အခ်စ္ဆုိတာက အျဖဴေရာင္ပါ
ဒါေပမယ့္ လူေတြရဲ႕အေရာင္ဆုိးမူွေၾကာင့္
အတၱ အခ်စ္ ၊ ေလာဘအခ်စ္ ၊ တဏွာအခ်စ္
စေသာ အေရာင္ေတြေျပာင္းခဲ့ၾကရတယ္။
လူတစ္ေယာက္အေပၚကုိ ကုိယ္ကစစ္မွန္တဲ့
ခ်စ္ျခင္းနဲ႔ ခ်စ္မိလုိက္ပီဆုိတာနဲ႔ အေႂကြး ဆပ္ဖုိ႔
ျဖစ္လာတတ္တယ္။
ေျပာရရင္ ကံဆုိးျခင္းေတြ ဖိတ္ေခၚလုိက္တယ္ဆုိတာပါပဲ
ဘာလုိ႔လဲဆုိေတာ့ ကုိယ္ခ်စ္တဲ့သူက ကုိယ့္ေလာက္ျပန္မခ်စ္ရင္
ေနရာတကာမွာ ကုိယ္ပဲ အေလ်ာ့ေပးေနရၿပီး
ကုိယ့္ဘက္ကပဲ နားလည္မူွေတြ ေပးေနရကာ
ေပးဆပ္မူွေတြကလည္း အဆုံးမ႐ွိႏူိင္ေတာ့ဘူးဆုိတာပါပဲ။
အခ်စ္မွာ ႏွစ္ဦးစလုံး ေမတၱာညီမ်ွ တူညီဖုိ႔ မလြယ္ကူတတ္သလုိ
ပုိခ်စ္ရသူပဲ ပုိ႐ူံးရတာ ကမၻာဦးအစကတည္းက
ထုံးစံလုိျဖစ္ေနပီေလ။
အခ်စ္ဆုိတာက တစ္ခါတစ္ခါက်ရင္
လုိက္ေလေျပးေလ ၊ေဝးေလ ျဖစ္ေနတတ္ျပန္ေရာ
ဘာလုိ႔ဆုိေတာ့ ကုိယ္က ပုိခ်စ္ျပေလ
တစ္ဖက္က အေလးမထားေလျဖစ္ေနတတ္ၿပီး
အလုိက္သိမႈ ၊တန္ဖုိးထားခံရမူွ ၊ ျပန္လည္ေပးဆပ္မူွေတြက
ကုိယ္နဲ႔ပုိပုိပီးေဝးကြာလာသလုိပါပဲ။
ေမတၱာဆုိတာ ေရာင္ျပန္ဟပ္ပါတယ္လုိ႔ ဆုိၾကေပမယ့္
ခ်စ္သူရည္းစားအခ်စ္မွာေတာ့ ေရာင္ျပန္ဟပ္တာကနည္းနည္း
ေပးရတာက အဆမတန္ျဖစ္ေနတတ္တယ္။
ဒါေတြအားလုံးက ဘာ့ေၾကာင့္ျဖစ္လာရသလဲဆုိေတာ့
လူသားေတြမွာ ေမတၱာတရားခန္းေျခာက္လာၿပီး
ေမတၱာထားေနသူကုိ စာနာနားလည္ေပးဖုိ႔ထက္
ဘယ္လုိအခြင့္အေရးယူရမလဲဆုိတာပဲ စဥ္းစားလာၾကတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ပါ။
တစ္ဖက္က မ်ားမ်ားေပးေလ က်န္တစ္ဖက္က
ပုိလုိခ်င္လာၿပီး ျပန္ေပးဖုိ႔ ေမ့ေလ်ာ့လာကာ
ယူဖုိ႔တစ္ခုတည္းပဲ သတိရလာတတ္ၾကတယ္။
လူတစ္ေယာက္ကုိ ခ်စ္မိလုိက္တာက
တစ္ခ်ဳိ့ေသာ လူေတြမွာ ဝဋ္ေႂကြးဆပ္ဖုိ႔ ျဖစ္လာတာျဖစ္ပီး
ေပ်ာ္ရႊင္ရဖုိ႔ ခ်စ္မိပါတယ္ ငုိေနတဲ့အခ်ိန္က ပုိမ်ားေနတတ္ပါတယ္။
တစ္ခါတစ္ခါက်ေတာ့လည္း
ခ်စ္မိလုိက္တာက ေနာင္တဆုိတဲ့အရာကုိ ဖိတ္လုိက္သလုိ
ျဖစ္ေနတတ္ပီး ခ်စ္ရတာနဲ႔မတန္ေလာက္ေအာင္ ခါးသီးမူွေတြက
ဘဝတစ္ခုလုံးကုိ စာရြက္ေလးတစ္ရြက္ကုိလုံးေခ် လုိက္သလုိ
နဂုိအတုိင္းျပန္ျဖန္႔ဖုိ႔ မရေလာက္ေအာင္ ဒဏ္ရာေလးေတြေတာ့
ဘဝမွာ က်န္ေနတတ္ပါတယ္။
ဒါေပမယ့္လည္း လူရယ္လုိ႔ျဖစ္လာရင္
သံေယာဇဥ္ဆုိတာ ကင္းကြာလုိ႔မရသလုိ
ခ်စ္မိလုိက္တာက ကုိယ့္ႏွလုံးသားရင့္က်က္လာဖုိ႔အတြက္
ဘဝကေပးတဲ့ စမ္းသပ္မႈတစ္ခုလုိ႔ပဲ ဆုိရမွာပဲ။
သူငယ္ခ်င္း.....
ေ႐ွာင္လႊဲလုိ႔မရဘဲ ခ်စ္မွခ်စ္မိရင္ေတာ့
အဆုိးဆုံးကုိ ၾကဳိေတြးထား၍ အေကာင္းဆုံးေပးဆပ္ႏူိင္မွ
ေနာင္တကင္းတဲ့ ေအးခ်မ္းတဲ့ခ်စ္ျခင္း ျဖစ္လာမွာျဖစ္ၿပီး
ခ်စ္ရတာတန္ပါလိမ့္မယ္။