နိဂံုး
( အထူးမွတ္ခ်က္ ။ ။ ကၽြန္ေတာ့ရဲ႕ ႏွစ္ဖက္ေသာ မိဘမ်ားထံ တိုက္႐ိုက္ သတင္းမေမးမိပါေစနဲ႔ဦး။ )
(၁)
ကၽြန္ေတာ္ ဒီႏွစ္ ေအာ္စီျပန္ေရာက္လာေတာ့၊ က်န္းမာေရးေဆးစစ္မိတယ္။ တကယ္ေတာ့ ဒီလိုဘဲ စစ္ေနက်ပါ။ ဒီတခါ ေဆးစစ္ၿပီးခ်ိန္မွာေတာ့၊ CT Scan ႐ိုက္ဘို႔ လိုေတာ့ CT scan ႐ိုက္ရတယ္။ CT scan အေျဖရလာေတာ့ အဲဒီ့အေျဖကို ကၽြန္ေတာ္ျပတဲ့ ဆရာဝန္က (ျပည့္ျပည့္စံုစံုမသိခင္) အတိအက် မေျပာလိုေသးဘဲ က်န္တဲ့ ဝမ္းဗိုက္ပိုင္းကို ေနာက္ထပ္ CT ထပ္႐ိုက္ခိုငိးတယ္။
အဲဒီ့ ဝမ္းဗိုက္ပိုင္း CT ထပ္မ႐ိုက္ခင္၊ ေစာေစာက ပထမ CT ရဲ႕ အေျဖ copy ကို (UKမွာေနတဲ့)ကၽြန္ေတာ့ညီ ဆရာဝန္လင္မယား နဲ႔ ကြ်န္ေတာ့အမ်ိဳးသၼီးရဲ႕ ညီမဝမ္းကြဲ (Ausi မွာေနတဲ့) ဆရာဝန္ လင္မယား ဆီပို႔ၾကည့္လိုက္တယ္။ ႏွစ္ဘက္လံုးက အဲဒီ့အေျဖကို ဖတ္ၿပီးၿပီးခ်င္း ကိုယ့္ဆီကို ခ်က္ခ်င္းဘဲ ဖုန္းျပန္ဆက္ၿပီး ေျပာတယ္။
အေျဖကေတာ့ ကင္ဆာ ျဖစ္ေနတာဘဲတဲ့။
ခႏၶာကိုယ္ တေနရာမွာ ျဖစ္ေနတဲ့ ကင္ဆာက အဆုတ္ကို ပ်ံ႕ထားၿပီတဲ့။ ညီအရင္းကေတာ့ ကိုယ့္စိတ္ကို နားလည္သူမို႔ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းဘဲ ေျပာလာတယ္။
"မေနရေတာ့ဘို႔မ်ားတယ္။ ဘာလုပ္ခ်င္လဲ။ တရားဘဲ အားထုတ္ခ်င္ရင္ ထုတ္ေတာ့ေပါ့။ အကိုႀကီးနဲ႔ ညီမကို လဲ ဖြင့္ေျပာလိုက္ေတာ့မယ္။"
လူႀကီးေတြကိုေတာ့ အသိမေပးရက္ေသးဘူးေပါ့။
(မွတ္မွတ္ရရ၊ 2018 Valentine's day ေန႔ေပါ့။)
သိပ္ေတာ့ မတုန္လႈပ္မိ။ အမ်ိဳးသၼီးအတြက္ေတာ့ စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိတယ္။ သားသၼီးမရွိေတာ့ သူ႔ဖါသာတေယာက္တည္း က်န္ခဲ့ရမွာေလ။
ခုေတာ့ ဘယ္ေနရာမွာ Primary အဓိကကင္ဆာ က ရွိေနလဲ ရွာေဖြၾကရတယ္။ ေစာေစာက ေျပာတဲ့ ဒုတိယ CT အေျဖမွာ ေတာ့ တရားခံ မေပၚေသး။ ပြါးထားတဲ့ ကင္ဆာကို ေတြ႕ေနေပမယ့္ အဓိကျဖစ္တဲ့ကင္ဆာရဲ႕ တည္ေနရာကို မရွာႏိုင္မို႔ ရႈပ္ေထြးေနတဲ့ အေျခအေန ကို ရင္ဆိုင္ေနရသလိုေပါ့။
(၂)
အဲဒီ့မတိုင္ခင္ တလေလာက္ကမွ (16 Jan 2018) ကိုယ့္ရဲ႕ ေမာင္ႏွမေတြနဲ႔ Group chat တခု ဖြဲ႕ေပးလိုက္ၿပီး သူတို႔ေတြဆီကို စာရွည္တေစာင္ ပို႔ခဲ့ဖူးတယ္။ ပို႔တဲ့ စာသား အျပည့္အစံုကို စာပိုဒ္(၃) မွာ ေရးျပထားတယ္။ စာရဲ႕ လိုရင္းကေတာ့ သူတို႔ကို ဝိပႆနာ အားထုတ္ဘို႔ တိုက္တြန္းရင္း အေကာင္အထည္ေဖၚ လုပ္ၾကဘို႔၊ နည္းလမ္းေလးေတြ အၾကံျပဳတာပါဘဲ။ (အဲဒီ့ရက္ ဝန္းက်င္မွာဘဲ ဖဘ မွာလဲ ေဘာ္ေဘာ္ေတြ အတြက္ ဝိပႆနာ ကို မေမ့ဘဲ လုပ္သင့္ၿပီျဖစ္ေၾကာင္း ေရးခဲ့ဘူးတယ္။ ေရာဂါကို မသိရခင္ တလေလာက္ အလိုတုန္းကေပါ့။)
ဪ ေမာင္ႏွမေတြအေပၚ၊ တရားအားထုတ္ဘို႔ သတိေပးတဲ့ ကၽြန္ေတာ္က ကိုယ္သတိေပးေနခ်ိန္မွာ၊ သူတို႔ေတြ လိုက္မလုပ္ၾကေသးလို႔ ေသျခင္းဟာ အနီးမွာရွိေနေၾကာင္းကို ကိ္ုယ္တိုင္ဘဲ ဝင္ၿပီး သ႐ုပ္ေဆာင္ျပလိုက္သလိုပါလား။ ႏွစ္ဘက္ မိဘ ႏွစ္ပါးနဲ႔ ေမာင္ႏွမ အစံုအညီ၊ က်န္းမာအသက္ရွင္ေနေသးပါလ်က္၊ အေစာဆံုး ထြက္ခြါမယ့္ သူက ကိုယ္ျဖစ္ေနပါၿပီလား။ ကိစၥေတာ့မရွိ။ ဒါမွဘဲ ကိုယ့္ကိုၾကည့္ၿပီး၊ သူတို႔ေတြ တရားလက္ေတြ႕ လုပ္ၾကေပေရာ့မည္။
တခု အခြင့္သာတာက၊ ကၽြန္ေတာ့အေနနဲ႔၊ ဒီတေခါက္ ေအာ္စီျပန္ေရာက္ေတာ့ ေန႔ည အခ်ိန္တိုင္း တရားအားထုတ္ျဖစ္တယ္။ အားထုတ္ဘို႔လဲ အခ်ိန္ေတြ အမ်ားႀကီး ရခဲ့တယ္။ ဒီေရာဂါမသိခင္ ကတည္းကပါဘဲ။ အမ်ိဳးသၼီး အလုပ္နားရက္မွာေတာ့ သူသြားခ်င္ ကိုယ္သြားခ်င္တာေလးေတြ အတူသြားတတ္တယ္။ အဲဒီ့အခ်ိန္ကလြဲလို႔ ကိုယ့္ဖာသာ တရားစခန္းေလးလို အားထုတ္ျဖစ္တယ္။ တကယ္ဘဲ ထိထိေရာက္ေရာက္ အားထုတ္မိေတာ့ ကင္ဆာေရာဂါ ရွိၿပီလို႔ သိရခ်ိန္မွာ အဆင္ေျပေနတာေတြ႕ရတယ္။
သံေဝဂေတာ့ ရမိတာေပါ့။
(ကိုယ္ ဖဘေပၚေရးေလ့ရွိတဲ့ ႏိုင္ငံေရးဆန္ဆန္ မုန္းရတဲ့သူေတြ၊ ခ်စ္ရတဲ့သူေတြ အားလံုးကို တေန႔ေတာ့ ထားခဲ့ရမွာဘဲေလ။)
အဓိက ေဘာ္ေဘာ္ေတြကို မွ်ေဝခ်င္တာကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့ရဲ႕ ေမာင္ႏွမေတြ ကို ေရးေပးခဲ့ဘူးတဲ့ စာအတိုင္းပါဘဲ(စာပိုဒ္-၃-)။ ဖတ္ၾကည့္ပါ။ စမ္းၾကည့္ပါ။
ဝိပႆနာကို အခ်ိန္မေရႊ႕ၾကပါနဲ႔။ ေသမင္းဟာ အၿမဲတမ္း ကိုယ့္အနားမွာ ရွိေနတယ္။ တရားစခန္းဝင္ၿပီး အားထုတ္ရေလာက္ေအာင္ အခ်ိန္မရခဲ့ရင္ စာပိုဒ္(၃) မွာ ေရးထားသလို တျဖည္းျဖည္း လုပ္ယူပါ။ တကယ္ အက်ိဳးထူးပါတယ္။
ေသရမယ့္ ေရာဂါတခု ကို ပိုက္ထားတဲ့သူ အေနနဲ႔ အတတ္ႏိုင္ဆံုးေသာ အၾကံဉာဏ္တခု ကို လက္ေတြ႕ သံေဝဂနဲ႔ အတူ မွ်ေဝျခင္းပါ။ (အက်ိဳးရွိေစခ်င္လို႔သာ ေရးလိုက္ရပါတယ္။)
(၃)
-ေမာင္ႏွမေတြဆီ ေရးတဲ့စာ-
ဒို႔ေမာင္ႏွမေတြဟာ အသက္အရြယ္ရလာၾကၿပီ။ ငယ္ငယ္တုန္းက ေက်ာင္းစာေတြကို မပ်က္မကြက္ ေန႔တိုင္း က်က္တတ္ၾကတဲ့ သေဘာအတိုင္း၊ ဒီအရြယ္ဟာ ဝိပႆနာ ကို မပ်က္မကြက္ ေန႔တိုင္း လုပ္ရေတာ့မယ့္ အရြယ္၊ အခ်ိန္ေရာက္ေနၿပီ။
ေသျခင္းတရားဟာ အခ်ိန္မေရြး ျဖစ္လာႏိုင္တယ္။
ေသျခင္းတရားဟာ ဘဝတိုင္းမွာ ၾကံဳေတြ႕ႏိုင္တယ္။
ဒါေပမယ့္၊ တရားအားထုတ္ဖို႔ တရားနဲ႔ နီးစပ္ဘို႔ဟာ ဘဝတိုင္းျဖစ္လာဘို႔ အာမ မခံႏိုင္ဘူး။ ဘာဝနာ တရားကို သိခြင့္ရတဲ့ အခုလက္ရွိ ဘဝကို လက္လႊတ္မခံပါနဲ႔။
ဒီေန႔ဘဲ ေန႔မျပတ္ လုပ္တဲ့အက်င့္ကို စလုပ္ပါ။ ရက္မျပတ္ လုပ္ၾကပါ။ တကယ္လုပ္ရင္ တကယ္ ရႏိုင္တဲ့ နည္းလမ္းေတြရွိပါတယ္။ စားဝတ္ေနေရး ႐ုန္းကန္မွဳမပ်က္ လုပ္လို႔ရပါတယ္။ ဒို႔ေတြေသတဲ့အခါ က်န္ရစ္ခဲ့သူ စိတ္ေျဖာင့္ႏိုင္ေအာင္ လက္ေတြ႕ ရက္မျပတ္ လုပ္ၾကည့္ရံုေလး လုပ္ၾကည့္ၾကပါ။
အားထုတ္ရတာ အဆင္ေျပေအာင္ရယ္၊ မပ်က္မကြက္ ပံုမွန္ေလးနဲ႔ လုပ္ခ်င္ရင္ အဆင္ေျပေအာင္ရယ္ အတြက္ နည္းလမ္းေလး မွ်ေဝေပးမယ္။ လက္ေတြ႕ လုပ္ျဖစ္ေစခ်င္လို႔ပါ။ တကယ္လိုုက္လုပ္ၾကပါ။ သက္ေတာင့္ သက္သာနဲ႔ တကယ္တရားရေစမယ့္ သေဘာပါ။
တရားထိုင္ရင္ ခႏၶာကိုယ္ရဲ႕ နာက်ဥ္မႈက ရႈမွတ္တာကို အေႏွာက္အယွက္မျဖစ္တဲ့အခါ၊ အားထုတ္ရတာ ပိုၿပီးအဆင္ေျပပါတယ္။ နာက်ဥ္မွဳ မျဖစ္ခ်င္ရင္ ခႏၶာကိုယ္ကို ေလ့က်င့္ေပးရံုပါဘဲ။ လူတိုင္းဟာ နာရီဝက္ မလွဳပ္မယွက္ ထိုင္လို႔ရပါတယ္။ အဲဒီ့နာရီဝက္ ကို ေန႔စဥ္ မပ်က္ စတင္ ေလ့က်င့္ပါ။ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ မနက္၊ည တႀကိမ္စီ လုပ္ပါ။ နာရီဝက္ လုပ္ႏိုင္လာၿပီဆိုရင္ ေနာက္ထပ္ ၁၀ မိနစ္ တိုးၿပီးက်င့္ပါ။ ၇ရက္ေလာက္က်င့္လိုက္ရင္ ေနသားက် သြားျပန္ေရာ။ အဲဒီ့အခါ ေနာက္ထပ္ ၁၀မိနစ္ ထပ္တိုးပါ။ အဲဒီလိုနဲ႔ တနာရီ ထိုင္ႏိုင္တဲ့ အက်င့္ရတဲ့ အခါ၊ ဆက္ၿပီး မတိုးခ်င္ရင္ မတိုးပါနဲ႔ေတာ့။ တျခား လုပ္စရာေတြ အခ်ိန္ေပးရမွာျဖစ္လို႔ရယ္၊ တနာရီထိုင္ႏိုင္ရင္ ဘာဝနာ ဉာဏ္အဆင့္ တိုးတက္ႏိုင္ဘို႔ လံုေလာက္ၿပီျဖစ္လို႔ရယ္၊ တနာရီ မလွဳပ္မယွက္ ေနသားတက် ထိုင္ႏိုင္ေအာင္ က်င့္ပါ။ အေရးႀကီးတာက ရက္ မပ်က္မိပါေစနဲ႔။ အိပ္ငိုက္တာေတြ ၾကံဳလဲ စိတ္မပ်က္ဘဲ ရက္မပ်က္ ဆက္သာ လုပ္ပါ။
မနာမက်ဥ္ ထိုင္တဲ့အက်င့္ရတဲ့အခါ စိတ္ကို(စိတ္ရဲ႕ ျဖစ္မွဳပ်က္မွဳကို)ဘဲ အာရံုတစိုက္ ရႈေပးပါ။ ဝိပႆနာ အားထုတ္နည္း ၄ မ်ိဳးထဲမွာ စိတၱာႏုပႆနာ နည္းဟာ ဒို႔ ေမာင္ႏွမ အားလံုးနဲ႔ ကိုက္ညီမယ့္ နည္းလို႔ ယူဆပါတယ္။ ခႏၶာကိုယ္ မနာမက်ဥ္လွ်င္ စိတ္ကို ရႈရတာ အရမ္းအဆင္ေျပပါတယ္။ တည္တညိၿငိမ္ၿငိမ္ ရႈႏိုင္ပါတယ္။
အခက္အခဲျဖစ္စရာကေတာ့ အိပ္ငိုက္ႏိုင္တာပါဘဲ။ အိပ္ငိုက္တာ ကို ၾကံဳတာဟာ သဘာဝပါ။ စိတ္မပ်က္ပါနဲ႔။ စိတ္ကို ရႈတဲ့သူေတြဟာ ပိုၿပီး ငိုက္တတ္ပါတယ္။ သတိနဲ႔ လံု႔လစိုက္မႈနဲ႔ တြဲၿပီး ဂ႐ုတစိုက္ရႈပါ။ ဂ႐ုစိုက္ပါမ်ားရင္ အိပ္ေပ်ာ္မသြားခင္ စၿပီး ေမ်ာတဲ့ အခိုက္ေလးကို ဖမ္းတတ္လာပါမယ္။ အစပိုင္းေတာ့ ဖမ္းတတ္ေပမယ့္ အိပ္ေပ်ာ္တဲ့ ေနာက္ကို ပါၿမဲ၊ ပါသြားပါလိမ့္မယ္။ ေနာက္တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ရႈက်င့္တာမ်ားလာရင္ ပါမသြားဘဲ ခြါထုတ္တတ္လာပါမယ္။
ရက္ဆက္တိုက္ အိပ္ငိုက္တာမ်ိဳး ျဖစ္လာခဲ့ရင္ အလုပ္အားႏိုင္တဲ့တရက္မွာ ၃-၄ ႀကိမ္ရေအာင္ တနာရီျခားစီ ထိုင္ေပးပါ။ ပထမ ထိုင္တဲ့ အခ်ိန္ေတြမွာ နာရီျပည့္ အိပ္ငိုက္ေပမယ့္ အိပ္ေရးဝ လံုေလာက္သြားတဲ့ အခါ မငိုက္ဘဲ ထိုင္ႏိုင္သြားပါမယ္။ တနာရီျပည့္ျပည့္ မငိုက္ဘဲ ရႈ မွတ္ႏိုင္ပါလိမ့္မယ္။
စိတ္ရႈတဲ့အခါ ေပၚတဲ့အေတြး တစျခင္းကိုလဲ ရႈပါ။ ရႈတဲ့ စိတ္ကိုလဲ ျပန္ရွဳပါ။ စိတ္ရဲ႕ ျဖစ္ေနသမွ် အရာတိုင္းကို မိမိက သိေနေအာင္ လုပ္ေနတာဟာ မွန္ကန္တဲ့ ရႈမွတ္နည္းပါ။ အဲလို အၿမဲ လိုက္သိေအာင္ သတိကပ္ဘို႔ လံုလ စိုက္ပါ။
စိတ္ရဲ႕ျဖစ္ပ်က္မႈကို ရႈရင္ မိုးရြာတဲ့အခ်ိန္ ၿဖိဳးၿဖိဳးဖ်က္ဖ်က္က်ေနတဲ့ မိုးေပါက္အစက္တိုင္းကို တစက္ျခင္း အမိအရ လိုက္ဖမ္းတဲ့အခါ ဗ်ာမ်ားရတဲ့သေဘာလိုမ်ိဳး မႏိုင္မနင္း လိုက္ရႈရတဲ့ အျဖစ္မ်ဳိးအထိၾကံဳလာလွ်င္ လမ္းေၾကာင္းမွန္ပါၿပီ။ အေလာတႀကီး လိုက္မရႈဘဲ ၿငိမ္ၿပီး မိသေလာက္ လိုက္ဖမ္းပါ။ ရႈပါ။ စိတ္ေတြရဲ႕ ျဖစ္ပ်က္ေနတဲ့သေဘာကို ထိုင္ၿပီး အဆက္မျပတ္ၾကည့္လို႔ ျမင္ေနလိမ့္မယ္။ တခါတေလ အာရံုထဲမွာ ရႈေနတဲ့ အတြဲႀကီး အတန္းႀကီး (ဒါမွအဟုတ္) ျဗင္လိုက္ႀကီး ကို အာရံုစြဲေနတတ္ပါတယ္။ အဲဒီ့ ထုထည္ကိုလဲ ျပန္ရႈၿပီး ေပ်ာက္ေအာင္ေဖ်ာက္ပါ။ ေနာက္ၿပီး စိတ္ကို ျဖစ္ေစ၊ ခႏၶာကိုယ္ကိုျဖစ္ေစ မိမိအပိ္ုင္ပစၥည္း မဟုတ္သည္ကို ေတြးယူဆင္ျခင္သံုသပ္ေပးပါ။ အစပိုင္းမွာ လုပ္ယူၿပီး ေတြးသလို ျဖစ္ေနလဲ ကိစၥမရွိပါ။ တဖက္က ရႈမွတ္မႈမ်ားလာတဲ့ အခါ အဲဒီ့ မိမိမပိုင္တဲ့သေဘာကို ဉာဏ္က လကၡံသြားပါလိမ့္မယ္။
ေန႔စဥ္မပ်က္ ရႈတဲ့အခါ မိမိကိုယ္ကို တရားစခန္း ဝင္ေနသူလို စိတ္ကို ျပင္ၿပီးရႈရင္ ပိုၿပီး ထိမိပါတယ္။ ည အိပ္ေတာ့မယ့္ အခ်ိန္မွာ စထိုင္ၿပီး၊ တရားျဖဳတ္တဲ့အခါ ရႈတာ ကို မရပ္ပါနဲ႔ဦး။ လွဲအိပ္ခ်ိန္မွာလဲ ဆက္ရႈပါ။ တေရးႏိုးတဲ့အခါလဲ မိမိကိုယ္ကို သတိေပးၿပီး အမိအရ ရႈပါ။ နံနက္ ႏိုးတဲ့ အခါ ဘာမွ မလုပ္ေသးဘဲ (တတ္ႏိုင္လွ်င္ အိပ္ယာထဲမွာတင္) ခ်က္ခ်င္း တရားထ ထိုင္ပါ။ မအိပ္ခင္ တရားထိုင္တာရယ္၊ အိပ္ခါနီး ရႈတာရယ္၊ တေရးႏိုးတိုင္း ရႈတာရယ္၊ အိပ္ယာထ ရႈတာရယ္ ဆက္တိုက္ျဖစ္ေနတဲ့အခါ ဉာဏ္ရည္ ပိုတက္ပါတယ္။ ဒီနည္းဟာ၊ တရားစခန္းမဝင္ဘဲ ေလာကီထဲမွာဘဲအားထုတ္ေနသူေတြအတြက္ အထိေရာက္ဆံုးနဲ႔ လိုက္နာရ အလြယ္ဆံုး ေသာ့ခ်က္ျဖစ္ပါတယ္။ ေန႔ခင္းဘက္မွာ မိသားစုအေရး လုပ္ေနေပမယ့္ တညလံုး တရားရႈတဲ့ အက်င့္ေၾကာင့္ လူဟာ တရားနဲ႔ေနတဲ့သူ အျဖစ္ ခံစားလာရပါလိမ့္မယ္။
အဲဒီကတဆင့္ တရားအားထုတ္တာကို လစ္ရင္လစ္သလို စၿပီး ေဖါက္ဖ်က္ပါ။ ေဖါက္ဖ်က္တယ္ဆိုတာ တရားက်င့္တဲ့ အက်င့္ကို ရက္ပ်က္ခိုင္းတဲ့ သေဘာမဟုတ္ပါ။ ညစဥ္ ထိုင္ေနတဲ့ အက်င့္ကေန ရံဖန္ရံခါ ေန႔ခင္းတေၾကာ (အခ်ိန္တိုးၿပီး)ထိုင္ၾကည့္ပါ။ ေန႔ခင္းဘက္ အလုပ္ေတြ လုပ္ေနရတာျဖစ္လို႔ ၁၀ မိနစ္ ေလာက္က စၿပီး ေဖါက္ဖ်က္ၿပီး ထိုင္ပါ။ ေဖါက္ဖ်က္ရမွာက ေလာကီ့တာဝန္ကို ၁၀မိနစ္ ေဖါက္ဖ်က္ဘို႔ ေျပာတယ္လို႔ နားလည္ပါလိမ့္မယ္။ လူဟာ ေဖါက္ဖ်က္စ ရွိရင္ တစတစ ပိုတိုးၿပီး ေဖါက္ပ်က္တဲ့ အက်င့္ကို ဒီေနရာမွာ အသံုးခ်ပါ။ တရားဘက္မွာ စိတ္ကို အေလးေပးတတ္လာေအာင္ လုပ္ယူပါ။ တရားကို သေဘာက် လာတဲ့အခါ ေနာက္ပိုင္းေတြမွာ တရားထိုင္ရမယ့္ အခြင့္ကို ဘဲ မရမက ယူခ်င္လာပါမယ္။ ယူတတ္လာပါမယ္။ ဒီလိုနည္းနဲ႔ မိသားစုတာဝန္ လုပ္ကိုင္ေနရင္း တရားအားထုတ္တာကို တြဲၿပီး လုပ္တတ္လာပါလိမ့္မယ္။
တရားအားထုတ္တဲ့အခါ ဒီေလာကမွာ တရားထူးတရားျမတ္ ရသူေတြ တကယ္ရွိေနတယ္ လို႔ လကၡံသတ္မွတ္ပါ။ ငါလဲ တရားစခမ္းေတြ မဝင္ဘဲနဲ႔ ေန႔စဥ္မပ်က္ လုပ္တဲ့နည္းနဲ႔ အရယူမယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္ ယံုၾကည္ပါ။ ေစာေစာက ေျပာတဲ့ ေဖါက္ဖ်က္တဲ့ နည္းကို သံုးပါ။ တသံသရာလံုး အားစိုက္လုပ္ခဲ့တဲ့ ေလာကီ့အလုပ္ေတြကို နဲနဲျဖစ္ျဖစ္ ေဖါက္ဖ်က္ၿပီး တကယ့္အက်ိဳးအတြက္ အခ်ိန္ဖဲ့ေပးရလို႔ ရလာတဲ့ နစ္နာမွဳကို လကၡံေပးသင့္ပါတယ္။
အေရးႀကီးဆံုကေတာ့ လက္ေတြ႕တကယ္ လိုက္လုပ္ဘို႔ရယ္၊ မပ်က္မကြက္ လုပ္ဘို႔ရယ္ ပါဘဲ။ တကယ္ လုပ္သင့္တဲ့ ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ ေရာက္ေနပါၿပီ။ ယံုယံုၾကည္ၾကည္ အားထုတ္ၾကပါ။
-အကိုေလး-
(၄)
ကၽြန္ေတာ့က်န္းမာေရးအတြက္ ဆုေတာင္းေပးေကာင္းေပးၾကပါမယ္။ အဲဒီ့အတြက္လဲ ေက်းဇူးတင္ ဝမ္းသာရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ တကယ္ လိုအပ္တာက ဆုေတာင္းေပးတာထက္၊ ေဘာ္ေဘာ္မ်ား စာပိုဒ္(၃) ကို အခ်ိန္မေရႊ႕ဘို႔ပါဘဲ။ တရားထိုင္တဲ့ နည္းနာ ကေတာ့ ကိုယ္ သေဘာက် ယံုၾကည္တာကို ေရြးၾကပါ။ အေရးႀကီးတာက ေန႔စဥ္ အားထုတ္မိဘို႔၊ မပ်က္မကြက္ လက္ေတြ႕ အားထုတ္မိဘို႔ပါဘဲ။
ကၽြန္ေတာ့အဖို႔ကေတာ့၊ ေသရမယ့္ေရာဂါ ရွိေနေပမယ့္ ကုသိုလ္ကံ ကိုေတာ့ ေမွ်ာ္လင့္စရာတခု အေနနဲ႔အားကိုးမိေသးတုန္းပါဘဲ။ ေသဘို႔အတြက္၊ ေဝဒနာေတြ ခံရင္လဲခံလာရမယ္။ ခ်မ္းသာေပ်ာက္ကင္းၿပီး ရွင္ရင္လဲ ရွင္ေနဦးမယ္။ ဘာဘဲျဖစ္ျဖစ္ ဝိပႆနာ အားထုတ္မွဳ ကိုေတာ့ ပိုပိုၿပီး ၿမဲေအာင္ ဆုပ္ကိုင္ရင္း၊ နိဂံုးလို႔ ေျပာလို႔ရေနတဲ့ ဒီအခ်ိန္အတြက္ ဘာဝနာလက္နက္ေတြ စုေဆာင္းေနလ်က္ပါ။
ေဘာ္ေဘာ္မ်ား က်န္းမာေနစဥ္ တရားရႈျမင္ ႏိုင္ၾကပါေစ။ ဒီပို႔စ္ ကို သူငယ္ခ်င္းမ်ား အတြက္ ဝိပႆနာ အားထုတ္ရန္ အထူးရည္ရြယ္ၿပီး မွ်ေဝပါတယ္။