ကြ်န္ေတာ္တို႔အနာဂတ္ႀကီး ေခါင္းေပၚရြက္လို႔
တစ္ရြာဝင္ တစ္ရြာထြက္
တစ္ရပ္ကြက္ၿပီး တစ္ရပ္ကြက္ေျပာင္း
အေမေျပာေနက်စကား
'သူေျခတိုမွ ကြ်န္ေတာ္တို႔
ဇီဝဓာတ္ေတြ ႐ွည္မယ္' ဆိုပဲ။
မႏၲေလးၿမိဳ႕က ဝမ္းေဝးလမ္းမႀကီးေတြေပၚေရာက္တိုင္း
အေမ႔ကို ျပန္ျပန္သတိရတယ္။
စံပယ္ပန္း႐ုံနားထိုင္ျဖစ္ရင္ေတာ့
စံပယ္ရနံ႔ေတြရေနဦးမွာေပါ့အေမ
ရြာျဖစ္ထြက္ကုန္ေတြနဲ႔ က်မၼာပါေစ။
တကယ္ေတာ့ အေမဆိုတာ
ကမ႓ာႀကီးကို ေမတၱာတရားနဲ႔လင္းေစသူ
က႐ုနာတရားနဲ႔ ေအးေစသူ
မုဒိတာတရားနဲ႔ ေႏြးေစသူ
ဥေပကၡာတရားနဲ႔ ဆတူခံစားသူ။
ေကာ္ဖီလား ?
ခါးတယ္လို႔ ဘယ္သူေျပာသလဲ ...
ေကာ္ဖီက မခါးပါဘူး ...
ေသာက္သူေတြေပၚမူတည္ ...
သၾကားမ်ားခ်င္သူ ...
creamer မ်ားခ်င္သူ ...
ႏို႔ဆီမ်ားခ်င္သူ ေပၚမူတည္ ...
အရာသာအမ်ိဳးမ်ိဳးကြဲျပားသြားတာ.
ဘဝလား ?
ခါးတယ္လို႔ ဘယ္သူေျပာသလဲ ...
ဘဝကမခါးပါဘူး ...
ဘဝကိုတည္ေဆာက္ၾကသူ ...
ခံယူၾကသူေတြ ...
တည္ေဆာက္ပံု ... ခံယူပံုေတြေပၚမူတည္ ...
ဘဝကခ်ိဳတယ္ ... ခါးတယ္ ကြဲျပားသြားတာ.
အခ်စ္လား ?
ခါးတယ္လို႔ ဘယ္သူေျပာသလဲ ...
အခ်စ္ကမခါးပါဘူး ...
အခ်စ္ကို ခံစားတဲ့သူေပၚမူတည္ ...
အခ်စ္ကို အရသာေခါင္းစဥ္ေအာက္သြင္း ...
အခ်စ္မွာ ခ်ိဳ ခ်ဥ္ ငန္ ဖန္ စပ္ ခါးေတြျဖစ္ကုန္တာ.
ခါးတယ္ဆိုတာ ...
ေကာ္ဖီလည္းမဟုတ္ဘူး ...
ဘဝလည္း မဟုတ္ဘူး ...
အခ်စ္လည္းမဟုတ္ဘူး ...
' အခါး ' လို႔ခံစားေနတဲ့သူပါ.
ႏြမ္းေျခာက္ေနတဲ႔ ဘုရားစင္ေပၚက
ပန္းေတြကို ေမာ့ၾကည့္ရင္း.
ေနာင္တေတြရင္ဝမွာလာလာစိုက္
အေမသင္ေပးလိုက္တဲ႔
ကိုယ္ခ်င္းစာတရား တစ္ခုနဲ႔တင္
ကြ်န္ေတာ္က ကမ႓ာႀကီးျဖစ္သြားခဲ႔ၿပီ အေမ...။