ကြမ္းယာဆိုင္မွာ ခ်ိတ္ဆြဲထားေသာ အံုးဆံမီးကိုရဲေနေအာင္မႈတ္ရင္း .. စိတ္ထဲေတာ့ တႏံု႔ႏံု႕ျဖစ္ေနသည္။
ဒီရပ္ကြက္ .. ဒီလမ္းထိပ္မွာ .. သူမ လာမည္ဆိုတာ ေသခ်ာပါလွ်က္ .. အခုထိအရိပ္အေယာင္ေတာင္မျမင္ရေသး ..
လက္ထဲက ေဆးေပါ့လိပ္တုိကို .. အံုးဆံမီးႏွင့္မီးညိွ ႐ိႈက္ဖြာၿပီးသည့္အခါ .. ဖြားခနဲ လႊင့္သြားသည့္ မီးစမ်ားအား လွသားပဲ ဆိုျပီး လိုက္ၾကည့္မေနႏိုင္ပါ။
ဝတ္လာေသာပုဆိုးအသစ္ကို မထိမေပါက္ေစရေအာင္ လက္ယမ္းခါထုတ္ရင္း သက္ျပင္းေမာကို မီးခိုးေငြ႔မ်ားႏွင့္ေရာေယာင္မႈတ္ထုတ္ပစ္လိုက္သည္။ ..
ဟူးးးး ...
သူေယာင္မယ္ေလးမ်ားလား .. ကြယ္ ..။
သူငယ္ခ်င္း တစ္သိုက္၏ အင္ေဖာ္ေမးရွင္းေပးမႈအရ .. ဒီအခ်ိန္ .. ဒီထိပ္ဟာ ..
သူမ လာကိုလာရေတာ့မည့္အခ်ိန္ျဖစ္သည္။
ညေနကတည္းက ေလတခၽြန္ခၽြန္ႏွင့္ ေရမိုးခ်ိဳးျပင္ဆင္ေနေသာ ကိုယ့္ကို ေမေမက မျမင္ဘူးသည့္အထူးအဆန္းသဖြယ္ လုိက္ၾကည့္ေနသည္။
ဝတ္ေနက် ဖရိုဖရဲေတြ မဝတ္ပဲ အသစ္က်ပ္ခၽြတ္နီးပါးေတြ ခ်ည္းပဲထုတ္ဝတ္ေနသည့္အခါမွာေတာ့ ..
ေမေမ မေနႏိုင္ေတာ့ပါ ..။
" ေမာင္မင္းႀကီးသား .. ဘယ္လိုျဖစ္တာတုန္း "
ေမေမ့၏ ဆိုလိုရင္းကိုသိေပမယ့္ .. ခပ္ၿပံဳးၿပံဳးပဲေနလိုက္တယ္ ..
" ေမေမ့သား .. ရည္းစားရေတာ့မယ္ဗ် .. " ကိုယ့္စိတ္ထဲကပဲေျပာလိုက္မိပါသည္။
ကိုယ္က တစ္ဖတ္သတ္ႀကိဳးစားဖို႔ျပင္ခါစေလ ..
အၿပီးသတ္ .. ဆံပင္ကို ေနာက္ၿပန္လွန္ၿဖီးၿပီးသည့္အခ်ိန္မွာေတာ့ ... ကိုယ့္ရုပ္သြင္က ခပ္ေျဖာင့္ေျဖာင့္ႀကီးျဖစ္ေနခဲ့ၿပီ။
အိမ္ခန္းနံရံမွာ ခ်ိတ္ဆြဲထားေသာ နာရီရဲ႕ အခ်ိန္ညႊန္ျပမႈက ၆ နာရီမတ္တင္း ...
ႏိုးးးးးးး .. ဟိုး .. ဟိုး ...
မဖစ္ရပါ ..
ဒီပံုစံနဲ႔ လမ္းေလွ်ာက္သြားရင္ သူမ ျပန္အလာကို မမီွပဲျဖစ္မည္မွာ က်ိန္းေသ ...
ဆိုက္ကၠားတစ္စင္းငွားစီးလို႔ .. အင္ေဖာ္ေမးရွင္းရထားေသာ ရပ္ကြက္ထိပ္ဆီသို႔ ကိုယ္လာခဲ့သည္ေလ ..
ေလ ေလးကေတာ့ တခၽြန္ခၽြန္ ...။
စိတ္ထဲအစီအရီျဖစ္လာေသာ ကိုယ့္အျဖစ္ေတြကိုကိုယ္ျပန္ေတြးၾကည့္ရင္း ၿပံဳးစိစိျဖစ္မိသည္ကေတာ့ အမွန္ ..
တစ္သက္လံုး .. ဘာတစ္ခုမွ ဝိရီယ ရိွရိွမလုပ္ခဲ့ဘူးေသာကိုယ္၏ ပရီပဲလ္ မ်ားကိုေတြ႕ေတာ့ ေမေမ့အတြက္ အံ့ၾသဖြယ္ရာ ျဖစ္ေစခဲ့သည္ ..။
၂၅ ႏွစ္လံုး ကေလးတစ္ေယာက္လို ေမေမ၏ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္မႈျဖင့္ ႀကီးျပင္းလာရေသာ ဒီအတၱေဘာႀကီးက
တစ္ကိုယ္ေရတစ္ကာယ အလုပ္မ်ားမွ လြဲ၍ မည့္သည့္အရာကိစၥမွ ျဖစ္ျဖစ္ေျမာက္ေျမာက္မလုပ္တတ္ပါေခ် ..
ရင္ခုန္တတ္စေသာ ၿမီွးေကာင္ေပါက္အရြယ္မ်ားမွာ စာအုပ္ပံုထဲေခါင္းႏွစ္ရင္း စိတ္ကူးယဥ္အခ်စ္မ်ားကိုသာ စိတ္ကူးျဖင့္ထိေတြ႕ခဲ့ရသည္သာ ..
ခုလို လူပ်ိဳဖားဖားျဖစ္လာေသာ အခ်ိန္၌ မ်က္မွန္တစ္လက္သာ မ်က္ႏွာေပၚေနရာေပးခဲ့ရသည္မွလြဲ၍ ရင္ခုန္ဘက္ကို .. ရွာမေတြ႕ႏိုင္ေသး ..။
ခုေတာ့ ..
ခုေတာ့ .. သူမ ကိုေတြ႕ခဲ့ၿပီ။
အခ်စ္ဝတၳဳေတြထဲမွာသာ ႀကိမ္ဖန္မ်ားစြာသိမွတ္ခဲ့ရေသာ ဇင္ေယာ္ေတာင္မ်က္ခံုးမ်ိဳး သူမမွာရိွသည္။
ေလႏွင့္အတူ အၿမဲတမ္းလႊင့္ေမ်ာေနတတ္ေသာ . ဆံႏြယ္ရွည္ေတြ ..
မ်က္သားေဖြးေဖြးေတြအလယ္မွ မ်က္ဆံနက္နက္အစံု ..
အို .. သူမ လွသည္ ..
တကယ္ကို လွပါသည္။
ရုတ္တရက္လြင့္ထြက္သြားေသာ အေတြးေတြကိုျပန္လည္စုစည္းမိခ်ိန္မွာေတာ့ ညေနကအေမွာင္ထုထဲ စုန္းစုန္းနစ္ျမွဳပ္သြားေခ်ၿပီ ...
ဒီအခ်ိန္ထိေတာ့ သူမ၏ အသြင္သ႑ာန္၊ အရိပ္အေယာင္ဟူသမွ် စိုးစဥ္းငယ္မွ် မေတြ႕ ...
ဤ ပံုဆိုလွ်င္ေတာ့ သူမဒီေန႔ အဘယ္သုိ႔ေသာလမ္းက ႂကြျမန္းေတာ္မူသြားသည္မသိ။
ကိုယ့္မွာသာ ေလလည္းမခၽြန္ႏိုင္ .. စိတ္ကူးလည္းမယဥ္ႏိုင္ေတာ့ပဲ ..
လာရာလမ္းကို .. ျမန္းရေတာ့မည္ျဖစ္သည္။
ဆိုကၠားလည္း ငွားမစီးႏိုင္ေတာ့ ...
ခပ္ေတာင့္ေတာင့္ျဖစ္ေနေသာ ပုဆိုးကိုျပင္ဝတ္ကာ ...
ေဆးေပါ့လိပ္တိုမီးကို တံေတြးေလးစြတ္သတ္လို႔ .. အိပ္ေထာင္ထဲ အသာထည့္ထားလိုက္တယ္ ...
ဟြင္း .. ဟြင္း .. ေဆးလိပ္မွာ အတို မိန္းမမွာ အပ်ိဳမို႔လား ... ။
ဒါ့ထက္ အရမ္းေမႊးတဲ့သစ္ရြက္ေျခာက္ေတြက တန္ဖိုးႀကီးလြန္းလွတယ္ေလ ...။
နန္းႀကိဳးေခြေလး ရဲသည္ဆိုရံုခန္႔သာလင္းေသာ ၅၀ဝပ္ မီးသီးအလင္းေရာင္ေအာက္မွာ ကိုယ့္စာအိတ္မိုးျပာေရာင္ေလးက တဖိတ္ဖတ္ေတာက္ပေနသည္။
ကိုယ္စိတ္တိုင္းမက်တိုင္းလံုးေခ်ထားေသာစာရြက္လံုးမ်ားအလယ္မွာေတာ့ ဤစာအိတ္ေလးက ပီဘိ ေအာင္ႏိုင္သူစစ္သူႀကီးအလား ...
တစ္သက္လံုးဖတ္မွတ္ခဲ့ရေသာ စာအုပ္စာေပဝတၳဳေတြ၏အက်ိဳးႏွင့္ ဒီခ်စ္သဝဏ္လႊာေလးကို ေကာင္းစြာအသက္သြင္းႏိုင္ခဲ့သည္။
မိုးျပာေရာင္စာရြက္ေလးေပၚက စာလံုးမ်ား ၊ အကၡရာမ်ား၊ ပါဒ မ်ားသည္ ကိုယ္၏အေသြးအသားမ်ားထဲက ရင္ခုန္စည္းခ်က္တန္ပို မ်ားကိုေကာင္းစြာေဖာ္က်ဴးႏိုင္ေပရဲ႕ ..။
ဒီစာကို ခင္ထား ဖတ္ၿပီးရင္မည္သို႔ေနမည္ေတာ့မသိ ...။
ကိုယ္ကေတာ့ ကိုယ့္စာကိုယ္ ျပန္ၿပီးအႀကိမ္ႀကိမ္ ေႂကြေနမိသည္။
သူမနာမည္မွာ ခင္ထား ဟု သိန္းေအာင္ လာေျပာကတည္းက ကိုယ့္မွာ ထားသီခ်င္းကို အေသစြတ္ဖီးလ္သည္။
မိုးလင္းကတည္းက ထား ...
ထမင္းစားလည္း ထား ...
ေမေမ့ကို ဝိုင္းကူရင္းလည္းထား ...
ေရခ်ိဳးလည္း ထား ...
ဘာလုပ္လုပ္ ထား ...
ယုတ္စြအဆံုး ...
ေလခြၽန္လွ်င္ေတာင္မွ .... ထား ...။
ခင္ထား ကိုယ့္အခ်စ္ကိုသိႏိုင္ဖို႔ နည္းမ်ိဳးစံုျဖင့္ႀကိဳးစားရမည္သာ ...
ဤတစ္ပတ္အတြင္း ရံုးပိတ္ရက္ေတြမွာ ခင္ထားငွါးဖတ္တတ္ေသာစာအုပ္ဆိုင္ကို အပီေပါင္းသည္။
စာဆုပ္ဆိုင္ပိုင္႐ွင္ကလည္း ကိုယ့္လိုစာဂ်ပိုးမို႔သိပ္မႀကိဳးစားလိုက္ရ ...
ေလႏွစ္ခါေလာက္ထန္ၿပီးတာႏွင့္ တကယ့္ငယ္ေပါင္းႀကီးေဖာ္ေတြျဖစ္ ...
သူ႔ကေလးကိုေတာင္ ပူစီေပါင္းမႈတ္ေပးရင္း ကိုယ့္တပ္သားအျဖစ္သိမ္းသြင္းထားႏိုင္ခဲ့သည္။
ဒီတပ္သားကေတာ့ လိုလိုမယ္မယ္ရယ္ပါ ...
ကိုယ္ေရးေသာခ်စ္စာလႊာေတြခင္ထားဆီေရာက္ႏိုင္ရန္မွာ ဤစာအုပ္ဆိုင္က စစ္မ်က္ႏွာပင္ျဖစ္သည္။
ခင္ထားသည္ ကိုယ္မျဖစ္မေနေအာင္ႏိုင္ရန္လိုေသာ နယ္ေျမတစ္ခု ...
ဤနယ္ေျမေလးကို ကိုယ့္လိုထိုးစစ္ျပဳခ်င္ေနေသာ ကားလမ္းတစ္ဖက္ျခားရပ္ကြက္က ငေအး ဆိုတဲ့ေကာင္ကလည္း အထက္လမ္းေရာ ေအာက္လမ္းပါမက်န္ မဲမဲျမင္ရာနည္းလမ္းေပါင္းစံုျဖင့္ အလူးအလဲခ်ည္းကပ္ဖို႔ႀကိဳးစားေနသည္။
ဤၾကက္သမား ငေအးလက္ထဲေတာ့ ကိုယ့္ျမင့္ဥၨဴသကေလး မေရာက္ေစရ ...
ခင္ထားကို ရဖို႔ႀကိဳးစားျခင္းဟာ ခင္ထားကိုကယ္တင္ျခင္းလို႔ပဲ .. ကိုသတ္မွတ္လက္ခံထားတယ္ ...
ဟဲ .. ဟဲ .. အတၱေလးေတာ့ နဲနဲပါေပမေပါ့ ...
ကိုယ္လည္း ပုထုဇဥ္ပဲကိုး။
~~~~ 