اعتماد رکن بسیار مهمی در شکل دهی روابط اجتماعی و به طور خاص روابط اقتصادی است. زمانی که از جوامع کوچک به سمت جوامع بزرگ حرکت می کنیم، رسیدن به اعتماد مورد نیاز در برقراری ارتباط همواره یک راه حل ساده داشته است. پناه بردن به واسطه ای که طرفین ارتباط به آن اعتماد دارند. این واسطه ی مورد اعتماد ولایت نام دارد.
ما عموما حس می کنیم، هنگامی که در ارتباط اقتصادی و معاملات، به صورت نقد کار می کنیم و بلافاصله با کمک پول تصفیه حساب می کنیم، دیگر به اعتماد نیازی نیست. اما واقعیت آن است که پول در واقع نهادی اجتماعی است که نقش واسطه ی معتمد بین طرفین را در ارتباط اقتصادی ما با دیگران بازی می کند. ما به پول اعتماد می کنیم. اعتماد می کنیم که پول به ما کمک می کند تا بتوانیم زمانی در آینده معادل ارزش کالا و خدماتی که در گذشته داده ایم، به دست آوریم.
در اقتصاد امروز هنگامی که ما در معامله پول دریافت می کنیم، تنها بدهکار خود را عوض می کنیم. به جای این که از یک فرد غیر معتمد طلب کار باشیم، از ناشر پول طلب کار می شویم. بانک ها ناشران پول در اقتصاد مدرن اند. پول سند بدهی بانک است و ما با دریافت آن به جای دسترنج خود، ولایت بانک را پذیرفته ایم. دلار آمریکا سند بدهی فدرال رزرو است. کسی که دلار در دست دارد، طلبکار بازاری است که ولایت فدرال رزرو را پذیرفته اند و به آن اعتماد دارند.
اقتصاد اربعین مصداق تام بازاری با ولایت امام حسین (ع) است. موکب داران دسترنج خود را به ما تحویل می دهند و به جای این که از ما طلب کار شوند، از امام حسین طلب کار می شوند. هر کس هر چه دارد در دست امام حسین (ع) می گذارد و اطمینان دارد ارزش طلبش کاهش نخواهد یافت که هیچ، قطعا با افزایش تحویل خواهد گرفت.
اقتصاد پولی، اقتصاد ولایی است. هر چه می توانی کار کن، هر چند به اندازه ای که به جامعه می دهی نتوانی از جامعه تحویل بگیری. تا ولایت هست نگران نباش، حق تو ضایع نخواهد شد و در آینده بهره ی تلاش امروزت را به دست خواهی آورد. اما برخی به شیطان اعتماد می کنند و ذیل ولایت شیطان می روند و برخی به الله و ذیل ولایت او.
وَ ما ءاتَیتُم مِن ربا لیَربُوَ فی أموالِ الناسِ فَلا یَربوُا عنداللّه وَ ما ءاتَیتُم مِن زَکوة تُریدونَ وَجهَ اللّه فأولئک هُمُ المُضعفُون
ربا یعنی پول را در دست شیطان بگذار تا رشد کند و زکات یعنی پول را در دست خدایی بگذار که از هیچ خلق می کند تا رشد کند.
