You Are You.

“က်ေနာ္သူခိုး သူလူဆိုး”

သူမ်ားတိုင္းျပည္ေတြမွာ ဝန္ထမ္းေတြဟာ စားဝတ္ေနေရး ေျပလည္တဲ့ လစာဝင္ေငြ ရၾကပါတယ္။ ဒါ့အျပင္၊ အေမရိကားမွာ benefit လို႔ ေခၚတဲ့ အက်ိဳးခံစားခြင့္ေတြ ရေသးတယ္။ က်န္းမာေရးအာမခံ၊ အၿငိမ္းစားစုေငြ၊ လစာျပည့္ နာမက်န္းခြင့္၊ အနားယူခြင့္ စတာေတြပါ ေပးတယ္။ အစိုးရဝန္ထမ္းျဖစ္ေစ၊ ကုမၸဏီဝန္ထမ္းျဖစ္ေစ အဲလို အက်ိဳးခံစားခြင့္ ရွိေတာ့ တစ္ပတ္တန္သည္၊ တစ္လတန္သည္ ခြင့္ရက္ရွည္ အပန္းေျဖခရီးေတြ ဘာေတြ သြားၾကတယ္။ အၿငိမ္းစားယူရင္လည္း ပင္စင္လစာအျပင္၊ စုေငြေတြလည္း ၿမိဳးၿမိဳးျမက္ျမက္ ရေတာ့ မပူမပင္ လူျဖစ္က်ိဳးနပ္တယ္လို႔ ေခၚရမွာေပါ့။

ေျပာရမယ္ဆိုရင္ က်ေနာ္တို႔ ေ႐ႊႏိုင္ငံေတာ္ႀကီးမွာ ဝန္ထမ္းဆိုတာ မေသ႐ံု လစာေလးေတြနဲ႔ ႐ုန္းကန္လႈပ္ရွားရင္း စိတ္ေသာကေတြ ပင္လယ္ေဝေနရသူေတြပါ။ သားသမီးေတြရဲ့ အနာဂတ္ဆိုတဲ့ အေဝးဆီက ပန္းတိုင္ကိုအသာထား၊ မနက္ျဖန္အတြက္ ေဈးဖိုးခက္ေနၾကရတယ္ မဟုတ္ပါလား။

ဒီေတာ့၊ ဝန္ထမ္းေတြ အနည္းနဲ႔အမ်ား အက်င့္ပ်က္ၾကတာ ျမန္မာျပည္မွာေတာ့ လူတိုင္းနားလည္ၿပီးသား ျဖစ္ျမဲ ဓမၼတာတရားပါပဲ။ ဘိလပ္ေျမခိုးတယ္၊ ဓာတ္ဆီခိုးတယ္၊ ေဆးခိုးတယ္၊ ပိတ္အုပ္ခိုးတယ္၊ ကတၱရာခိုးတယ္၊ သစ္ခိုးတယ္၊ သံခိုးတယ္၊ အခ်ိန္ခိုးတယ္၊ အေလးခိုးတယ္၊ အိုဗ်ာ… ခိုးလို႔ရတာ အကုန္ခိုးတယ္။ ခိုးလို႔မရရင္ ခိုးတဲ့သူေတြဆီက ေဝစုခြဲတယ္၊ လာဘ္စားတယ္၊ လိုင္းေၾကးေတာင္းတယ္၊ ဗိုလ္က်မိုက္ေၾကးခြဲတယ္။ ဆရာဝန္ေတြ ဂ်ဴတီက်တဲ့အခ်ိန္ ေဆး႐ံုမွာ မရွိဘဲ အျပင္ေဆးခန္း သြားထိုင္တာ အခ်ိန္ခိုးတာပါ။ ကုန္ကုန္ေျပာရင္ ေဆး႐ံုအေပါက္ေစာင့္၊ သန္႔ရွင္းေရးသမားကအစ ေတာင္းလို႔ရသမွ် ေတာင္းတာပဲ။

ဒါေတြဟာ ေအာက္ေျခဝန္ထမ္းအဆင့္က စၿပီး ထိပ္ဆံုးအရာရွိႀကီးအဆင့္အထိ ခိုးဝွက္ ဂြင္႐ိုက္ သပြတ္အူလိုက္ ႐ႈပ္ေထြးေနေလရဲ့။ တစ္ျခားႏိုင္ငံေတြမွာ ဒီလို အက်င့္ပ်က္မႈ ေပၚရင္ ဟိုးေလးတေက်ာ္ အရွက္တကြဲ ျဖစ္ရေပမယ့္ ေ႐ႊႏိုင္ငံေတာ္ႀကီးမွာေတာ့ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပဲ ေဘာ္ေဘာ္တို႔ေရ၊ သူ႔ထက္ကဲရင္ ေ႐ႊျပည္စိုးရသတဲ့။ ေသာက္ရွက္ကလည္း နည္းသလားမေမးနဲ႔။ အစိုးရအဖြဲ႕ဝင္ေတြ၊ အာဏာပိုင္ေတြနဲ႔ လႊတ္ေတာ္အမတ္ေတြရဲ့ ပိုင္ဆိုင္မႈကိုေတာင္ ဘယ္သူ႔မွ ေၾကညာစရာမလိုဘဲ မ်က္ႏွာေျပာင္တိုက္ႏိုင္သူေတြပါ။ (တိုက္ရဲတဲ့ တပ္ထဲက ကိုကိုေတြပဲေလ။)

ဒီလို အလီဘာဘာႏွင့္ ခိုးသား သန္း ၅၀ ျဖစ္ေနတဲ့ တိုင္းျပည္မွာ ေခတ္နဲ႔ စနစ္ အေျပာင္းအလဲ ျဖစ္ၿပီး ဒီမိုကေရစီႏိုင္ငံ ထူေထာင္မယ္ ဆိုပါစို႔။ ဒီသူခိုးေတြ အခ်ိဳးမေျပာင္းရင္ ေကာင္းႏိုင္ပါမလား။ သံသယရွိစရာပါ။

စားဝတ္ေနေရး ေျပလည္ေအာင္ အစိုးရကလုပ္ေပးလည္း ကားစီး တိုက္ေဆာက္ၿပီး စိန္ေ႐ႊဝတ္ႏိုင္ဖို႔ ခိုးလို႔ရတဲ့ အခြင့္အေရးေတြကို လက္မလႊတ္ဘဲ ခိုးျမဲ၊ ဝွက္ျမဲ၊ လာဘ္စားျမဲ၊ ဂြင္႐ိုက္ျမဲ ဆက္လုပ္ေနၾကရင္ မခက္ဖူးလား။ ဒီမိုကေရစီရလည္း ထူးမျခားနားပဲ ေနလိမ့္မေပါ့။

အဲဒီလို ရင္ေလးစရာ အေတြးေတြ ခ်ာခ်ာလည္ေနတုန္းမွာ ဟိုေရွးေခတ္ ဂ်ပန္ျပည္က ဆာမူ႐ိုင္းတရားသူႀကီး တစ္ေယာက္ က်ေနာ့ေရွ႕ေရာက္ခ်လာတယ္။