Teoria prawdy - NSH

Teoria prawdy – niemiecka szkoła historyczna

Przeniesienie ideologii romantyzmu na grunt prawoznawstwa dokonało się niemieckiej szkole historycznej. Szkoła historyczna uzyskała dominującą rolę w pierwszej połowie XIX w. w niemieckiej nauce prawa

Przedstawiciele: Gustaw von Hugo, Friedrich Karl von Savigny, Friedrich Eichhorn, Georg Friedrich Puchta.

Szkoła historyczna, zajmowała stanowisko wobec narastającego w Niemczech układu kapitalistycznego, rewolucji francuskiej.Ukształtowanie się szkoły historycznej związane było ściśle z problemami kodyfikacji prawa w Niemczech.

Gustav von Hugo twierdził, że prawo tworzy przede wszystkim historia. Prawo powstaje mniej więcej tak jak gry towarzyskie, bez udziału ustawodawcy, lecz po prostu jako rezultat uznania partnerów, którzy czują się tymi regułami związani, bo są stare – czyli prawem jest zwyczaj. Rozwinął tę tezę Friedrich von Savigny. Savigny odrzucał prawo natury, uważał, że nauczycielką życia jest historia, bowiem cała teraźniejszość to nic innego jak wytwór przeszłości. Aby powstrzymać niepokojące tendencje w teraźniejszości, należy udać się po naukę do przeszłości. Zatem należy podporządkować się przeszłości poprzez jej ciągle zgłębianie i wykorzystywanie tkwiących w niej wartości. Lekceważąc historię trwoni się to co najcenniejsze w narodzie. – czyli jego ducha. Koncepcja historyczna jest irracjonalna, zastępowała ona racjonalistyczny indywidualizm oświecenia, głoszący aktywną postawę wobec świata.

Savigny twierdził, że prawo jest jednym z produktów ducha narodu rozwija się wraz z rozwojem tego ducha, podobnie jak język, obyczaje i ustrój. W młodych społeczeństwach jest zatem po prostu częścią ogólnej świadomości narodowej. Później w ramach rozwoju wyłaniają się dwie warstwy norm: ogólne związane z życiem całego narodu (z jego świadomością prawną) i te które wchodzą w skład świadomości prawników. Zatem wyróżniamy prawo zwyczajowe oraz prawo prawnicze. Stanowione prawo powinno mieć charakter deklaratoryjny tzn że powinno być konsekwencją stwierdzenia że prawa się nie tworzy, lecz odkrywa (czyli spisuje zasady utrwalone w ramach historycznego rozwoju)

Ostatecznej systematyki dokonał Friderich Puchta. Stwierdził, że istnieją trzy drogi powstania prawa: zwyczaj, ustawodawcza działalność państwa oraz nauka prawa.

• Prawem zwyczajowym jest prawo powstałe bezpośrednio w świadomości narodu i objawiające się w jego zwyczajach
• Prawem ustawowym jest to, które obowiązuje wskutek ogłoszonej w sposób legalny woli władzy prawodawczej. Moc obowiązywania ustawy jest słabsza niż zwyczaju Prawo prawnicze ma charakter pomocniczy, powinno zawierać wykładnię zasad obowiązującego prawa pod kątem jego zgodności z duchem narodu.
• Sukcesem szkoły było zwrócenie uwagi, na konieczność wiązania prawa i świadomości prawnej z życiem społecznym i kulturalnym. Niemiecka szkoła prawna wykorzystywała również argumenty religijne, głęboki konserwatyzm – nie opowiadali się za postępem.

  https://pixabay.com/pl/ksi%C4%85%C5%BCek-stron-historia-historie-1245690/