"ေ႐ႊသားစစ္စစ္ အေမြအႏွစ္"
တစ္ခ်ိန္တုန္းက ဂ်ပန္ႏိုင္ငံမွာ ႂကြက္စီႂကြက္စီ ဆူညံသြားခဲ့ရတဲ့ အမႈေလးတစ္ခုအေၾကာင္း ေျပာခ်င္ပါေသးတယ္။ ဘာမဟုတ္တဲ့ အမႈအေသးအဖြဲေလးေၾကာင့္ ႀကီးမားတဲ့ ဘဝသင္ခန္းစာတစ္ခုကို ေတြ႕ျမင္ခဲ့ရလို႔ အသည္းႏွလံုးထဲမွာ စြဲမွတ္ထားခဲ့မိပါတယ္။
ေႏြဦး ညေနခင္းေလးမွာ တိုက်ိဳၿမိဳ႕ရဲ့ စားေသာက္ဆိုင္တစ္ဆိုင္ကို ဂ်ပန္မိသားစုတစ္ခု ညစာ လာစားၾကပါတယ္။ အေဖအေမနဲ႔ သားသမီးသံုးေယာက္တို႔ဟာ စားေသာက္ဖြယ္ေတြ တစ္ပြဲၿပီးတစ္ပြဲ မွာရင္း ေပ်ာ္ေပ်ာ္႐ႊင္႐ႊင္ စားၾကေသာက္ၾကတယ္။ ေနာက္ဆံုးမွာထားတဲ့ စားေသာက္ပြဲကို စားေနရင္း မိခင္က အလန္႔တၾကားေအာ္တယ္။
မိခင္ရဲ့ ေအာ္သံေၾကာင့္ စားေသာက္ဆိုင္မန္ေနဂ်ာ အေျပးအလႊားေရာက္လာေတာ့ ဟင္းပြဲထဲမွာ ပိုးဟပ္အေသ ေတြ႕လို႔တဲ့။ (ဂ်ပန္က ပိုးဟပ္ေတြဟာ ျမန္မာျပည္လို အႀကီးႀကီးမဟုတ္ဖူး။ အေကာင္ေသးေသးေလးေတြပါ။) ဒီလို ေပါ့ေလ်ာ့ခၽြတ္ယြင္းခ်က္ရွိလို႔ စားသံုးသူက မေက်မနပ္ တိုင္ၿပီဆိုရင္ စားထားသမွ် က်သင့္ေငြ မယူေတာ့ဘဲ ဆိုင္တာဝန္ရွိသူေတြ ဦးၫြတ္ခါးကုန္းၿပီး ေျခသလံုးဖက္မတတ္ ေတာင္းပန္ရတာ ဂ်ပန္ထံုးစံပါပဲ။
ခုလည္းပဲ မန္ေနဂ်ာက ေတာင္းပန္တဲ့အျပင္ အဓိကတာဝန္ရွိသူျဖစ္တဲ့ စားဖိုမႉးကိုပါ ဆူပူႀကိမ္းေမာင္းၿပီး သြားေတာင္းပန္ခိုင္းတယ္။ စားဖိုမႉးက စည္းကမ္းႀကီးၿပီး အလုပ္တာဝန္ကို အင္မတန္ ႐ိုေသေလးစားသူ ျဖစ္ပါတယ္။ အျမဲတမ္း ေစ့စပ္ေသခ်ာေအာင္ လုပ္ကိုင္စီစဥ္တဲ့ၾကားက ဘယ္လိုျဖစ္ၿပီး ဟင္းထဲကို ပိုးဟပ္ပါသြားသလဲဆိုတာ သူက သိခ်င္တယ္။ (ဂ်ပန္တို႔၊ အေမရိကားတို႔လို ေခတ္မီႏိုင္ငံေတြမွာ အခုလို မသန္႔ရွင္းတဲ့ ကိစၥျဖစ္ရင္ အစိုးရက်န္းမာေရးဌာနက စားေသာက္ဆိုင္လိုင္စင္ပိတ္တဲ့အထိ အေရးယူခံရႏိုင္တဲ့ အမႈမို႔ သိပ္ေၾကာက္ၾကပါတယ္။)
ဆိုင္မွာတပ္ထားတဲ့ စီစီတီဗီ လံုျခံဳေရးကင္မရာက ဗီဒီယိုမွတ္တမ္းကို စားဖိုမႉးက ျပန္ၾကည့္လိုက္တဲ့အခါ အမ်ိဳးသမီးဟာ ပိုက္ဆံအိတ္ထဲမွာ အသင့္ယူလာတဲ့ စကၠဴထုပ္ထဲက ပိုးဟပ္အေသကို ဟင္းထဲ သူကိုယ္တိုင္ထည့္လိုက္တာ ေတြ႕သြားတယ္။ စားေသာက္ဆိုင္မွာ အလကားစားရေအာင္ ဉာဏ္ဆင္တာ ေပၚသြားၿပီဆိုေတာ့ စားဖိုမႉးနဲ႔ မန္ေနဂ်ာလည္း စိတ္ဆိုးမာန္ဆိုးနဲ႔ ရဲကိုတိုင္ၿပီး အမႈဖြင့္ေတာ့တာေပါ့။
အမွန္ေတာ့ ဒီလိုအမႈမ်ိဳးဟာ သာမန္အေသးအဖြဲမို႔ ဒဏ္ေငြေလာက္နဲ႔ ၿပီးတာပါပဲ။ တရား႐ံုးမွာ အမႈစစ္ေဆးတာလည္း အမ်ိဳးသမီးတရားသူႀကီးမို႔ သက္သက္ညႇာညႇာ စီရင္ခ်က္ခ်လိမ့္မယ္လို႔ပဲ ထင္ၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္၊ တရားခံျဖစ္သူ မိခင္ကို ေထာင္ဒဏ္ ၃ ရက္ အျပစ္ေပးတဲ့အျပင္ ဖခင္ကိုလည္း ၾကံရာပါအျဖစ္ ျပည္သူ႔အက်ိဳးျပဳလုပ္ငန္း နာရီ ၂၀ လုပ္အားေပးဖို႔ စီရင္ခ်က္ခ်လိုက္ေတာ့ အံ့အားသင့္ၿပီး ပြဲဆူပါေလေရာ။
ဒဏ္ေငြေလာက္နဲ႔ ၿပီးရမယ့္အမႈမ်ိဳးမွာ သားသမီး ၃ ေယာက္ရဲ့ အေမနဲ႔အေဖကို ဒီလို အျပစ္ေပးတာ မတရားဘူးဆိုၿပီး တရားသူႀကီးအမ်ိဳးသမီးကို ဝိုင္းၿပီး အျပစ္တင္ ေဝဖန္ၾကတယ္။ တရားသူႀကီးကိုယ္တိုင္ သားသမီးရွိတဲ့ မိခင္တစ္ေယာက္ျဖစ္လ်က္သားနဲ႔ ကိုယ္ခ်င္းစာစိတ္မရွိဘူးလို႔ ကဲ့ရဲ့ၾကတယ္။ ဂ်ပန္ႏိုင္ငံဟာ ေယာက္်ားႀကီးစိုးတဲ့ဝါဒ အနည္းနဲ႔အမ်ား က်န္ေနဆဲ ျဖစ္လို႔ အမ်ိဳးသမီးတရားသူႀကီး ၁၅ ရာခိုင္ႏႈန္းပဲ ရွိပါတယ္။ အမ်ိဳးသားတရားသူႀကီးေတာင္ ဒီေလာက္အၾကင္နာတရား မေခါင္းပါးဘူးလို႔ ေျပာၾကတာေပါ့။
သတင္းဌာနေတြက ေမးျမန္းတဲ့အခါ တရားသူႀကီး ေျဖသြားတာကေတာ့ သူတို႔ မိသားစုဟာ အရင္ကလည္း ဒီနည္းနဲ႔ပဲ စားေသာက္ဆိုင္ေတြကို လိမ္ညာလွည့္ျဖားၿပီး အလကားစားခဲ့တာ ေလးငါးႀကိမ္ ရွိခဲ့ေၾကာင္း အမႈကို ၾကားနာစစ္ေဆးရင္း ေပၚေပါက္ခဲ့တယ္၊ မိခင္ဟာ သားသမီး သံုးေယာက္ကို မေကာင္းမႈ ေရွာင္ၾကဥ္ဖို႔ ပဲ့ျပင္ဆံုးမရမယ့္ အေရးႀကီးတဲ့တာဝန္ကို လ်စ္လ်ဴ႐ႈတဲ့အျပင္ ကေလးေတြ ေရွ႕မွာ သူကိုယ္တိုင္က နည္းေပးလမ္းျပ လိမ္လည္မႈ က်ဴးလြန္ခဲ့တယ္။ ဖခင္ကလည္း မတားျမစ္ဘဲ အလိုတူအလိုပါ အားေပးခဲ့တယ္။
ဒါေၾကာင့္ ဒီလို အျပစ္ဒဏ္ေပးတာဟာ မိဘေတြကို ေနာင္ၾကဥ္ေအာင္ ဆံုးမရံုသာမကဘဲ သူတို႔ရဲ့ သားသမီးေတြကိုပါ ႀကီးျပင္းလာရင္ ဒီလိုမ်ိဳး မလုပ္မိေအာင္ ပညာေပးလိုက္တာလည္း ျဖစ္တယ္လို႔ တရားသူႀကီးက ရွင္းျပလိုက္တဲ့အခါ ေဝဖန္သံေတြ မီးပံုႀကီးေရဖ်န္းလိုက္သလို ရွဲကနဲ ၿငိမ္သြားတာပဲဗ်ာ။
က်ေနာ္တို႔ ျမန္မာစကားမွာ "လက္ဦးဆရာ မည္ထိုက္စြာ ပုဗၺာစရိယ မိနဲ႔ဘ" ဆိုစကားရွိသလိုပဲ သားသမီးေတြ ဥပေဒေလးစားလိုက္နာေအာင္ မိဘေတြက သင္ၾကားေပး႐ံုသာမကဘဲ ကိုယ္တိုင္လည္း သူတို႔ေလးေတြအတြက္ စံနမူနာျဖစ္ေအာင္ ေနထိုင္ၾကရမွာပါ။
ေရွးတုန္းက အင္မတန္ ဆိုးသြမ္းေသာင္းက်န္းတဲ့ သူခိုးဓားျပ လူဆိုးဗိုလ္ႀကီးကို ဖမ္းမိၿပီး ရွင္ဘုရင္က ကြပ္မ်က္ေစတဲ့အခါ မိခင္ကို ေနာက္ဆံုးစကား ေျပာပါရေစလို႔ အသနားခံတဲ့ ပံုဝတၳဳကိုလည္း သိၾကမွာေပါ့။ လက္ျပန္ႀကိဳးတုပ္ထားတဲ့ လူဆိုးဗိုလ္ႀကီးက စကားေျပာမလိုလိုနဲ႔ မိခင္ရဲ့ နားနားကိုကပ္ၿပီး နား႐ြက္ျပတ္ေအာင္ သြားနဲ႔ကိုက္လိုက္ေတာ့ ဘုရင္လည္း အမ်က္ျပင္းစြာထြက္ၿပီး ေမးျမန္းတယ္။ သူ ငယ္စဥ္မွာ မိခင္က မဆံုးမတဲ့အျပင္ ခိုးတတ္ဝွက္တတ္ေအာင္ သင္ေပးလို႔ အခုလို လူဆိုးႀကီးဘဝ ေရာက္ၿပီး ေသဒဏ္သင့္ရတာေၾကာင့္ မိခင္ကို စိတ္နာခဲ့ရေၾကာင္း ေလွ်ာက္တင္ခဲ့တဲ့ အျဖစ္သနစ္ကို ျမန္မာတိုင္း ၾကားဖူးပါတယ္။
အေမရိကားေရာက္ ျမန္မာမိသားစုေတြမွာလည္း ဒီလိုကိစၥမ်ိဳးေတြ အမ်ားႀကီးရွိတယ္။ အဝစား ဘူေဖးစားေသာက္ဆိုင္ေတြမွာ စားၾကတဲ့အခါ ဆိုင္ထဲမွာ စားပိုးနင့္မတတ္ စား႐ံုမကဘူး၊ စားေကာင္းေသာက္ဖြယ္ေတြ၊ ဇြန္းခရင္း၊ လက္သုပ္ပဝါ၊ ေဆာ့စ္ပုလင္း၊ ဆားဘူး၊ င႐ုတ္ေကာင္းဘူးကအစ ရသေလာက္အကုန္ အိတ္ထဲထည့္ ယူလာတာမ်ိဳးေတြကို သားသမီးေတြ ျမင္ေတာ့ မႏွစ္မ်ိဳ႕ဘူး။ မိဘမို႔ မေျပာသာလို႔ ၿငိမ္ေနၾကရတာပါ။
လမ္းကူးတဲ့အခါ လူကူးမ်ဥ္းက်ားကမကူးဘဲ ၾကံဳတဲ့ေနရာက ျဖတ္ကူးေတာ့ "Don't do jaywalking mom" လို႔ သားသမီးေတြက မိဘကို စည္းကမ္းမဲ့ လမ္းမကူးဖို႔ ေျပာၾကတယ္။ အသက္ျပည့္ေနတဲ့ သားသမီးအတြက္ လူႀကီးလက္မွတ္မဝယ္ဘဲ အသက္လိမ္ေျပာခိုင္းၿပီး ကေလးလက္မွတ္နဲ႔ ဝင္ခိုင္းတာကို ျမန္မာလူငယ္ေလးေတြ ရွက္တယ္။ ခိုးကူးၿပီး ျဖန္႔ေဝတဲ့ ႐ုပ္ရွင္ေတြကို watch32 လို ဝက္ဘ္ဆိုက္မ်ိဳးက ၾကည့္တဲ့မိဘေတြကို အေမရိကားမွာ ႀကီးျပင္းတဲ့ သားသမီးေတြက မႀကိဳက္ၾကဘူး။
ကားေမာင္းတဲ့အခါ လမ္းဆံုမွာ ကားရပ္ေပးရမယ့္ stop sign မွာ မရပ္ရင္ ကေလးေတြက အျပစ္တင္ၾကတယ္။ မိဘက လက္လြတ္စပယ္ အမိႈက္ပစ္ရင္ သားသမီးေတြက ျပန္ေကာက္တယ္။ မိဘေတြက တန္းမစီဘဲ ၾကားျဖတ္ဖို႔ ႀကိဳးစားရင္ ကေလးေတြက လိုက္မလုပ္ဘဲ ဟိုးေနာက္မွာ သြားတန္းစီတယ္။
ႏိုင္ငံျခားတိုင္းျပည္ေတြကို ေရာက္လာတဲ့ ျမန္မာေတြအတြက္ သားသမီးက မိဘကို ျပန္ၿပီး စံနမူနာျပေနရသလို ေျပာင္းျပန္ေတြ ျဖစ္ေနတာ မၾကာခဏ ေတြ႕ရပါတယ္။
ဒါဟာ မိဘေတြ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ေနထိုင္စဥ္တုန္းက ျပဳမူက်င့္ၾကံပံုေတြ လြဲမွားေနတာကို အထင္အရွား ျပေနတာပဲ မဟုတ္ဖူးလား။
က်ေနာ္တို႔ ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြဟာ ႏိုင္ငံျခားေရာက္တဲ့အခါေရာ ျပည္တြင္းမွာေနထိုင္စဥ္မွာပါ စည္းမ်ဥ္းစည္းကမ္းေတြကို လိုက္နာဖို႔ အတတ္ႏိုင္ဆံုး ႀကိဳးစားရမွာပါ။ စည္းမ်ဥ္းစည္းကမ္းကို ျပည္သူေတြ ေလးစားလိုက္နာမွသာ တရားဥပေဒေဘာင္ထဲမွာ ေအးခ်မ္းစြာ ေနထိုင္ႏိုင္ၾကမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ သားသမီးေတြက ကိုယ့္ကိုၾကည့္ၿပီး ကိုယ့္လိုလိုက္လုပ္ၾကမယ္ဆိုတာ သတိျပဳထားရပါလိမ့္မယ္။
ေနာင္လာေနာက္သား မ်ိဳးဆက္သစ္ေလးေတြကို မခိုးမဝွက္၊ မလိမ္မညာေအာင္ အေျခခံအျပဳအမူေလးေတြကအစ သင္ၾကားေပးဖို႔ လိုအပ္ပါတယ္။ အိမ္ေရွ႕မွာ အလႉခံေရာက္လာရင္ေတာင္ "လူႀကီးမရွိဘူး" လို႔ လိမ္ခိုင္းတာ ထမင္းစားေရေသာက္လို႔ ထင္ၾကေပမယ့္ တကယ္ေတာ့ ကေလးစိတ္ထဲမွာ လိမ္တတ္ညာတတ္ေအာင္ သင္ေပးသလို ျဖစ္ေနတာ သေဘာမေပါက္ၾကဘူး။
အခုလို သမိုင္းတြင္မယ့္ ေခတ္ေျပာင္းခ်ိန္မွာ အေရးႀကီးတဲ့ မဟာတာဝန္ကေတာ့ ကိုယ္တိုင္သာမက ေနာင္မ်ိဳးဆက္ေတြပါ ကိုယ့္ကို အတုယူၿပီး စည္းကမ္းနဲ႔ ဥပေဒကို ေလးစားလိုက္နာေအာင္ လူႀကီးေတြက စံနမူနာ ျပေပးရပါလိမ့္မယ္။ ျမန္မာျပည္မွာ မိဘေတြကိုယ္တိုင္ လာဘ္ေပးလာဘ္ယူကိစၥေတြ လုပ္႐ံုမကဘူး၊ သားသမီးေတြကိုလည္း ေပးတတ္ယူတတ္ေအာင္ သင္ၾကတာဟာ အဆိပ္ပင္ေရေလာင္းသလိုပါ။ လာဘ္ေပးလာဘ္ယူဟာ ရာဇဝတ္ျပစ္မႈ ျဖစ္တယ္ဆိုတာ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ လူအမ်ားစု ေမ့ေနသလိုေတာင္ ျဖစ္ေနပါတယ္။
လူႀကီးမိဘေတြက ကိုယ့္သားသမီးေတြ ခ်မ္းခ်မ္းသာသာ ေနႏိုင္ေအာင္ ရသေလာက္ ဂြင္ဖန္ၿပီး အိတ္ထဲထည့္တာမ်ိဳးေတြ၊ လာဘ္စားတာမ်ိဳးေတြ၊ ခိုးဝွက္ ကဲ့ယူတာမ်ိဳးေတြ မလုပ္သင့္ေတာ့ဘူး။ ဒီလိုလုပ္လို႔ ခ်မ္းသာလာတဲ့ ဥစၥာဓနဟာ မိဘေတြ ဘယ္လိုရလာတယ္ဆိုတာ သားသမီးေတြက မေျပာလည္း သိပါတယ္။ ဒါမ်ိဳးကို အတုခိုးမွားၿပီး သားသမီးေတြ လိုက္လုပ္မိရင္ ရာဇဝတ္မႈနဲ႔ ေထာင္က်သြားႏိုင္တဲ့ ေခတ္သစ္တစ္ခုကို ေရာက္ေနၿပီဆိုတာ က်ပ္က်ပ္သတိထားၾကပါ။
ကိုယ့္သားသမီးေတြကို ေလာကအလယ္ တင့္တယ္ေစခ်င္တဲ့ ေမတၱာေစတနာ တကယ္မွန္ကန္တယ္ဆိုရင္ မတည္ျမဲတဲ့ ေငြေၾကးဥစၥာထက္ ျမင့္ျမတ္တဲ့အက်င့္သီလ၊ ေကာင္းမြန္တဲ့ စာရိတၱအေမြကိုသာ ထိုက္ထိုက္တန္တန္ ေပးၾကပါလို႔ပဲ ျမန္မာမိဘမ်ားကို ပန္ၾကားလိုက္ရပါတယ္။
