကပဲနစ္နာတယ္လို႔
သိပ္မေတြးျဖစ္ေတာ့ဘူး....
ေလာကနိယာမအရ...
အနစ္နာခံတဲ့လူဟာ ေနာက္ဆံုုး
တကယ္ မနစ္နာတတ္ဘူး...
အေႂကြးရွိရင္ ဆပ္ရမွာသိလာတဲ့ေနာက္
တိတ္တဆိတ္ပဲ ေနသြားျဖစ္တယ္...
ထိပ္တိုက္ရင္ဆိုင္ရဲမွ
သတၱိရွိတယ္လို႔
ေျပာႏိုင္တာ မဟုတ္သလို....
ျငင္းလည္းအပို၊ ရွင္းလည္းအပို
ျဖစ္ေနတဲ့အေျခအေနမွာ
ဘယ္လိုနည္းနဲ႔မွ မတုန္႔ျပန္ေတာ့ဘဲ
တိတ္တဆိတ္ေနလိုက္တာလည္း
ရွံဳးတာမွမဟုတ္ပဲေလ....
photo-Ayemyamon