လူဆိုသည့္ဘဝ မင္းတို႔ငါတို႔နဲ႔ ထိုက္တန္ျခင္းမရွိေတာ့ဘူးလား။
မင္းတို႔ငါတို႔ေတြက ဘာလုပ္ခဲ႔ျကလို႔လဲ။ဘာေျကာင့္အခြင့္သာျခင္းမရွိခဲ႔ရတာလဲ။
အေရွ႔ေတာင္အာရွတိုက္ျကီး၏ တစ္ေနရာက မင္းတို႔ငါတိုရဲ႕ ဘဝ၏ကံကို ဘာေျကာင့္ကမ႓ာျကီးက မသိသလိုေနေနရတာလဲ။မသိသင့္ဘူးလား။
သမိုင္းဝင္စာေမးပြဲကုိဆင္ႏႊဲလုိ႔ၿပီးပါၿပီ။ငါ႔ေလွကေလးကုိ ဆြဲမႏွစ္လုိက္ပါနဲ႔။လိမ္႔က်ဖုိ႔ႀကိဳးစားခဲ႔တာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာခဲ႔ေပါ႔။ၿမိဳ႕ေသ၊ၿမိဳ႕ပ်က္လုိ ေနထုိင္ေနရတဲ႔ဘဝပါကြာ။ငွက္သံဆိတ္သုဥ္းတဲ႔ မနက္ခင္းတစ္ခုလုိေပါ႔။တစ္ခုခုကုိနင္ေနတဲ႔ လည္ေခ်ာင္းနဲ႔ ေဟာဒီစာေၾကာင္းေတြကုိ ခ်ေရးေနမိရဲ႕။အဲဒီစာေၾကာင္းေတြဟာ
တုိ႔ဘဝကုိကယ္တင္မဲ႔ စာေၾကာင္းေတြျဖစ္ခဲ႔ရင္ တုိ႔ကံေကာင္းၿပီေပါ႔။
စိတ္ဓာတ္က်လို႔ ညေနခင္းကြင္းျပင္ထဲမွာ စြန္လႊတ္သလုိ စိတ္ကူးေတြေလထဲ လႊင့္တင္ေနမိတယ္။ငါ႔ရဲ႕အဆုတ္ထဲက မင္းရဲ႕အသက္ရွဴသံ အေငြ႔ျုပန္သြားၿပီလား။
တုိ႔ရဲ႕လရင့္သေႏၵအိပ္မက္ေတြ ေလယာဥ္တစ္စီးလုိပ်က္က်ခဲ႔ၿပီေလ။
From @manangroung