ဘဝမွာ ကိုယ့္အစြမ္းအစမပါဘဲ အလကားေငြမရဖူးဘူး။
ဘယ္ေလာက္ေတာင္မ်ားလဲဆိုရင္ ေနၾကာေစ့ထဲက ႏွစ္ရာတန္ေတာင္ တစ္ခါမွ မေပါက္ဖူးဘူး။
ေအာင္ဘာေလထီဆိုသည္မွာလည္း နည္းနည္းထိုး နည္းနည္းလြဲ၊ မ်ားမ်ားထိုးမ်ားမ်ားလြဲလို႔ တစ္ႏွစ္တစ္ခါေလာက္ကလြဲရင္ မထိုးျဖစ္။
ေပါက္ပါေစလို႔လည္း မေမွ်ာ္လင့္တတ္
(ဒါေတာင္ ႏွစ္လံုးထီေရာင္းပါတယ္ အသေရဖ်က္ခံရေသးတယ္... ငိ ) 😂
ဒီေန႔ ၾကည္ေစေသာ္ေလး ရက္တစ္ရာျပည့္ေမြးေန႔အတြက္ အက်ႌေလးရွာဝယ္ရင္း ထီသည္အဘႀကီးနဲ႔ ဆံုတယ္။ သူနဲ႔ဆံုတိုင္း အားေပးေနက်။ အသက္ကအေတာ္ႀကီးေနေတာ့ သူလမ္းေလွ်ာက္တဲ့ ေလးေခ်ာင္းေထာက္ကေလးမွာ ထီလက္မွတ္ေလးေတြ ခ်ိတ္ထားေနက်အဘ။ သူ႔ထီလက္မွတ္က အျခားလူေတြထက္စာရင္ ဆယ္ေစာင္ကို ငါးရာေလာက္ေစ်းမ်ားေပမယ့္ သူနဲ႔ဆံုတိုင္း အားေပးျဖစ္တယ္။ တစ္ေသာင္းတန္တစ္ရြက္ထုတ္ေပးေတာ့ ေလးေထာင္ကို တုန္တုန္ရီရီလက္ေတြနဲ႔ ျပန္အမ္းတယ္။ မအမ္းပါနဲ႔ အဘလို႔ဆိုလိုက္ျပန္ရင္ျဖစ္ျဖစ္၊ ဒီအတိုင္းပိုက္ဆံေပးလိုက္ရင္ျဖစ္ျဖစ္ ဘဝကို အရွံဳးမေပး ေတာင္းမစားဘဲ ေစ်းေရာင္းစားေနတဲ့ သူ႔အားမာန္အတြက္ အားနာမိတယ္။
သမီးေရ... ဒီစာအုပ္ထဲ နံပါတ္နဲ႔ ဖုန္းနံပါတ္ေလး ေရးသြားတဲ့။ ဟုတ္ကဲ့လို႔ပဲ ေျပာလိုက္တယ္... ကိုယ္မေရးျဖစ္ဘူး ။ ေဘးက ကိုယ့္လိုပဲ အားေပးေနတဲ့လူေတြနဲ႔ အဲ့အဘ အလုပ္ရွဳပ္ေနတုန္း ခုနပိုက္ဆံေပးၿပီးသား ထီလက္မွတ္ကို သူ႔ေဒါက္ကေလးမွာ မသိမသာ ျပန္ခ်ိတ္ေပးခဲ့တယ္။
ကိုယ့္ကံတရားဆိုတာကလည္း ကိုယ္ယံုၿပီးသား
ဘယ္ေတာ့မွ အလကားမရဘဲ ႐ုန္းကန္ေနမွ ပိုက္ဆံရတဲ့ ကိုယ့္ရဲ႕ ကံၾကမၼာကိုလည္း စိတ္ခ်တယ္။
ဒီထီလက္မွတ္လည္း ကိုယ္ေပါက္မွာ မဟုတ္တဲ့အတူ
ဒီအဘႀကီး ေနာက္ထပ္ ေျခာက္ေထာင္ ရသြားတာ ပိုလက္ေတြ႕က်တယ္လို႔ပဲ ခံစားရတယ္။
ကိုယ္ အရမ္းမခ်မ္းသာပါဘူး။
ကိုယ့္ရဲ႕ ကံ၊ဉာဏ္၊ဝီရိယ သမၼာအာဇီဝနဲ႔ရတဲ့ေငြကို
ကိုယ့္မိဘေတြ၊ ကိုယ့္အိမ္ေထာင္ဖက္၊ ကိုယ့္သမီးေလးဆီမွာ အသံုးျပဳတယ္။
ကိုယ္လက္လွမ္းမွီသမွ် ကိုယ္တတ္ႏိုင္သမွ် မွ်ေဝတယ္။
ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္လည္း ေကြ်းေမြးေစာင့္ေရွာက္တယ္။
ဘုရားတည္ ေက်ာင္းေဆာက္
ကဗ်ည္းတင္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ လွဴႏိုင္သူေတြကို
အားက်ပါတယ္။
ကိုယ့္စြမ္းႏိုင္သမွ်ေလးကိုလည္း ဘယ္ေတာ့မွ အားမငယ္ပါဘူး။
ေငြစုၿပီး သူေဌးမႀကီး မျဖစ္ခ်င္ေတာ့ဘူး။
ေသရင္ ကိုယ့္ေနာက္မပါတဲ့ ေလာကႀကီးမွာ
မေသခင္ ကိုယ္ဘာေတြ လုပ္ေပးႏိုင္မလဲဆိုတာကိုပဲ
တန္ဖိုးထားတတ္လာတယ္။
တန္ေအာင္ အသက္ရွင္မယ္။
ေနတတ္ ေသတတ္သြားတဲ့အခါ
ဘဝဆိုတာ ျဖတ္သန္းျခင္းသက္သက္မွ်သာပါပဲ.....